بهترين و زيباترين اشعار و قطعات فارسی
هر روز يک شعر زيبا The Best Persian Poems
نگارش در تاريخ یکشنبه بیست و هفتم مهر 1393 توسط وحید نهال پروری
M76- 

۱

هوا سرد است و برف آهسته بارد

ز ابری ساکت و خاکستری رنگ

زمین را بارش مثقال، مثقال

فرستد پوشش فرسنگ، فرسنگ

سرود کلبهٔ بی روزن شب

سرود برف و باران است امشب

ولی از زوزه‌های باد پیداست

که شب مهمان توفان است امشب

دوان بر پرده‌های برف‌ها، باد

روان بر بال‌های باد، باران

درون کلبهٔ بی روزن شب

شب توفانی سرد زمستان

آواز سگ‌ها

«زمین سرد است و برف آلوده و تر

هوا تاریک و توفان خشمناک است

کشد - مانند گرگان - باد، زوزه

ولی ما نیکبختان را چه باک است؟»

«کنار مطبخ ارباب، آنجا

بر آن خاک اره‌های نرم خفتن

چه لذت بخش و مطبوع است، و آنگاه

عزیزم گفتن و جانم شنفتن »

«وز آن ته مانده‌های سفره خوردن»

«و گر آن هم نباشد استخوانی »

«چه عمر راحتی دنیای خوبی

چه ارباب عزیز و مهربانی »

«ولی شلاق! این دیگر بلایی ست »

«بلی، اما تحمل کرد باید

درست است اینکه الحق دردناک است

ولی ارباب آخر رحمش آید

گذارد چون فروکش کرد خشمش

که سر بر کفش و بر پایش گذاریم

شمارد زخمهامان را و ما این

محبت را غنیمت می شماریم »

۲

خروشد باد و بارد همچنان برف

ز سقف کلبهٔ بی روزن شب

شب توفانی سرد زمستان

زمستان سیاه مرگ مرکب

آواز گرگ‌ها

«زمین سرد است و برف آلوده و تر

هوا تاریک و توفان خشمگین است

کشد - مانند سگ‌ها - باد، زوزه

زمین و آسمان با ما به کین است »

«شب و کولاک رعب انگیز و وحشی

شب و صحرای وحشتناک و سرما

بلای نیستی، سرمای پر سوز

حکومت می‌کند بر دشت و بر ما »

«نه ما را گوشهٔ گرم کنامی

شکاف کوهساری سر پناهی »

«نه حتی جنگلی کوچک، که بتوان

در آن آسود بی تشویش گاهی

دو دشمن در کمین ماست، دایم

دو دشمن می‌دهد ما را شکنجه

برون: سرما درون: این آتش جوع

که بر ارکان ما افکنده پنجه »

«و ... اینک ... سومین دشمن ... که ناگاه

برون جست از کمین و حمله‌ور گشت

سلاح آتشین ... بی رحم ... بی رحم

نه پای رفتن و نی جای برگشت »

«بنوش ای برف! گلگون شو، برافروز

که این خون، خون ما بی خانمان‌هاست

که این خون، خون گرگان گرسنه ست

که این خون، خون فرزندان صحراست »

«درین سرما، گرسنه، زخم خورده،

دویم آسیمه سر بر برف چون باد

ولیکن عزت آزادگی را

نگهبانیم، آزادیم، آزاد »


برچسب‌ها: مهدی اخوان ثالث, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ یکشنبه بیست و هفتم مهر 1393 توسط وحید نهال پروری

خوش خلعتی است جسم ولی استوار نیست

خوش حالتی است عمر ولی پایدار نیست

خوش منزلی است عرصهٔ روی زمین دریغ

کانجا مجال عیش و مقام قرار نیست

دل در جهان مبند که کس را ازین عروس

جز آب دیده خون جگر در کنار نیست

 

غره مشو ز جاه مجازی به اعتبار

کاین جاه را به نزد خدا اعتبار نیست

 

زنهار اختیار مکن بهر منزلی

کانجا بدست هیچکس اختیار نیست


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ یکشنبه بیست و هفتم مهر 1393 توسط وحید نهال پروری
1589- هر که شد محرم دل در حرم یار بماند

                                وان که این کار ندانست در انکار بماند

                                                             اگر از پرده برون شد دل من عیب مکن

                                                                                          شکر ایزد که نه در پرده پندار بماند

         صوفیان واستدند از گرو می همه رخت

                                      دلق ما بود که در خانه خمار بماند

                                                        محتسب شیخ شد و فسق خود از یاد ببرد

                                                                                       قصه ماست که در هر سر بازار بماند

        هر می لعل کز آن دست بلورین ستدیم

                             آب حسرت شد و در چشم گهربار بماند

                                                               جز دل من کز ازل تا به ابد عاشق رفت

                                                                                      جاودان کس نشنیدیم که در کار بماند

      گشت بیمار که چون چشم تو گردد نرگس

                                 شیوه تو نشدش حاصل و بیمار بماند

                                                                  از صدای سخن عشق ندیدم خوشتر

                                                                                           یادگاری که در این گنبد دوار بماند

         داشتم دلقی و صد عیب مرا می‌پوشید

                             خرقه رهن می و مطرب شد و زنار بماند

                                                                  بر جمال تو چنان صورت چین حیران شد

                                                                                    که حدیثش همه جا در در و دیوار بماند

                            به تماشاگه زلفش دل حافظ روزی

                                                  شد که بازآید و جاوید گرفتار بماند


برچسب‌ها: حافظ, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ شنبه بیست و ششم مهر 1393 توسط وحید نهال پروری
M75- روزنه‌ای از امید، گرم و گرامی

روشنی افکنده باز بر دل سردم

دایم از آن لذتی که خواهم آمد

مستم و با سرنوشت بد به نبردم

تا بردم گاهگاه وسوسه با خویش

کای دله دل! چشم ازین گناه فرو پوش

یاد گناهان دلپذیر گذشته

بانگ بر آرد که: ای شیطان! خاموش

وسوسهٔ تو به در دلم نکند راه

توبه کند، آنکه او گنه نتواند

گرگم و گرگ گرسنه‌ام من و گویم

مرگ مگر زهر توبه‌ام بچشاند

دومین

باز شب آمد، حرمسرای گناهان

باز در آن برگ لاله راه نکردیم

وای دلا! این چه بی فروغ شبی بود

حیف، گذشت امشب و گناه نکردیم

ای لب گرم من! ای ز تف عطش خشک

باش که سیرت کنم ز بوسهٔ شاداب

از لب و دندان و چهره‌ای که بر آنها

رشک برد لاله و ستاره و مهتاب

اخترکان! شب به خیر، خسته شدم باز

بسترم از انتظار خسته‌تر از من

خسته‌ام، اما خوشم که روح گناهان

شاد شود، شاد، تا شب دگر از من

آخرین

مست شعف می‌روم به بسترم امشب

بر دو لبم خنده، تا که خنده کند روز

باز ببینم سعادت تو چه قدر است

بستر خوشبختم! ای ... بستر پیروز


برچسب‌ها: مهدی اخوان ثالث, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ شنبه بیست و ششم مهر 1393 توسط وحید نهال پروری

چون یک چندی بر این برآمد

دودش ز دل حزین برآمد

 

بگرفت به کف شکسته‌جامی

می‌زد به حریم دوست گامی

 

آن دلشده چون رسید آنجا،

صد دلشده بیش دید آنجا

 

بر دست گرفته کاسه یا جام

در یوزه‌گرش ز خوان انعام

 

هر کس ز کف چنان حبیبی

می‌یافت به قدر خود نصیبی

 

مجنون از دور چون بدیدش

عقل از سر و، جان ز تن رمیدش

 

چون نوبت وی رسید، بی‌خویش

آورد او نیز جام خود پیش

 

لیلی وی را چو دید و بشناخت

کارش نه چو کار دیگران ساخت

 

ناداده نصیب از آن طعام‌اش

کفلیز زد و شکست جامش

 

مجنون چو شکست جام خود دید

گویا که جهان به کام خود دید

 

آهنگ سماع آن شکست‌اش

چون راه سماع ساخت مست‌اش

 

می‌بود بر آن سماع، رقاص

می‌زد با خود ترانه‌ای خاص

 

کالعیش! که کام شد میسر!

عیشی به تمام شد میسر!

 

همچون دگران نداد کامم

وز سنگ ستم شکست جامم

 

با من نظری‌ش هست تنها

ز آن جام مرا شکست تنها

 

صد سر فدی شکست او باد!

جانها شده مزد دست او باد!


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ شنبه بیست و ششم مهر 1393 توسط وحید نهال پروری
1588- نه هر که چهره برافروخت دلبری داند

                                    نه هر که آینه سازد سکندری داند

                                                       نه هر که طرف کله کج نهاد و تند نشست

                                                                                                کلاه داری و آیین سروری داند

       تو بندگی چو گدایان به شرط مزد مکن

                                 که دوست خود روش بنده پروری داند

                                                                     غلام همت آن رند عافیت سوزم

                                                                                              که در گداصفتی کیمیاگری داند

                 وفا و عهد نکو باشد ار بیاموزی

                                    وگرنه هر که تو بینی ستمگری داند

                                                                           بباختم دل دیوانه و ندانستم

                                                                                             که آدمی بچه‌ای شیوه پری داند

              هزار نکته باریکتر ز مو این جاست

                                       نه هر که سر بتراشد قلندری داند

                                                                    مدار نقطه بینش ز خال توست مرا

                                                                                          که قدر گوهر یک دانه جوهری داند

به قد و چهره هر آن کس که شاه خوبان شد

                                         جهان بگیرد اگر دادگستری داند

                                                                   ز شعر دلکش حافظ کسی بود آگاه

                                                                                      که لطف طبع و سخن گفتن دری داند


برچسب‌ها: حافظ, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ جمعه بیست و پنجم مهر 1393 توسط وحید نهال پروری
M74- 

۱

با نگهی گمشده در کهنه خاطرات

پهلوی دیوار ترک خورده‌ای سپید

بر لب یک پله چوبین نشسته‌ام

با سری آشفته، دلی خالی از امید

می‌گذرد بر تن دیوار، بی شتاب

در خط زنجیر، یکی کاروان مور

نامتوجه به بسی یادگارها

می‌شود آهسته ز مد نظاره دور

گویی بر پیرهن مورثی به عمد

دوخته کس حاشیه واری نخش سیاه

یا وسط صفحه‌ای از کاغذ سپید

با خط مشکین قلمی رفته است راه

اندکی از قافلهٔ مور دورتر

تار تنیده یکی عنکبوت پیر

می‌پلکد دور و بر تارهای خویش

چشم فرو دوخته بر پشه‌ای حقیر

خوش‌تر ازین پرده فضا هیچ نیست، هیچ

بهتر ازین پشه غذا عنکبوت گفت

نیست به از وزوز این پشه نغمه‌ای

عیش همین است و همین: کار و خورد و خفت

از چمن دلکش و صحرای دلگشا

گفت خوش الحان مگسی قصه‌ای به من

خوش‌تر ازین پرده فضا هیچ نیست، هیچ

جمله فریب است و دروغ است آن سخن

۲

پنجره‌ها بسته و درها گرفته کیپ

قافلهٔ نور نمی‌خواندم به خویش

بر لب این پله چوبین نشسته‌ام

قافلهٔ مور همی آیدم به پیش

پند دهندم که بیا عنکبوت شو

زندگی آموخته جولاهگان پیر

که‌ات زند آن شاهد قدسی بسی صلا

که‌ات رسد از نای سروشی بسی صفیر

من نتوانم چو شما عنکبوت شد

کولی شوریده سرم من، پرنده‌ام

زین گنه، ای روبهکان دغل! مرا

مرگ دهد توبه، که گرگ درنده‌ام

باز فتادم به خراسان مرگبار

غمزده، خاموش، فروخفته، خصم کامل

دزدی و بیداد و ریا اندر آن حلال

حریت و موسقی و می در آن حرام

۳

پهلوی دیوار ترک خورده‌ای که نوز

می‌گذرد بر تن او کاروان مور

بر لب یک پلهٔ چوبین نشسته‌ام

با نگهی گمشده در خاطرات دور

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: مهدی اخوان ثالث, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ جمعه بیست و پنجم مهر 1393 توسط وحید نهال پروری

دیده گر لایق آن نیست که منزل کنمش

چاره‌ای نیست بجز جای که در دل کنمش

 

ساربانا، شتر دوست کدامست؟ بدار

تا زمین بوس رخ و سجدهٔ محمل کنمش

 

آفتاب ار چه به رخسار جهانگیری کرد

نتوانم که بدان چهره مقابل کنمش

 

می‌زنم بر سر خود دست به خون آلوده

چون مدد نیست که در گردن قاتل کنمش

 

دلبرا، مهر تو چون در دل من مهر گرفت

چون توانم که بر اندازم و باطل کنمش؟

 

مشکلاتی که ز زلف تو مرا پیش آمد

تو مپندار که تا حل نکنی حل کنمش

 

دست خود میگزم از حیف و ببوسم بسیار

گر شبی در بر و دوش تو حمایل کنمش

 

دل، که دیوانهٔ زنجیر سر زلف تو شد

ای پریچهره، نگویی: به چه عاقل کنمش؟

 

اوحدی گر ز تو رنجی بکشد باکی نیست

تا ریاضت نکشد چون به تو واصل کنمش؟

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ جمعه بیست و پنجم مهر 1393 توسط وحید نهال پروری
1587- مژده ای دل که دگر باد صبا بازآمد

                              هدهد خوش خبر از طرف سبا بازآمد

                                                      برکش ای مرغ سحر نغمه داوودی باز

                                                                                          که سلیمان گل از باد هوا بازآمد

       عارفی کو که کند فهم زبان سوسن

                                   تا بپرسد که چرا رفت و چرا بازآمد

                                                       مردمی کرد و کرم لطف خداداد به من

                                                                                            کان بت ماه رخ از راه وفا بازآمد

  لاله بوی می نوشین بشنید از دم صبح

                                         داغ دل بود به امید دوا بازآمد

                                                           چشم من در ره این قافله راه بماند

                                                                                              تا به گوش دلم آواز درا بازآمد

             گر چه حافظ در رنجش زد و پیمان بشکست

                                                  لطف او بین که به لطف از در ما بازآمد

 

 

 زيباترين اشعار از ديگرشاعران

 


برچسب‌ها: حافظ, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ پنجشنبه بیست و چهارم مهر 1393 توسط وحید نهال پروری
M73- در میکده‌ام، چون من بسی اینجا هست

می حاضر و من نبرده‌ام سویش دست

باید امشب ببوسم این ساقی را

کنون گویم که نیستم بیخود و مست

در میکده‌ام دگر کسی اینجا نیست

واندر جامم دگر نمی صهبا نیست

مجروحم و مستم و عسس می‌بردم

مردی، مددی، اهل دلی، آیا نیست؟

 

 

زيباترين اشعار از ديگرشاعران

 

 


برچسب‌ها: مهدی اخوان ثالث, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ پنجشنبه بیست و چهارم مهر 1393 توسط وحید نهال پروری

ای پیکره هایی که نهان در دل سنگید

 افسوس که سرپنجه ی خاراشکنی نیست

 نقشی اگر از تیشه ی فرهاد به جا ماند

  جز تیشه ی نفرین شده ی گورکنی نیست

 

هر پیکره ، چون نطفه ی نوری است که خورشید

 با تابش خود در رحم سنگ نهاده ست

هر تیشه که دندان فشرد بر جگر کوه

ره سوی جگر گوشه ی خورشید گشاده ست

 

کس نیست که با پنجه ی سودازده ی خویش

 از سنگ برون آورد این پیکره ها را

 خاراشکنی نیست ولی گورکنی هست

تا در شکم خاک نهد پیکر ما را

 

دنیای تب آلوده کویری است که در او

 هر گام که بیراهه نهی ، دام هلاک است

 هر خار که می روید ازین کهنه نمکزار

  گیسوی سواران فرورفته به خاک است

 

آن کیست که پهنای بیابان بشکافد

در خلوت این گمشدگان راه بجوید

آن کیست که چون تیشه زند بر جگر کوه

اندام تراشیده ای از سنگ بروید

 

من کوهم و من سینه ی سوزان کویرم

  از هم بشکافید دلم را و سرم را

تا در دل من صد هوس گمشده بینید

 وندر سر من ، پیکره های هنرم را 

 

 

زيباترين اشعار از ديگرشاعران

 


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ پنجشنبه بیست و چهارم مهر 1393 توسط وحید نهال پروری
1586- در نمازم خم ابروی تو با یاد آمد

                         حالتی رفت که محراب به فریاد آمد

                                                      از من اکنون طمع صبر و دل و هوش مدار

                                                                                  کان تحمل که تو دیدی همه بر باد آمد

باده صافی شد و مرغان چمن مست شدند

                            موسم عاشقی و کار به بنیاد آمد

                                                             بوی بهبود ز اوضاع جهان می‌شنوم

                                                                                       شادی آورد گل و باد صبا شاد آمد

       ای عروس هنر از بخت شکایت منما

                             حجله حسن بیارای که داماد آمد

                                                           دلفریبان نباتی همه زیور بستند

                                                                                     دلبر ماست که با حسن خداداد آمد

              زیر بارند درختان که تعلق دارند

                          ای خوشا سرو که از بار غم آزاد آمد

                                                      مطرب از گفته حافظ غزلی نغز بخوان

                                                                                          تا بگویم که ز عهد طربم یاد آمد

 

زيباترين اشعار از ديگرشاعران

 


برچسب‌ها: حافظ, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ چهارشنبه بیست و سوم مهر 1393 توسط وحید نهال پروری
M72- آمد به سوی شهر از آن دور دورها

آشفته حال باد سحرخیز فرودین

گفتی کسی به عمد بر آشفت خاکدان

زان دامنی که باد کشیدیش بر زمین

شب همچو زهد شیخ گرفتار وسوسه

روز از نهاد چرخ چو شیطان شتاب کن

همچون تبسمی که کند دختری عفیف

 بنیاد زهد و خانهٔ تقوا خراب کن

آن اختران چو لشکریان گریخته

هر یک به جد و جهد پی استتار خویش

افشانده موی دخترکی ارمنی به روی

فرمانروا نه عدل، نه بیداد، گرگ و میش

سوسو کنان به طول خیابان چراغ‌ها

بر تاج تابناک ستون‌های مستقیم

چون موج باده پشت بلورین ایغها

یا رقص لاله زار به همراهی نسیم

آمد مرا به گوش غریوی که می‌کشید

نقاره با تغنی منحوس و دلخراش

ناقوس شوم مرده دلان است، کز لحد

سر بر کشیده‌اند به انگیزهٔ معاش

توأم به این سرود پر ابهام مذهبی

در آسمان تیره نعیب غراب‌ها

گفتی ز بس خروش که می‌آمدم به گوش

غلتان شدند از بر البرز آب‌ها

من در بغل گرفته کتابی چو جان عزیز

شوریده مو به جانب صحرا قدم زنان

از شهر و اهل شهر به تعجیل در گریز

بر هم نهاده چشم ز توفان تیره جان

بر هم نهاده چشم و روان، دست‌ها به جیب

وز فرط گرد و خاک به گردم حصارها

ناگه گرفت راه مرا پیکری نحیف

چون سنگ کوه، در قدم چشمه سارها

دیدم به پای کاخ رفیعی که قبه اش

راحت غنوده به دامان کهکشان

خوابیده مرد زار و فقیری که جبه‌اش

غربال بود و هادی غم‌های بیکران

کاخی قشنگ، مظهر بیدادهای شوم

مهتاب رنگ و دلکش و جان پرور و رفیع

مردی اسیر دوزخ این کهنه مرز و بوم

چون بره‌ای که گم شده از گله‌ای وسیع

از کاخ رفته قهقههٔ شوق تا فلک

چون خنده‌های باده ز حلقوم کوزه‌ها

وان ناله‌های خفته کمک می‌کند به شک

کاین صوت مرد نیست که آه عجوزه‌ها

تعبیر آه و قهقهه خاطر نشان کند

مفهوم بی عدالتی و نیش و نوش را

وین پردهٔ فصیح مجسم عیان کند

دنیای ظلم و جور سباع و وحوش را

آن یک به فوق مسکنت از ظلم و جور این

این یک به تخت مقدرت از دسترنج آن

این با سرور و شادی و عیش و طرب قرین

و آن با عذاب و ذلت و اندوه توأمان

گفتم به روح خفتهٔ آن مرد بی خبر

تا کی تو خفته‌ای؟ بنگر آفتاب زد

بر خیز و مرد باش، ولیکن حذر، حذر

زنهار، بی گدار نباید به آب زد

همدرد من! عزیز من! ای مرد بینوا

آخر تو نیز زنده‌ای، این خواب جهل چیست

مرد نبرد باش که در این کهن سرا

کاری محال در بر مرد نبرد نیست

زنهار، خواب غفلت و بیچارگی بس است

هنگام کوشش است اگر چشم واکنی

تا کی به انتظار قیامت توان نشست

برخیز تا هزار قیامت به پا کنی

 

زيباترين اشعار از ديگرشاعران

 


برچسب‌ها: مهدی اخوان ثالث, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ چهارشنبه بیست و سوم مهر 1393 توسط وحید نهال پروری

آن شب که بوی زلف تو با بوسه نسیم

مستانه سر به سینه مهتاب می گذاشت

با خنده ای که روی لبت رنگ می نهفت

چشم تو زیر سایه مژگان چه ناز داشت

در باغ دل شکفت گل تازه امید

کز چشمه نگاه تو باران مهر ریخت

پیچید بوی زلف تو در باغ جان من

پروانه شد خیالم و با بوی گل گریخت

آنجا که می چکید ز چشم سیاه شب

بر گونه سپید سحر اشک واپسین

وز پرتو شراب شفق بر جبین روز

گل می شود مستی خندان آتشین

آنگاه که می شکفت گل زرد آفتاب

بر روی آبگینه دریاچه کبود

وز لرزه های بوسه پروانگان باد

می ریخت برگ و باز گل نوشکفته بود

آنجا که می غنود چمنزار سبزپوش

در بستر شکوفه زرین آفتاب

وز چنگ باد و بوسه پروانگان مست

دامان کوه بود چو گیسو به پیچ و تاب

آنجا که مهر کوه نشین مست و سرگران

بر می گرفت از ره شب دامن نگاه

در پرنیان نازک مهتاب می شکفت

نیلوفر شب از دل استخر شامگاه

آنجا که می چکید سرشک ستاره ها

بر چهر نیلگون گل شتاب آسمان

در جست وجوی شبنم لغزنده شهاب

مهتاب می کشید به رخسار گل زبان

در پرتو نگاه خوشت شبرو خیال

راه بهشت گم شده آرزو گرفت

چون سایه امید که دنبال آرزوست

دل نیز بال و پر زد و دنبال او گرفت

آوخ! که در نگاه تو آن نشو خند مهر

چون کوکب سحر بدرخشید و جان سپرد

خاموش شد ستاره بخت سپید من

وز نوامید غم زده در سینه ام فسرد

برگشتم از تو هم که در آن چشم خودپسند

آن مهر دلنواز دمی بیشتر نزیست

برگشتم و درون دل بی امید من

بر گور عشق گم شده یاد تو میگریست

 

زيباترين اشعار از ديگرشاعران

 


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ چهارشنبه بیست و سوم مهر 1393 توسط وحید نهال پروری
1585- زاهد خلوت نشین دوش به میخانه شد

                                از سر پیمان برفت با سر پیمانه شد

                                                صوفی مجلس که دی جام و قدح می‌شکست

                                                                                 باز به یک جرعه می عاقل و فرزانه شد

         شاهد عهد شباب آمده بودش به خواب

                                باز به پیرانه سر عاشق و دیوانه شد

                                                           مغبچه‌ای می‌گذشت راه زن دین و دل

                                                                                        در پی آن آشنا از همه بیگانه شد

           آتش رخسار گل خرمن بلبل بسوخت

                                    چهره خندان شمع آفت پروانه شد

                                                         گریه شام و سحر شکر که ضایع نگشت

                                                                                         قطره باران ما گوهر یک دانه شد

           نرگس ساقی بخواند آیت افسونگری

                                     حلقه اوراد ما مجلس افسانه شد

                                                                  منزل حافظ کنون بارگه پادشاست

                                                                                      دل بر دلدار رفت جان بر جانانه شد

 

زيباترين اشعار از ديگرشاعران

 


برچسب‌ها: حافظ, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ سه شنبه بیست و دوم مهر 1393 توسط وحید نهال پروری
M71- با نوازش‌های لحن مرغکی بیدار دل

بامدادان دور شد از چشم من جادوی خواب

چون گشودم چشم، دیدم از میان ابرها

برف زرین بارد از گیسوی گلگون، آفتاب

جوی خندان بود و من در اشک شوقش گرم گرم

گرد شب را شستم از رخسار و جانم تازه شد

شانه در گیسوی من کوشید با آثار خواب

وز کشاکشهاش طرح گیسوانم تازه شد

سایه روشن بود روی گیتی از خورشید و ابر

ابرها مانند مرغانی که هر دم می‌پرند

بر زمین خسبیده نقش شاخ‌های بید بن

گاه محو و گاه رنگین لیک با قدی بلند

بره‌ها با هم سرود صبحدم خواندند و نیست

جز: کجایی مادر گمگشته؟ قصدی ز آن سرود

لک لک همسایه بالا زد سر و غلیان کشید

جفت او در آشیان خفته ست بر آن شاخ تود

آن نشاط انگیز روح شادمان بامداد

چون محبت با جفا آمیخت در غم‌های من

حزن شیرینی که هم درد است و هم درمان درد

سایه افکن شد به روح آسمان پیمای من

خنده کردم بر جبین صبح با قلبی حزین

خنده‌ای، اما پریشان خنده‌ای بی اختیار

خیره در سیمای شیرین فلک نام تو را

بر زبان آوردم تابنده مه، جانانه یار

ناگهان در پرنیان ابرها باغی شکفت

وز میان باغ پیدا شد جمالی تابناک

آمد از آن غرفهٔ زیبای نورانی فرود

چون فرشته، آسمانی پیکری پر نور و پاک

در کنار جوی، با رویی درخشان ایستاد

وز نگاهی روح تاریک مرا تابنده کرد

سجده بردم قامتش را لیک قلبم می‌تپید

دیدمش کاهسته بر محجوبی من خنده کرد

من نگفتم: کیستی؟ زیرا زبان در کام من

از شکوه جلوه‌اش حرفی نمی یارست گفت

شاید او رمز نگاهم را به خود تعبیر کرد

کز لبش با عطر مستی آوری این گل شکفت

ای جوان، چشمان تو می‌پرسد از من کیستی

من به این پرسان محزون تو می‌گویم جواب

من خدای ذوق و موسیقی خدای شعر و عشق

من خدای روشنی‌ها من خدای آفتاب

از میان ابرهای خسته این امواج نور

نیزه‌های تیرگی پیری زرین من است

خسته خاطر عاشقان هستی از کف داده را

هدیه آوردن ز شهر عشق، آیین من است

نک به رایت هدیه‌ای آورده‌ام از شهر عشق

تا که همراز تو باشد در غم شب‌های هجر

ساحلی باشد منزه تا که درج خاطرش

گوهر اندوزد ز غم‌های تو در دریای هجر

اینک این پاکیزه تن مرغک، ره آورد من است

پیکری دارد چو روحم پاک و چون مویم سپید

این همان مرغ است کاندر ماورای آسمان

بال بر فرق خدای حسن و گل‌ها گسترید

بنگر ای جانانه توران تا که بر رخسار من

اشک‌های من خبردارت کنند از ماجرا

دیدم آن مرغک چو منقار کبود از هم گشود

می‌ستاید عشق محجوب من و حسن تو را

 

زيباترين اشعار از ديگرشاعران

 


برچسب‌ها: مهدی اخوان ثالث, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ سه شنبه بیست و دوم مهر 1393 توسط وحید نهال پروری

کدام خانه ؟

کدام آشیانه

 صد افسوس

که بی تو شهر پر از ایه های تنهایی ست

سپهر شب زده اینجا

ستاره باران است

غروب غمزده شهر داغداران است

بیا بیا و بیاموز

به مانسیم شدن

به ما پرنده شدن

به ما گذشتن از من

 بیا بیا و بیاموز

به ما شجاعت مردن

 دل شهید شدن

از این پلشت و پلیدی

 رهیدن و دیدن

 پدید آمدن از قلب ناپدید شدن

و بیم بیم پذیرفتن است و تن دادن

 خلاف خواسته گردن

به هر رسن دادن

و در مراسم اعدام خویش خندیدن

 و مرگ شیر زنان را و

 شیر مردان را

به چشم خود دیدن

کجایی

ای که تو وقتی عبور می کردی

حصار هیبت هر آستانه یی می ریخت

تویی که در توانایی نواختن ست

که در تو قدرت ما را دوباره ساختن ست

همیشه خاطره خوب تو گرامی باد

و نام خوب تو

 آن نام خوب نامی باد

زيباترين اشعار از ديگرشاعران

 


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ سه شنبه بیست و دوم مهر 1393 توسط وحید نهال پروری
1584- یاری اندر کس نمی‌بینیم یاران را چه شد

                                                            دوستی کی آخر آمد دوستداران را چه شد

   آب حیوان تیره گون شد خضر فرخ پی کجاست

                                                            خون چکید از شاخ گل باد بهاران را چه شد

       کس نمی‌گوید که یاری داشت حق دوستی

                                                         حق شناسان را چه حال افتاد یاران را چه شد

               لعلی از کان مروت برنیامد سال‌هاست

                                                           تابش خورشید و سعی باد و باران را چه شد

               شهر یاران بود و خاک مهربانان این دیار

                                                              مهربانی کی سر آمد شهریاران را چه شد

               گوی توفیق و کرامت در میان افکنده‌اند

                                                            کس به میدان در نمی‌آید سواران را چه شد

    صد هزاران گل شکفت و بانگ مرغی برنخاست

                                                              عندلیبان را چه پیش آمد هزاران را چه شد

 زهره سازی خوش نمی‌سازد مگر عودش بسوخت

                                                           کس ندارد ذوق مستی میگساران را چه شد

               حافظ اسرار الهی کس نمی‌داند خموش

                                                             از که می‌پرسی که دور روزگاران را چه شد

زيباترين اشعار از ديگرشاعران

 


برچسب‌ها: حافظ, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ دوشنبه بیست و یکم مهر 1393 توسط وحید نهال پروری
M70- آینهٔ خورشید از آن اوج بلند

شب رسید از ره و آن آینهٔ خرد شده

شد پرکنده و در دامن افلاک نشست

تشنه‌ام امشب، اگر باز خیال لب تو

خواب نفرستد و از راه سرابم نبرد

کاش از عمر شبی تا به سحر چون مهتاب

شبنم زلف تو را نوشم و خوابم نبرد

روح من در گرو زمزمه‌ای شیرین است

من دگر نیستم، ای خواب برو، حلقه مزن

این سکوتی که تو را می‌طلبد نیست عمیق

وه که غافل شده‌ای از دل غوغایی من

می‌رسد نغمه‌ای از دور به گوشم، ای خواب

مکن، این نغمهٔ جادو را خاموش مکن

زلف چون دوش، رها تا به سر دوش مکن

ای مه امروز پریشان‌ترم از دوش مکن

در هیاهوی شب غمزده با اخترکان

سیل از راه دراز آمده را همهمه‌ای ست

برو ای خواب، برو عیش مرا تیره مکن

خاطرم دستخوش زیر و بم زمزمه‌ای ست

چشم بر دامن البرز سیه دوخته‌ام

روح من منتظر آمدن مرغ شب است

عشق در پنجهٔ غم قلب مرا می‌فشرد

با تو ای خواب، نبرد من و دل زین سبب است

مرغ شب آمد و در لانهٔ تاریک خزید

نغمه‌اش را به دلم هدیه کند بال نسیم

آه ... بگذار که داغ دل من تازه شود

روح را نغمهٔ همدرد فتوحی‌ست عظیم

 

 

زيباترين اشعار از ديگرشاعران

 


برچسب‌ها: مهدی اخوان ثالث, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ دوشنبه بیست و یکم مهر 1393 توسط وحید نهال پروری

تخت مرصع گرفت شاه ملمع بدن

جیب مرقع درید شاهد گل‌پیرهن

 

ساغر سیمین شکست ساقی زرین قدح

پیکر پروانه سوخت شمع زمرد لگن

 

آتش موسی گرفت در کمر کوهسار

شعله به گردون رساند آه دل کوهکن

 

حضرت خضر فلک خلعت خضرا گرفت

یافت به عمر دراز چشمهٔ ظلمت وطن

 

شمع فلک را نشاند شعشعهٔ آفتاب

شعله در انجم فگند مشعل آن انجمن

 

ارقم طاق فلک شمع جهان‌تاب را

تیغ زبان تیز کرد، گرم شد اندر سخن

 

شعبده‌باز سپهر ز آتش پنهان مهر

بر صفت اژدها ریخت شرر از دهن

 

خاتم زرینه داد دست سلیمان پناه

صبح به صحرا فتاد از بغل اهرمن

 

گفت فلک: نیست اینؤ بلکه در ایوان عرش

چتر سعادت زدند بهر حسین و حسن

 

مهر و مه از دست آن لعل و در بحر کان

سرو و گل از آب این جان و دل مرد و زن

 

هر دو بر اوج کمال همچو مه و آفتاب

هر دو به باغ جمال چون سمن و یاسمن

 

هر دو شه یک بساط، هر دو در یک صدف

هر دو مه یک فلک، هر دو گل یک چمن

 

شیفتهٔ باغ آن غنچهٔ خضرا لباس

سوختهٔ داغ این لالهٔ خونین کفن

 

بندهٔ هندوی آن افسر ترک ختا

صید سگ کوی این آهوی دشت ختن

 

سر علم عهد آن بیضهٔ بیضافروغ

مهره‌کش مهد این زهرهٔ زهرابدن

 

والد ایشان قریش، مولد ایشان حجاز

منبع ایشان فرات، معدن ایشان عدن

 

ناقهٔ ایشان حلیم، چون دل سلمی سلیم

مهرهٔ دل در مهار، رشتهٔ جان در رسن

 

خارخور و بارکش، نرم‌رو و سخت‌کوش

گرگ‌در و شیرگیر، کرگدن پیل‌تن

 

لعل تراز جُلش حضرت سلمان فارس

شانه‌کش کاکلش حضرت ویس قرن

 

زهرع‌جبینان ظهور کرده ز کوهان او

همچو طلوع سهیل از سر کوه یمن

 

صحن چراگاه او خاک رفیعی، که هست

خار و خس آن زمین زشک گل نسترن

 

کاش ز خاک هرات بر لب آب فرات

بختی بخت افگند رخت من و بخت من

 

یا فگند بر سرم سایه همای حجاز

تا شود این استخوان طعمهٔ زاغ و زغن

 

ماه جمال حسن گفت و کمال حسین

نظم هلالی گرفت حسن کلام حسن

 

رفته فروغ بصر، مرده چراغ نظر

کرده دلم را حزین گوشهٔ بیت‌الحزن

 

چشم و چراغ منید گر نظری افگنید

باز شود این چراغ در نظرم شعله‌زن

 

چند بود در بلا خاطر من مبتلا؟

چند بود در محن، سینهٔ من ممتحن؟

 

نفس دغل از درون گام نه و دام نه

دیو دنی از برون راهزن و چاه‌کن

 

رشتهٔ جان تاب زد، آتش دل سرکشید

شمع صفت سوختم مردم از این سوختن

 

برفگنم جامه را در شکنم خامه را

ختم کنم بر دعا مهر نهم بر دهن

 

ظل شما بسته‌ام نور شما برده‌ام

تا فگند ظل و نور بر دل حانم علن

 

جان شما غرق نور، نور شما در حضور

تا فتد از ابر فیض سایه به خار و سمن

 

 

زيباترين اشعار از ديگرشاعران

 


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ دوشنبه بیست و یکم مهر 1393 توسط وحید نهال پروری
1583- ستاره‌ای بدرخشید و ماه مجلس شد

                                     دل رمیده ما را رفیق و مونس شد

                                                           نگار من که به مکتب نرفت و خط ننوشت

                                                                                   به غمزه مسئله آموز صد مدرس شد

             به بوی او دل بیمار عاشقان چو صبا

                               فدای عارض نسرین و چشم نرگس شد

                                                          به صدر مصطبه‌ام می‌نشاند اکنون دوست

                                                                                گدای شهر نگه کن که میر مجلس شد

              خیال آب خضر بست و جام اسکندر

                               به جرعه نوشی سلطان ابوالفوارس شد

                                                                    طربسرای محبت کنون شود معمور

                                                                                   که طاق ابروی یار منش مهندس شد

                لب از ترشح می پاک کن برای خدا

                                  که خاطرم به هزاران گنه موسوس شد

                                                                   کرشمه تو شرابی به عاشقان پیمود

                                                                              که علم بی‌خبر افتاد و عقل بی‌حس شد

                چو زر عزیز وجود است نظم من آری

                                         قبول دولتیان کیمیای این مس شد

                                                               ز راه میکده یاران عنان بگردانید

                                                                             چرا که حافظ از این راه رفت و مفلس شد

 

 

زيباترين اشعار از ديگرشاعران

 


برچسب‌ها: حافظ, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ یکشنبه بیستم مهر 1393 توسط وحید نهال پروری
M69- هرگز فراموشم نخواهد گشت، هرگز

آن شب که عالم، عالم لطف و صفا بود

من بودم و توران و هستی لذتی داشت

وز شوق چشمک می‌زد و رویش به ما بود

ماه از خلال ابرهای پاره پاره

چون آخرین شب‌های شهریور صفا داشت

آن شب که بود از اولین شب‌های مرداد

بودیم ما بر تپه‌ای کوتاه و خاکی

در خلوتی از باغ‌های احمد آباد

هرگز فراموشم نخواهد گشت، هرگز

پیراهنی سربی که از آن دستمالی

دزدیده بودم چون کبوترها به تن داشت

از بیشه‌های سبز گیلان حرف می‌زد

آرامش صبح سعادت در سخن داشت

آن شب که عالم، عالم لطف و صفا بود

گاهی سکوتی بود، گاهی گفت و گویی

با لحن محبوبانه، قولی، یا قراری

گاهی لبی گستاخ، یا دستی گنه‌کار

در شهر زلفی شب روی می‌کرد، آری

من بودم و توران و هستی لذتی داشت

آرامشی خوش بود، چون آرامش صلح

آن خلوت شیرین و اندک ماجرا را

روشنگران آسمان بودند، لیکن

بیش از حریفان زهره می‌پایید ما را

وز شوق چشمک می‌زد و رویش به ما بود

آن خلوت از ما نیز خالی گشت، اما

بعد از غروب زهره، وین حالی دگر داشت

او در کناری خفت، من هم در کناری

در خواب هم گویا به سوی ما نظر داشت

ماه از خلال ابرهای پاره پاره

 

 

زيباترين اشعار از ديگرشاعران

 


برچسب‌ها: مهدی اخوان ثالث, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ یکشنبه بیستم مهر 1393 توسط وحید نهال پروری

می خواهمت سرود بت بذله گوی من

روی لبش شکفت گل آرزوی من

 

خندید آسمان و فروریخت آفتاب

در دیه امیدم باران روشنی

 

جوشید اشک شادی ازین پرتو افکنی

بخشید تازگی به گل گلشن شباب

 

می خواهمت شنفتم و پنداشتم که اوست

پنداشتم که مژده آن صبح روشن است

 

پنداشتم که نغمه گم گشته من است

پنداشتم که شاهد گمنام آرزوست

 

خواب فریب باز ز لالایی امید

در چشم آزمایش من آشیانه ساخت

 

نای امید باز نوای هوس نواخت

باز بز برای بوسه دل خواهشم تپید

 

می خواهمت شنفتم و دنبال این سرود

رفتم به آسمان فروزنده خیال

 

دیدم چو بازگشتم ازین ره شکسته بال

این نغمه آه نغمه ساز فریب بود

 

می خواهمت بگو و دگرباره ام بسوز

در شعله فریب دم دلنشین خویش

 

تا نوکم امید شکیب آفرین خویش

آری تو هم بگو که درین حسرتم هنوز

 

پایان این فسانه ناگفته تو را

نیرنگ این شکوفه نشکفته تو را

 

می دانم و هنوز ز افسون آرزو

در دامن سراب فریبننده امید

 

در جست و جوی مستی این جام ناپدید

می خواهم از تو بشنوم ای دلربا بگو

 

 

زيباترين اشعار از ديگرشاعران

 


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ یکشنبه بیستم مهر 1393 توسط وحید نهال پروری
1582- روز هجران و شب فرقت یار آخر شد

                          زدم این فال و گذشت اختر و کار آخر شد

                                                       آن همه ناز و تنعم که خزان می‌فرمود

                                                                                           عاقبت در قدم باد بهار آخر شد

        شکر ایزد که به اقبال کله گوشه گل

                                 نخوت باد دی و شوکت خار آخر شد

                                                             صبح امید که بد معتکف پرده غیب

                                                                                     گو برون آی که کار شب تار آخر شد

         آن پریشانی شب‌های دراز و غم دل

                                 همه در سایه گیسوی نگار آخر شد

                                                               باورم نیست ز بدعهدی ایام هنوز

                                                                                       قصه غصه که در دولت یار آخر شد

          ساقیا لطف نمودی قدحت پرمی باد

                                که به تدبیر تو تشویش خمار آخر شد

                                                            در شمار ار چه نیاورد کسی حافظ را

                                                                               شکر کان محنت بی‌حد و شمار آخر شد

 

 

زيباترين اشعار از ديگرشاعران

 


برچسب‌ها: حافظ, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ شنبه نوزدهم مهر 1393 توسط وحید نهال پروری
M68- پنجره ام به تهی باز شد

و من ویران شدم.

پرده نفس می کشید

دیوار قیر اندود!

از میان برخیز.

پایان تلخ صداهای هوش ربا!

فرو ریز.

لذت خواب می فشارد.

فراموشی می بارد.

پرده نفس می کشد:

شکوفه خوابم می پژمرد.

تا دوزخ ها بشکافند،

تا سایه ها بی پایان شوند،

تا نگاهم رها گردد،

درهم شکن بی جنبشی ات را

و از مرز هستی من بگذر

سیاه سرد بی تپش گنگ!

 

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: سهراب سپهري, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ شنبه نوزدهم مهر 1393 توسط وحید نهال پروری

سینه بشوی از علوم زاده سینا

نور و سنائی طلب ز وادی سینا

 

یار عیانست بی نقاب در اعیان

لیک دراعین کجا است دیده بینا

 

ساغر مینا ز دست پیر مغان گیر

چند خوری غم بزیر گنبد مینا

 

طعنه بویس و قرن زنی و قرین است

دیو و ددت قرنها و ساء قرینا

 

نیست رواماقرین ظلمت دیجور

روی تو عالم فروغ ماه جبینا

 

پرتو مهر از فلک بخاک گرافتد

خود چه شود عیسیا سپهر مکینا

 

یک نفس ای خاک راه دوست خدا را

بر سر اسرار زار خاک نشین آ

 

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ شنبه نوزدهم مهر 1393 توسط وحید نهال پروری
1581- مرا مهر سیه چشمان ز سر بیرون نخواهد شد

                                                                قضای آسمان است این و دیگرگون نخواهد شد

                رقیب آزارها فرمود و جای آشتی نگذاشت

                                                                    مگر آه سحرخیزان سوی گردون نخواهد شد

                        مرا روز ازل کاری بجز رندی نفرمودند

                                                         هر آن قسمت که آن جا رفت از آن افزون نخواهد شد

            خدا را محتسب ما را به فریاد دف و نی بخش

                                                              که ساز شرع از این افسانه بی‌قانون نخواهد شد

           مجال من همین باشد که پنهان عشق او ورزم

                                                              کنار و بوس و آغوشش چه گویم چون نخواهد شد

                 شراب لعل و جای امن و یار مهربان ساقی

                                                                      دلا کی به شود کارت اگر اکنون نخواهد شد

               مشوی ای دیده نقش غم ز لوح سینه حافظ

                                                                 که زخم تیغ دلدار است و رنگ خون نخواهد شد

 

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: حافظ, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ جمعه هجدهم مهر 1393 توسط وحید نهال پروری
M67- از مرز خوابم می گذشتم،

سایه تاریک یک نیلوفر

روی همه این ویرانه فرو افتاده بود.

کدامین باد بی پروا

دانه این نیلوفر را به سرزمین خواب من آورد ؟

در پس درهای شیشه ای رویاها،

در مرداب بی ته آیینه ها،

هر جا که من گوشه ای از خودم را مرده بودم

یک نیلوفر روییده بود.

گویی او لحظه لحظه در تهی من می ریخت

و من در صدای شکفتن او

لحظه لحظه خودم را می مردم.

بام ایوان فرو می ریزد

و ساقه نیلوفر برگرد همه ستون ها می پیچد.

کدامین باد بی پروا

دانه این نیلوفر را به سرزمین خواب من آورد؟

نیلوفر رویید،

ساقه اش از ته خواب شفافم سر کشید.

من به رویا بودم،

سیلاب بیداری رسید.

چشمانم را در ویرانه خوابم گشودم:

نیلوفر به همه زندگی ام پیچیده بود.

در رگ هایش ، من بودم که میدویدم.

هستی اش در من ریشه داشت،

همه من بود.

کدامین باد بی پروا

دانه این نیلوفر را به سرزمین خواب من آورد؟ 

 

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: سهراب سپهري, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ جمعه هجدهم مهر 1393 توسط وحید نهال پروری

برق بیتابانه رخشید اندر آب

موجها بالید و غلطید اندر آب

 

بوی خوش از گلشن جنت رسید

روح آن درویش مصر آمد پدید

 

در صدف از سوز او گوهر گداخت

سنگ اندر سینه کشنر گداخت

 

گفت «ای کشنر اگر داری نظر

انتقام خاک درویشی نگر

 

آسمان خاک ترا گوری نداد

مرقدی جز در یم شوری نداد

 

باز حرف اندر گلوی او شکست

از لبش آهی جگر تابی گسست»

 

گفت «ای روح عرب بیدار شو

چون نیاکان خالق اعصار شو

 

ای فواد ای فیصل ای ابن سعود

تا کجا بر خویش پیچیدن چو دود

 

زنده کن در سینه آن سوزی که رفت

در جهان باز آور آن روزی که رفت

 

خاک بطحا خالدی دیگر بزای

نغمه توحید را دیگر سرای

 

ای نخیل دشت تو بالنده تر

بر نخیزد از تو فاروقی دگر

 

ای جهان مؤمنان مشک فام

از تو می آید مرا بوی دوام

 

زندگانی تا کجا بی ذوق سیر

تا کجا تقدیر تو در دست غیر

 

بر مقام خود نیائی تا به کی

استخوانم در یمی نالد چو نی

 

از بلا ترسی حدیث مصطفی است

«مرد را روز بلا روز صفاست»

 

ساربان یاران به یثرب ما به نجد

آن حدی کو ناقه را آرد بوجد

 

ابر بارید از زمین ها سبزه رست

می شود شاید که پای ناقه سست

 

جانم از درد جدائی در نفیر

آن رهی کو سبزه کم دارد بگیر

 

ناقه مست سبزه و من مست دوست

او بدست تست و من در دست دوست

 

آب را کردند بر صحرا سبیل

بر جبل ها شسته اوراق نخیل

 

آن دو آهو در قفای یکدگر

از فراز تل فرود آید نگر

 

یک دم آب از چشمهٔ صحرا خورد

باز سوی راه پیما بنگرد

 

ریگ دشت از نم مثال پرنیان

جاده بر اشتر نمی آید گران

 

حلقه حلقه چون پر تیهو غمام

ترسم از باران که دوریم از مقام

 

ساربان یاران به یثرب ما به نجد

آن حدی کو ناقه را آرد بوجد»

 

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ جمعه هجدهم مهر 1393 توسط وحید نهال پروری
1580- نفس باد صبا مشک فشان خواهد شد

                                                        عالم پیر دگرباره جوان خواهد شد

        ارغوان جام عقیقی به سمن خواهد داد

                                              چشم نرگس به شقایق نگران خواهد شد

         این تطاول که کشید از غم هجران بلبل

                                                      تا سراپرده گل نعره زنان خواهد شد

        گر ز مسجد به خرابات شدم خرده مگیر

                                               مجلس وعظ دراز است و زمان خواهد شد

             ای دل ار عشرت امروز به فردا فکنی

                                                      مایه نقد بقا را که ضمان خواهد شد

     ماه شعبان منه از دست قدح کاین خورشید

                                                     از نظر تا شب عید رمضان خواهد شد

        گل عزیز است غنیمت شمریدش صحبت

                                               که به باغ آمد از این راه و از آن خواهد شد

    مطربا مجلس انس است غزل خوان و سرود

                                             چند گویی که چنین رفت و چنان خواهد شد

              حافظ از بهر تو آمد سوی اقلیم وجود

                                                  قدمی نه به وداعش که روان خواهد شد

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: حافظ, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ پنجشنبه هفدهم مهر 1393 توسط وحید نهال پروری
M66- پنجره ای در مرز شب و روز باز شد

و مرغ افسانه از آن بیرون پرید.

میان بیداری و خواب

پرتاب شده بود.

بیراهه فضا را پیمود،

چرخی زد

و کنار مردابی به زمین نشست.

تپش هایش با مرداب آمیخت.

مرداب کم کم زیبا شد.

گیاهی در آن رویید،

گیاهی تاریک و زیبا.

مرغ افسانه سینه خود را شکافت:

تهی درونش شبیه گیاهی بود .

شکاف سینه اش را با پرها پوشاند.

وجودش تلخ شد:

خلوت شفافش کدر شده بود.

چرا آمد ؟

از روی زمین پر کشید،

بیراهه ای را پیمود

و از پنجره ای به درون رفت.

مرد، آنجا بود.

انتظاری در رگ هایش صدا می کرد.

مرغ افسانه از پنجره فرود آمد،

سینه او را شکافت

و به درون او رفت.

او از شکاف سینه اش نگریست:

درونش تاریک و زیبا شده بود.

و به روح خطا شباهت داشت.

شکاف سینه اش را با پیراهن خود پوشاند،

در فضا به پرواز آمد

و اتاق را در روشنی اضظراب تنها گذاشت.

مرغ افسانه بر بام گمشده ای نشسته بود.

وزشی بر تار و پودش گذشت:

گیاهی در خلوت درونش رویید،

از شکاف سینه اش سر بیرون گشید

و برگ هایش را در ته آسمان گم کرد.

زندگی اش در رگ های گیاه بالا می رفت.

اوجی صدایش می زد.

گیاه از شکاف سینه اش به درون رفت

و مرغ افسانه شکاف را با پرها پوشاند.

بال هایش را گشود

و خود را به بیراهه فضا سپرد.

گنبدی زیر نگاهش جان گرفت.

چرخی زد

و از در معبد به درون رفت.

فضا با روشنی بیرنگی پر بود.

برابر محراب

و همی نوسان یافت:

از همه لحظه های زندگی اش محرابی گذشته بود

و همه رویاهایش در محرابی خاموش شده بود.

خودش را در مرز یک رویا دید.

به خاک افتاد.

لحظه ای در فراموشی ریخت.

سر برداشت:

محراب زیبا شده بود.

پرتویی در مرمر محراب دید

تاریک و زیبا.

ناشناسی خود را آشفته دید.

چرا آمد؟

بال هایش را گشود

و محراب را در خاموشی معبد رها کرد.

زن در جاده ای می رفت.

پیامی در سر راهش بود:

مرغی بر فراز سرش فرود آمد.

زن میان دو رویا عریان شد.

مرغ افسانه سینه او را شکافت

و به درون رفت.

زن در فضا به پرواز آمد.

مرد در اتاقش بود.

انتظاری در رگ هایش صدا می کرد

و چشمانش از دهلیز یک رویا بیرون می خزید.

زنی از پنجره فرود آمد

تاریک و زیبا.

به روح خطا شباهت داشت.

مرد به چشمانش نگریست:

همه خواب هایش در ته آنها جا مانده بود.

مرغ افسانه از شکاف سینه زن بیرون پرید

و نگاهش به سایه آنها افتاد.

گفتی سیاه پرده توری بود

که روی وجودش افتاده بود.

چرا آمد؟

بال هایش را گشود

و اتاق را در بهت یک رویا گم کرد.

مرد تنها بود.

تصویری به دیوار اتاقش می کشید.

وجودش میان آغاز و انجامی در نوسان بود.

وزشی نا پیدا می گذشت:

تصویر کم کم زیبا میشد

و بر نوسان دردناکی پایان می داد.

مرغ افسانه آمده بود.

اتاق را خالی دید.

و خودش را در جای دیگر یافت.

آیا تصویر

دامی نبود

که همه زندگی مرغ افسانه در آن افتاده بود؟

چرا آمد؟

بال هایش را گشود

و اتاق را در خنده تصویر از یاد برد.

مرد در بستر خود خوابیده بود.

وجودش به مردابی شباهت داشت.

درختی در چشمانش روییده بود

و شاخ و برگش فضا را پر می کرد.

رگ های درخت

از زندگی گمشده ای پر بود.

بر شاخ درخت

مرغ افسانه نشسته بود.

از شکاف سینه اش به درون نگریست:

تهی درونش شبیه درختی بود.

شکاف سینه اش را با پرها پوشاند،

بال هایش را گشود

و شاخه را در ناشناسی فضا تنها گذاشت.

درختی میان دو لحظه می پژمرد.

اتاقی با آستانه خود می رسید.

مرغی به بیراهه فضا را می پیمود.

و پنجره ای در مرز شب و روز گم شده بود.

 

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: سهراب سپهري, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ پنجشنبه هفدهم مهر 1393 توسط وحید نهال پروری

قند خجل می‌شود از لب چون شکرش

قوت دل می‌دهد بوسهٔ جان پرورش

 

زهر غمش می‌خورم بوک به شیرین لبان

کام دلم خوش کند پستهٔ پر شکرش

 

لذت قند و نبات چاشنیی از لبش

چشمهٔ آب حیوة رشحهٔ لعل ترش

 

از دهنش قند ریخت لعل شکربار او

در قدمش مشک بیخت زلف پریشان سرش

 

دل شده را قوت جان از لب لعل وی است

هر که بهشتی بود آب دهد کوثرش

 

پرده ز رخ بر گرفت دوش شبم روز کرد

معنی خورشید داشت صورت مه پیکرش

 

از کله و از قبا هست برون یار ما

یار شما خرگهی‌ست خیمه بود چادرش

 

در بر او دیگری می‌خورد آب حیوة

ما چو گدایان کوی نان طلبیم از درش

 

دعوی عشق تو کرد سیف و به تو جان بداد

گر چه نگوید دروغ هیچ مکن باورش

 

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ پنجشنبه هفدهم مهر 1393 توسط وحید نهال پروری
1579- گل بی رخ یار خوش نباشد

                           بی باده بهار خوش نباشد

                                            طرف چمن و طواف بستان

                                                             بی لاله عذار خوش نباشد

                                                                               رقصیدن سرو و حالت گل

                                                                                               بی صوت هزار خوش نباشد

              با یار شکرلب گل اندام

                      بی بوس و کنار خوش نباشد

                                       هر نقش که دست عقل بندد

                                                        جز نقش نگار خوش نباشد

                                                                           جان نقد محقر است حافظ

                                                                                                     از بهر نثار خوش نباشد

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: حافظ, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ چهارشنبه شانزدهم مهر 1393 توسط وحید نهال پروری
M65- ریشه روشنی پوسید و فرو ریخت.

و صدا در جاده بی طرح فضا می رفت.

از مرزی گذشته بود،

در پی مرز گمشده می گشت.

کوهی سنگین نگاهش را برید.

صدا از خود تهی شد

و به دامن کوه آویخت:

پناهم بده، تنها مرز آشنا! پناهم بده.

و کوه از خوابی سنگین پر بود.

خوابش طرحی رها شده داشت.

صدا زمزمه بیگانگی را بویید،

برگشت،

فضا را از خود گذر داد

و در کرانه نادیدنی شب بر زمین افتاد.

کوه از خواب سنگین پر بود.

دیری گذشت،

خوابش بخار شد.

طنین گمشده ای به رگ هایش وزید:

پناهم بده، تنها مرز آشنا! پناهم بده.

سوزش تلخی به تار و پودش ریخت.

خواب خطا کارش را نفرین فرستاد

و نگاهش را روانه کرد.

انتظاری نوسان داشت.

نگاهی در راه مانده بود

و صدایی در تنهایی می گریست.


برچسب‌ها: سهراب سپهري, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ چهارشنبه شانزدهم مهر 1393 توسط وحید نهال پروری

آن چشم مست بین، که دلم گشت زار ازو

ای دوستان، بسوخت مرا، زینهار ازو!

گرد از تنم به قد برآورد و همچنان

بر دل نمی‌شود متصور گذار ازو

گر پیش او گذار کنی، ای نسیم صبح

پیغام من بگوی و سلامی بیار ازو

او گر به اختیار دل ما رود دمی

گردد دل شکستهٔ ما به اختیار ازو

روزی به لطف اگر سگ کویم لقب نهد

زانگه مرا همیشه بس این افتخار ازو

هر کس که با درخت گلی دوستی کند

شرط آن بود که: باز نگردد ز خار ازو

آن کو به تیغ روی بگرداند از حبیب

عاشق نشد هنوز، تو باور مدار ازو

گر دوست بر دل تو زند زخم بی‌شمار

آن زخم را بزرگ فتوحی شمار ازو

تا از کنارم آن گهر شب‌چراغ رفت

از خون دیده پر گهرم شد کنار ازو

او را به خون دیده بپرورده‌ایم، لیک

شاخی بلند بود، نچیدیم بار ازو

داغم گذاشت در دل و بر ما گذشت و ما

دل شاد می‌کنیم بدین یادگار ازو

گفتم که: اوحدی ز غمت مرد، رحمتی

گفتا: مرا چه غم که بمیرد هزار ازو؟


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ چهارشنبه شانزدهم مهر 1393 توسط وحید نهال پروری
1578- کی شعر تر انگیزد خاطر که حزین باشد

                                 یک نکته از این معنی گفتیم و همین باشد

                                                              از لعل تو گر یابم انگشتری زنهار

                                                                                    صد ملک سلیمانم در زیر نگین باشد

           غمناک نباید بود از طعن حسود ای دل

                                     شاید که چو وابینی خیر تو در این باشد

                                                        هر کو نکند فهمی زین کلک خیال انگیز

                                                                            نقشش به حرام ار خود صورتگر چین باشد

      جام می و خون دل هر یک به کسی دادند

                                             در دایره قسمت اوضاع چنین باشد

                                                              در کار گلاب و گل حکم ازلی این بود

                                                                               کاین شاهد بازاری وان پرده نشین باشد

                   آن نیست که حافظ را رندی بشد از خاطر

                                                کاین سابقه پیشین تا روز پسین باشد


برچسب‌ها: حافظ, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ سه شنبه پانزدهم مهر 1393 توسط وحید نهال پروری
M64- مرداب اتاقم کدر شده بود

و من زمزمه خون را در رگ‌هایم می‌شنیدم.

زندگی‌ام در تاریکی ژرفی می‌‌گذشت.

این تاریکی، طرح وجودم را روشن می‌کرد.

در باز شد

و او با فانوسش به درون وزید.

زیبایی رها شدهٔی بود

و من دیده به راهش بودم:

رویای بی‌شکل زندگی‌ام بود.

عطری در چشمم زمزمه کرد.

رگ‌هایم از تپش افتاد.

همه رشته‌هایی که مرا به من نشان می‌داد

در شعله فانوسش سوخت:

زمان در من نمی‌گذشت.

شور برهنهٔی بودم.

او فانوسش را به فضا آویخت.

مرا در روشن‌ها می‌جست.

تار و پود اتاقم را پیمود

و به من ره نیافت.

نسیمی شعله فانوس را نوشید.

وزشی می‌گذشت

و من در طرحی جا می‌گرفتم،

در تاریکی ژرف اتاقم پیدا می‌شدم.

پیدا، برای که؟

او دیگر نبود.

آیا با روح تاریک اتاق آمیخت؟

عطری در گرمی رگ‌هایم جابه‌جا می‌شد.

حس کردم با هستی گمشده‌اش مرا می‌نگرد

و من چه بیهوده مکان را می‌کاوم:

آنی گم شده بود. 


برچسب‌ها: سهراب سپهري, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ سه شنبه پانزدهم مهر 1393 توسط وحید نهال پروری

یـارب درونـی عطا کن به از برون

کــایـــد بــرون مرا رنــــگی از درون

 

باطــن به صـــدق بیــارایم و صفـا

کــــردار خود بــکنم عــاری از فسون

 

در گــردباد غبــارین نفــس و دل

در عشـــق خود بچشـان باده ی جنون

 

در چـاهســـار تـــردد میــفکنــم

ده رتبتــــی به مــن از آسمــان فزون

 

کــاری مکن که دراین دام احتیاج

دستــی بــرم بـــه  تمنــا ز مــرد دون

 

درگیـرودار جهــانی چنیـن فسون

مـا را رهـا کــن از این قید چند و چون

 

شکرت کنم که خدا! داده ای به ما

عمـــری به عزّت و انعــــام گونه گون

 

الیــــار را به حقیقـــت دچــار کن

تا پای حــق چکــدش قطره های خون


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ سه شنبه پانزدهم مهر 1393 توسط وحید نهال پروری
1577- خوش است خلوت اگر یار یار من باشد

                                  نه من بسوزم و او شمع انجمن باشد

                                                           من آن نگین سلیمان به هیچ نستانم

                                                                                     که گاه گاه بر او دست اهرمن باشد

                  روا مدار خدایا که در حریم وصال

                                     رقیب محرم و حرمان نصیب من باشد

                                                                همای گو مفکن سایه شرف هرگز

                                                                                  در آن دیار که طوطی کم از زغن باشد

        بیان شوق چه حاجت که سوز آتش دل

                                توان شناخت ز سوزی که در سخن باشد

                                                                  هوای کوی تو از سر نمی‌رود آری

                                                                                     غریب را دل سرگشته با وطن باشد

                     به سان سوسن اگر ده زبان شود حافظ

                                                   چو غنچه پیش تواش مهر بر دهن باشد


برچسب‌ها: حافظ, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ دوشنبه چهاردهم مهر 1393 توسط وحید نهال پروری
M63- روی علف ها چکیده ام.

من شبنم خواب آلود یک ستاره ام

که روی علف های تاریک چکیده ام.

جایم اینجا نبود.

نجوای نمناک علف ها را می شنوم

جایم اینجا نبود.

فانوس

در گهواره خروشان دریا شست و شو می کند

کجا می رود این فانوس ،

این فانوس دریا پرست پر عطش مست ؟

بر سکوی کاشی افق دور

نگاهم با رقص مه آلود پریان می چرخد.

زمزمه های شب در رگ هایم می روید.

باران پر خزه مستی

بر دیوار تشنه روحم می چکد.

من ستاره چکیده ام.

از چشم نا پیدای خطا چکیده ام:

شب پر خواهش

و پیکر گرم افق عریان بود.

رگه سپید مرمر سبز چمن زمزمه می کرد.

و مهتاب از پلکان نیلی مشرق فرود آمد.

پریان می رقصیدند.

و آبی جامه هاشان با رنگ افق پیوسته بود.

زمزمه های شب مستم می کرد.

پنجره رویا گشوده بود.

و او چون نسیمی به درون وزید.

اکنون روی علف ها هستم

و نسیمی از کنارم می گذرد.

تپش ها خاکستر شده اند.

آبی پوشان نمی رقصند.

فانوس آهسته بالا و پایین می رود.

هنگامی که او از پنجره بیرون می پرید

چشمانش خوابی را گم کرده بود.

جاده نفس نفس می زد.

صخره ها چه هوسناکش بوییدند!

فانوس پر شتاب !

تا کی می لغزی

در پست و بلند جاده کف بر لب پر آهنگ؟

زمزمه های شب پژمرد.

رقص پریان پایان یافت.

کاش اینجا نچکیده بودم!

هنگامی که نسیم پیکر او در تیرگی شب گم شد

فانوس از کنار ساحل براه افتاد.

کاش اینجا- در بستر پر علف تاریکی- نچکیده بودم !

فانوس از من می گریزد.

چگونه برخیزم؟

به استخوان سرد علف ها چسبیده ام.

و دور از من ، فانوس

در گهواره خروشان دریا شست و شو می کند. 


برچسب‌ها: سهراب سپهري, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ دوشنبه چهاردهم مهر 1393 توسط وحید نهال پروری

خستگی است

با تمام مردم زمین

دلشکستگی است.

 

یک نفر، به مستی شراب کهنه ای پناه می برد.

یک نفر، به آستان شعر دلنشین.

یک نفر، به آسمان دین.

 

مذهب و شراب و شعر؛

بهترین وسیله فرار آدمی

ز خستگی است.


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ دوشنبه چهاردهم مهر 1393 توسط وحید نهال پروری
1576- راهی بزن که آهی بر ساز آن توان زد

                                   شعری بخوان که با او رطل گران توان زد

                                                                بر آستان جانان گر سر توان نهادن

                                                                                     گلبانگ سربلندی بر آسمان توان زد

                   قد خمیده ما سهلت نماید اما

                                  بر چشم دشمنان تیر از این کمان توان زد

                                                                  در خانقه نگنجد اسرار عشقبازی

                                                                                      جام می مغانه هم با مغان توان زد

           درویش را نباشد برگ سرای سلطان

                                    ماییم و کهنه دلقی کآتش در آن توان زد

                                                                 اهل نظر دو عالم در یک نظر ببازند

                                                                              عشق است و داو اول بر نقد جان توان زد

           گر دولت وصالت خواهد دری گشودن

                                           سرها بدین تخیل بر آستان توان زد

                                                         عشق و شباب و رندی مجموعه مراد است

                                                                                چون جمع شد معانی گوی بیان توان زد

    شد رهزن سلامت زلف تو وین عجب نیست

                                      گر راه زن تو باشی صد کاروان توان زد

                                                                 حافظ به حق قرآن کز شید و زرق بازآی

                                                                           باشد که گوی عیشی در این جهان توان زد


برچسب‌ها: حافظ, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ یکشنبه سیزدهم مهر 1393 توسط وحید نهال پروری
M62- نوری به زمین فرود آمد:

دو جاپا بر شن‌های بیابان دیدم.

از کجا آمده بود؟

به کجا می رفت؟

تنها دو جاپا دیده می شد.

شاید خطایی پا به زمین نهاده بود.

ناگهان جاپاها براه افتادند.

روشنی همراهشان می‌خزید.

جاپاها گم شدند،

خود را از روبرو تماشا کردم:

گودالی از مرگ پر شده بود.

و من در مرده خود براه افتادم.

صدای پایم را از راه دوری می‌شنیدم،

شاید از بیابانی می‌گذشتم.

انتظاری گمشده با من بود.

ناگهان نوری در مرده‌ام فرود آمد

و من در اضطرابی زنده شدم:

دو جاپا هستی‌ام را پر کرد.

از کجا آمده بود؟

به کجا می‌رفت؟

تنها دو جاپا دیده می‌شد.

شاید خطایی پا به زمین نهاده بود.


برچسب‌ها: سهراب سپهري, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ یکشنبه سیزدهم مهر 1393 توسط وحید نهال پروری

چیست آن خسرو سیمین‌بدن زرین‌تاج؟

که به شب خانهٔ فولاد نشیمن دارد

 

چو ستون‌ست ولی از مدد خیمه بپاست

سیم‌گون‌ست ولی جامه ز آهن دارد

 

بته پیرهن آل عجب شاخ گلی‌ست!

که ازو خانهٔ ما زینت گلشن دارد

 

شاهد پرده‌نشینی‌ست که با روی چو ماه

در درون‌ست و برون را همه روشن دارد

 

گاهی از آتش دل شعله فتد در جیبش

گاهی از باد صبا چاک به دامن دارد

 

هست در خانه که از آن همه شب تا دم صبح

که غم سوختن و کشتن و مردن دارد

 

با تن سیمی کافور چو رخ افروزد

تاب آتشکده و تابش گلشن دارد

 

شمع طاوس مگر حل کند این مسئله را

که دل روشن او حکم دل من دارد


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ یکشنبه سیزدهم مهر 1393 توسط وحید نهال پروری
1575- در ازل پرتو حسنت ز تجلی دم زد

                                  عشق پیدا شد و آتش به همه عالم زد

                                                         جلوه‌ای کرد رخت دید ملک عشق نداشت

                                                                                  عین آتش شد از این غیرت و بر آدم زد

 عقل می‌خواست کز آن شعله چراغ افروزد

                                     برق غیرت بدرخشید و جهان برهم زد

                                                               مدعی خواست که آید به تماشاگه راز

                                                                                   دست غیب آمد و بر سینه نامحرم زد

    دیگران قرعه قسمت همه بر عیش زدند

                                         دل غمدیده ما بود که هم بر غم زد

                                                               جان علوی هوس چاه زنخدان تو داشت

                                                                                  دست در حلقه آن زلف خم اندر خم زد

                    حافظ آن روز طربنامه عشق تو نوشت

                                                         که قلم بر سر اسباب دل خرم زد


برچسب‌ها: حافظ, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ شنبه دوازدهم مهر 1393 توسط وحید نهال پروری
M61- در باغی رها شده بودم.

نوری بیرنگ و سبک بر من می وزید.

آیا من خود بدین باغ آمده بودم

و یا باغ اطراف مرا پر کرده بود؟

هوای باغ از من می گذشت

و شاخ و برگش در وجودم می لغزید.

آیا این باغ

سایه روحی نبود

که لحظه ای بر مرداب زندگی خم شده بود؟

ناگهان صدایی باغ را در خود جای داد،

صدایی که به هیچ شباهت داشت.

گویی عطری خودش را در آیینه تماشا می کرد.

همیشه از روزنه ای ناپیدا

این صدا در تاریکی زندگی ام رها شده بود.

سرچشمه صدا گم بود:

من ناگاه آمده بودم.

خستگی در من نبود:

راهی پیموده نشد.

آیا پیش از این زندگی ام فضایی دیگر داشت؟

ناگهان رنگی دمید:

پیکری روی علف ها افتاده بود.

انسانی که شباهت دوری با خود داشت.

باغ در ته چشمانش بود

و جا پای صدا همراه تپش هایش.

زندگی اش آهسته بود.

وجودش بیخبری شفافم را آشفته بود.

وزشی برخاست

دریچه ای بر خیرگی ام گشود:

روشنی تندی به باغ آمد.

باغ می پژمرد

و من به درون دریچه رها می شدم.


برچسب‌ها: سهراب سپهري, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ شنبه دوازدهم مهر 1393 توسط وحید نهال پروری

کدام عهد نکویان عهد ما بستند

به عاشقان جفاکش که زود نشکستند

 

خدا نگیردشان گرچه چارهٔ دل ما

به یک نگاه نکردند و می‌توانستند

 

نخست چون در میخانه بسته شد گفتم

کز آسمان در رحمت به روی ما بستند

 

مکن به چشم حقارت نظر به درویشان

که بی‌نیاز جهانند اگر تهی دستند

 

حریف عربدهٔ می کشان نه‌ای ای شیخ

به خانقاه منه پا که صوفیان مستند

 

غم بتان به همه عمر خوردم و افسوس

که آخر از غمشان مردم و ندانستند

 

ز جور مدعیان رفت از درت هاتف

غمین مباش گر او رفت دیگران هستند


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ شنبه دوازدهم مهر 1393 توسط وحید نهال پروری
1574- دمی با غم به سر بردن جهان یک سر نمی‌ارزد

                                                                    به می بفروش دلق ما کز این بهتر نمی‌ارزد

          به کوی می فروشانش به جامی بر نمی‌گیرند

                                                                       زهی سجاده تقوا که یک ساغر نمی‌ارزد

               رقیبم سرزنش‌ها کرد کز این باب رخ برتاب

                                                                    چه افتاد این سر ما را که خاک در نمی‌ارزد

       شکوه تاج سلطانی که بیم جان در او درج است

                                                                 کلاهی دلکش است اما به ترک سر نمی‌ارزد

            چه آسان می‌نمود اول غم دریا به بوی سود

                                                                غلط کردم که این طوفان به صد گوهر نمی‌ارزد

           تو را آن به که روی خود ز مشتاقان بپوشانی

                                                                      که شادی جهان گیری غم لشکر نمی‌ارزد

           چو حافظ در قناعت کوش و از دنیی دون بگذر

                                                                   که یک جو منت دونان دو صد من زر نمی‌ارزد


برچسب‌ها: حافظ, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ جمعه یازدهم مهر 1393 توسط وحید نهال پروری
M60- در شبی تاریک

که صدایی با صدایی در نمی آمیخت

و کسی کس را نمی دید از ره نزدیک ،

یک نفر از صخره های کوه بالا رفت

و به ناخن های خون آلود

روی سنگی کند نقشی را و از آن پس ندیدش هیچکس دیگر.

شسته باران رنگ خونی را که از زخم تنش جوشید و روی صخره ها خشکید.

از میان برده است طوفان نقش هایی را

که بجا ماند از کف پایش.

گر نشان از هر که پرسی باز

بر نخواهد آمد آوایش.

آن شب

هیچکس از ره نمی آمد

تا خبر آرد از آن رنگی که در کار شکفتن بود.

کوه: سنگین ، سرگران ،خونسرد.

باد می آمد ، ولی خاموش.

ابر پر می زد، ولی آرام.

لیک آن لحظه که ناخن های دست آشنای راز

رفت تا بر تخته سنگی کار کندن را کند آغاز ،

رعد غرید ،

کوه را لرزاند.

برق روشن کرد سنگی را که حک شد روی آن در لحظه ای کوتاه

پیکر نقشی که باید جاودان می ماند.

امشب

باد و باران هر دو می کوبند :

باد خواهد برکند از جای سنگی را

و باران هم

خواهد از آن سنگ نقشی را فرو شوید.

هر دو می کوشند.

می خروشند.

لیک سنگ بی محابا در ستیغ کوه

مانده برجا استوار ، انگار با زنجیر پولادین.

سال ها آن را نفرسوده است.

کوشش هر چیز بیهوده است.

کوه اگر بر خویشتن پیچد،

سنگ بر جا همچنان خونسرد می ماند

و نمی فرساید آن نقشی که رویش کند در یک فرصت باریک

یک نفر کز صخره های کوه بالا رفت

در شبی تاریک. 


برچسب‌ها: سهراب سپهري, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ جمعه یازدهم مهر 1393 توسط وحید نهال پروری

یک درخت پیرم و سهم تبرها می شوم

مرده ام، دارم خوراک جانورها می شوم

 

بی خیال از رنج فریادم تردّد می کنند

باعث لبخند تلخ رهگذرها می شوم

 

با زبان لال خود حس میکنم این روزها

هم نشین و هم کلام کور و کرها می شوم

 

هیچ کس دیگر کنارم نیست، می ترسم از این

این که دارم مثل مفقود الاثرها می شوم

 

عاقبت یک روز با طرز عجیب و تازه ای

می کشم خود را و سر فصل خبرها می شوم!


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ جمعه یازدهم مهر 1393 توسط وحید نهال پروری
1573- دلم جز مهر مه رویان طریقی بر نمی‌گیرد

                          ز هر در می‌دهم پندش ولیکن در نمی‌گیرد

                                                      خدا را ای نصیحتگو حدیث ساغر و می گو

                                                                        که نقشی در خیال ما از این خوشتر نمی‌گیرد

                 بیا ای ساقی گلرخ بیاور باده رنگین

                               که فکری در درون ما از این بهتر نمی‌گیرد

                                                     صراحی می‌کشم پنهان و مردم دفتر انگارند

                                                                               عجب گر آتش این زرق در دفتر نمی‌گیرد

         من این دلق مرقع را بخواهم سوختن روزی

                           که پیر می فروشانش به جامی بر نمی‌گیرد

                                                      از آن رو هست یاران را صفاها با می لعلش

                                                                      که غیر از راستی نقشی در آن جوهر نمی‌گیرد

 سر و چشمی چنین دلکش تو گویی چشم از او بردوز

                                  برو کاین وعظ بی‌معنی مرا در سر نمی‌گیرد

                                                      نصیحتگوی رندان را که با حکم قضا جنگ است

                                                                          دلش بس تنگ می‌بینم مگر ساغر نمی‌گیرد

     میان گریه می‌خندم که چون شمع اندر این مجلس

                                           زبان آتشینم هست لیکن در نمی‌گیرد

                                                    چه خوش صید دلم کردی بنازم چشم مستت را

                                                                   که کس مرغان وحشی را از این خوشتر نمی‌گیرد

            سخن در احتیاج ما و استغنای معشوق است

                               چه سود افسونگری ای دل که در دلبر نمی‌گیرد

                                                             من آن آیینه را روزی به دست آرم سکندروار

                                                                               اگر می‌گیرد این آتش زمانی ور نمی‌گیرد

                خدا را رحمی ای منعم که درویش سر کویت

                                          دری دیگر نمی‌داند رهی دیگر نمی‌گیرد

                                                               بدین شعر تر شیرین ز شاهنشه عجب دارم

                                                                              که سر تا پای حافظ را چرا در زر نمی‌گیرد


برچسب‌ها: حافظ, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ پنجشنبه دهم مهر 1393 توسط وحید نهال پروری
M59- شب سردی است ، و من افسرده.

راه دوری است ، و پایی خسته.

تیرگی هست و چراغی مرده.

می کنم ، تنها، از جاده عبور:

دور ماندند ز من آدم ها.

سایه ای از سر دیوار گذشت ،

غمی افزود مرا بر غم ها.

فکر تاریکی و این ویرانی

بی خبر آمد تا با دل من

قصه ها ساز کند پنهانی.

نیست رنگی که بگوید با من

اندکی صبر ، سحر نزدیک است:

هردم این بانگ برآرم از دل :

وای ، این شب چقدر تاریک است!

خنده ای کو که به دل انگیزم؟

قطره ای کو که به دریا ریزم؟

صخره ای کو که بدان آویزم؟

مثل این است که شب نمناک است.

دیگران را هم غم هست به دل،

غم من ، لیک، غمی غمناک است. 


برچسب‌ها: سهراب سپهري, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ پنجشنبه دهم مهر 1393 توسط وحید نهال پروری

آنگاه بانویِ پُرغرورِ عشقِ خود را دیدم

در آستانه‌ی پُرنیلوفر،

که به آسمانِ بارانی می‌اندیشید

 

و آنگاه بانوی پُرغرورِ عشقِ خود را دیدم

در آستانه‌ی پُرنیلوفرِ باران،

که پیرهنش دستخوشِ بادی شوخ بود

 

و آنگاه بانوی پُرغرورِ باران را

در آستانه‌ی نیلوفرها،

که از سفرِ دشوارِ آسمان بازمی‌آمد.


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ پنجشنبه دهم مهر 1393 توسط وحید نهال پروری
1572- سال‌ها دل طلب جام جم از ما می‌کرد

                                                  وان چه خود داشت ز بیگانه تمنا می‌کرد

     گوهری کز صدف کون و مکان بیرون است

                                                         طلب از گمشدگان لب دریا می‌کرد

          مشکل خویش بر پیر مغان بردم دوش

                                                            کو به تایید نظر حل معما می‌کرد

       دیدمش خرم و خندان قدح باده به دست

                                                      و اندر آن آینه صد گونه تماشا می‌کرد

   گفتم این جام جهان بین به تو کی داد حکیم

                                                      گفت آن روز که این گنبد مینا می‌کرد

               بی دلی در همه احوال خدا با او بود

                                                       او نمی‌دیدش و از دور خدا را می‌کرد

       این همه شعبده خویش که می‌کرد این جا

                                                       سامری پیش عصا و ید بیضا می‌کرد

                گفت آن یار کز او گشت سر دار بلند

                                                   جرمش این بود که اسرار هویدا می‌کرد

                   فیض روح القدس ار باز مدد فرماید

                                                  دیگران هم بکنند آن چه مسیحا می‌کرد

          گفتمش سلسله زلف بتان از پی چیست

                                                    گفت حافظ گله‌ای از دل شیدا می‌کرد


برچسب‌ها: حافظ, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ چهارشنبه نهم مهر 1393 توسط وحید نهال پروری
M58- می خروشد دریا.

هیچکس نیست به ساحل دریا.

لکه ای نیست به دریا تاریک

که شود قایق

اگر آید نزدیک.

مانده بر ساحل

قایقی ریخته شب بر سر او ،

پیکرش را ز رهی نا روشن

برده در تلخی ادراک فرو.

هیچکس نیست که آید از راه

و به آب افکندش.

و دیر وقت که هر کوهه آب

حرف با گوش نهان می زندش،

موجی آشفته فرا می رسد از راه که گوید با ما

قصه یک شب طوفانی را.

رفته بود آن شب ماهی گیر

تا بگیرد از آب

آنچه پیوندی داشت.

با خیالی در خواب

صبح آن شب ، که به دریا موجی

تن نمی کوفت به موجی دیگر ،

چشم ماهی گیران دید

قایقی را به ره آب که داشت

بر لب از حادثه تلخ شب پیش خبر.

پس کشاندند سوی ساحل خواب آلودش

به همان جای که هست

در همین لحظه غمناک بجا

و به نزدیکی او

می خروشد دریا

وز ره دور فرا می رسد آن موج که می گوید باز

از شب طوفانی

داستانی نه دراز. 


برچسب‌ها: سهراب سپهري, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ چهارشنبه نهم مهر 1393 توسط وحید نهال پروری

تارهای بی‌کوک و

کمانِ بادِ ولنگار

                باران را

               گو بی‌آهنگ ببار!

 غبارآلوده، از جهان

تصویری باژگونه در آبگینه‌ی بی‌قرار

                باران را

               گو بی‌مقصود ببار!

 لبخندِ بی‌صدای صد هزار حباب

در فرار

                باران را

               گو به ریشخند ببار!

 

 چون تارها کشیده و کمانکشِ باد آزموده‌تر شود

و نجوای بی‌کوک به ملال انجامد،

باران را رها کن و

خاک را بگذار

               تا با همه گلویش

                                   سبز بخواند

                باران را اکنون

               گو بازیگوشانه ببار!


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ چهارشنبه نهم مهر 1393 توسط وحید نهال پروری
1571- دیدی ای دل که غم عشق دگربار چه کرد

                                  چون بشد دلبر و با یار وفادار چه کرد

                                                      آه از آن نرگس جادو که چه بازی انگیخت

                                                                              آه از آن مست که با مردم هشیار چه کرد

          اشک من رنگ شفق یافت ز بی‌مهری یار

                             طالع بی‌شفقت بین که در این کار چه کرد

                                                             برقی از منزل لیلی بدرخشید سحر

                                                                                 وه که با خرمن مجنون دل افگار چه کرد

                 ساقیا جام می‌ام ده که نگارنده غیب

                                  نیست معلوم که در پرده اسرار چه کرد

                                                                  آن که پرنقش زد این دایره مینایی

                                                                               کس ندانست که در گردش پرگار چه کرد

              فکر عشق آتش غم در دل حافظ زد و سوخت

                                                           یار دیرینه ببینید که با یار چه کرد


برچسب‌ها: حافظ, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ سه شنبه هشتم مهر 1393 توسط وحید نهال پروری
M57- ریخته سرخ غروب

جابجا بر سر سنگ.

کوه خاموش است.

می خروشد رود.

مانده در دامن دشت

خرمنی رنگ کبود.

سایه آمیخته با سایه.

سنگ با سنگ گرفته پیوند.

روز فرسوده به ره می گذرد.

جلوه گر آمده در چشمانش

نقش اندوه پی یک لبخند.

جغد بر کنگره ها می خواند.

لاشخورها، سنگین،

از هوا، تک تک ، آیند فرود:

لاشه ای مانده به دشت

کنده منقار ز جا چشمانش،

زیر پیشانی او

مانده دو گود کبود.

تیرگی می آید.

دشت می گیرد آرام.

قصه رنگی روز

می رود رو به تمام.

شاخه ها پژمرده است.

سنگ ها افسرده است.

رود می نالد.

جغد می خواند.

غم بیاویخته با رنگ غروب.

می تراود ز لبم قصه سرد:

دلم افسرده در این تنگ غروب.


برچسب‌ها: سهراب سپهري, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ سه شنبه هشتم مهر 1393 توسط وحید نهال پروری

درختی پیر

شکسته خشک تنها گم

نشسته در سکوت وهمناک دشت

نگاهش دور

فسرده در غروب مرده دلگیر

و هنگامی که بر می گشت

کلاغی خسته سوی آشیان خویش

غم آور بر سر آن شاخه های خشک

فروغ واپسین خنده خورشید

شد خاموس


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ سه شنبه هشتم مهر 1393 توسط وحید نهال پروری
1570- دلبر برفت و دلشدگان را خبر نکرد

                                    یاد حریف شهر و رفیق سفر نکرد

                                                           یا بخت من طریق مروت فروگذاشت

                                                                                         یا او به شاهراه طریقت گذر نکرد

      گفتم مگر به گریه دلش مهربان کنم

                              چون سخت بود در دل سنگش اثر نکرد

                                                           شوخی مکن که مرغ دل بی‌قرار من

                                                                                   سودای دام عاشقی از سر به درنکرد

 هر کس که دید روی تو بوسید چشم من

                                    کاری که کرد دیده من بی نظر نکرد

                                                           من ایستاده تا کنمش جان فدا چو شمع

                                                                                  او خود گذر به ما چو نسیم سحر نکرد


برچسب‌ها: حافظ, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ دوشنبه هفتم مهر 1393 توسط وحید نهال پروری
M56- دود می خیزد ز خلوتگاه من.

کس خبر کی یابد از ویرانه ام ؟

با درون سوخته دارم سخن.

کی به پایان می رسد افسانه ام ؟

دست از دامان شب برداشتم

تا بیاویزم به گیسوی سحر.

خویش را از ساحل افکندم در آب،

لیک از ژرفای دریا بی خبر.

بر تن دیوارها طرح شکست.

کس دگر رنگی در این سامان ندید.

چشم میدوزد خیال روز و شب

از درون دل به تصویر امید.

تا بدین منزل نهادم پای را

از درای کاروان بگسسته ام.

گرچه می سوزم از این آتش به جان ،

لیک بر این سوختن دل بسته ام.

تیرگی پا می کشد از بام ها :

صبح می خندد به راه شهر من.

دود می خیزد هنوز از خلوتم.

با درون سوخته دارم سخن. 


برچسب‌ها: سهراب سپهري, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ دوشنبه هفتم مهر 1393 توسط وحید نهال پروری

کمند زلف را ماند چو برهم بافتن گیرد

سپاه زنگ را ماند چو بر هم تاختن گیرد

 

معقرب زلف مشکینش معلق بر رخ روشن

چنان چون عنبرین عقرب که زهره در دهن گیرد

 

گهی همچون شبه باشد که بر خورشید برپاشی

گهی همچون شبی باشد که در روزی وطن گیرد

 

چو ساکن باشد از جنبش ، مثال قد او دارد

چو دیگر بار خم گیرد نشان قد ِ من گیرد

 

گهی از گل سلب سازد گهی از مه رقم دارد

گهی رسم صنم آرد گهی طبع سمن گیرد

 

خم زلفش یکی دام است چون خورشید و مه گیرد

سر زلفش یکی شست است کو سیمین ذَقَن گیرد


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ دوشنبه هفتم مهر 1393 توسط وحید نهال پروری
1569- یاد باد آن که ز ما وقت سفر یاد نکرد

                                به وداعی دل غمدیده ما شاد نکرد

                                                         آن جوان بخت که می‌زد رقم خیر و قبول

                                                                                              بنده پیر ندانم ز چه آزاد نکرد

       کاغذین جامه به خوناب بشویم که فلک

                                      رهنمونیم به پای علم داد نکرد

                                                              دل به امید صدایی که مگر در تو رسد

                                                                                    ناله‌ها کرد در این کوه که فرهاد نکرد

            سایه تا بازگرفتی ز چمن مرغ سحر

                                  آشیان در شکن طره شمشاد نکرد

                                                                     شاید ار پیک صبا از تو بیاموزد کار

                                                                                    زان که چالاکتر از این حرکت باد نکرد

         کلک مشاطه صنعش نکشد نقش مراد

                                   هر که اقرار بدین حسن خداداد نکرد

                                                                      مطربا پرده بگردان و بزن راه عراق

                                                                                      که بدین راه بشد یار و ز ما یاد نکرد

                             غزلیات عراقیست سرود حافظ

                                                   که شنید این ره دلسوز که فریاد نکرد


برچسب‌ها: حافظ, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ یکشنبه ششم مهر 1393 توسط وحید نهال پروری
M55 - دنگ...، دنگ ....

ساعت گیج زمان در شب عمر

می زند پی در پی زنگ.

زهر این فکر که این دم گذر است

می شود نقش به دیوار رگ هستی من.

لحظه ام پر شده از لذت

یا به زنگار غمی آلوده است.

لیک چون باید این دم گذرد،

پس اگر می گریم

گریه ام بی ثمر است.

و اگر می خندم

خنده ام بیهوده است.

دنگ...، دنگ ....

لحظه ها می گذرد.

آنچه بگذشت ، نمی آید باز.

قصه ای هست که هرگز دیگر

نتواند شد آغاز.

مثل این است که یک پرسش بی پاسخ

بر لب سر زمان ماسیده است.

تند برمی خیزم

تا به دیوار همین لحظه که در آن همه چیز

رنگ لذت دارد ، آویزم،

آنچه می ماند از این جهد به جای :

خنده لحظه پنهان شده از چشمانم.

و آنچه بر پیکر او می ماند:

نقش انگشتانم.

دنگ...

فرصتی از کف رفت.

قصه ای گشت تمام.

لحظه باید پی لحظه گذرد

تا که جان گیرد در فکر دوام،

این دوامی که درون رگ من ریخته زهر،

وا رهاینده از اندیشه من رشته حال

وز رهی دور و دراز

داده پیوندم با فکر زوال.

پرده ای می گذرد،

پرده ای می آید:

می رود نقش پی نقش دگر،

رنگ می لغزد بر رنگ.

ساعت گیج زمان در شب عمر

می زند پی در پی زنگ :

دنگ...، دنگ ....

دنگ... 


برچسب‌ها: سهراب سپهري, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ یکشنبه ششم مهر 1393 توسط وحید نهال پروری

بکرده راست با مزمار شهرود

بکرده راست با بربط ربابا

 

چون قلم بست او میان در هجو تو لیکن دهانش

چون دوات از گفته‌های خویشتن پر لوش باد

 

هر که را شاه جهان بردارد و بنوازدش

در سخا گر قطره‌ای باشد چو صد دریا شود

 

آن نمی‌بینی که در باغ و چمن از خارها

در بهاران ز ابر نیسانی چه گل پیدا شود

 

آهو با شیر کی تواند کوشید

جوگک با باز کی تواند پرید

 

زده به بزم تو رامشگران به دولت تو

گهی چکاوک و گه راهوی و گهی قالوس

 

درع بش، آتش جبین، گنبد سرین و آتش کتف

مشک دم، عنبر خوی و شمشاد موی و سر و یال

 

گر ندانی ز زاغور بلبل

بنگرش گاه نغمه و غلغل

 

آرغده بر ثنای تو جان منست از آنک

پروردهٔ مکارم اخلاق تو منم

 

چو رستم گشت در کوشش، چو حاتم گشت در بخشش

چو لقمان گشت در حکمت، چو سلمان گشت در عرفان

 

مهرهٔ ناچخ بکوبد مهره‌های گردنان

نشتر ناوک بکاود عرقهای سهمگین

 

نوآیین مطربان داریم و بربطهای گوینده

مساعد ساقیان داریم و ساعدهای چون فله

 

عجب دلتنگ و غمخوارم، ز حد بگذشت تیمارم

تو گویی در جگر دارم دو صد یاسیج گرگانی

 

ز کین تو غمناک گردد عدو

ز داشاب تو شاد گردد ولی


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ یکشنبه ششم مهر 1393 توسط وحید نهال پروری
1568- دل از من برد و روی از من نهان کرد

                                  خدا را با که این بازی توان کرد

                                                              شب تنهاییم در قصد جان بود

                                                                                            خیالش لطف‌های بی‌کران کرد

              چرا چون لاله خونین دل نباشم

                                    که با ما نرگس او سرگران کرد

                                                         که را گویم که با این درد جان سوز

                                                                                                 طبیبم قصد جان ناتوان کرد

  بدان سان سوخت چون شمعم که بر من

                                     صراحی گریه و بربط فغان کرد

                                                           صبا گر چاره داری وقت وقت است

                                                                                            که درد اشتیاقم قصد جان کرد

                   میان مهربانان کی توان گفت

                                  که یار ما چنین گفت و چنان کرد

                                                                     عدو با جان حافظ آن نکردی

                                                                                             که تیر چشم آن ابروکمان کرد


برچسب‌ها: حافظ, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ یکشنبه ششم مهر 1393 توسط وحید نهال پروری
1568- دل از من برد و روی از من نهان کرد

                                  خدا را با که این بازی توان کرد

                                                              شب تنهاییم در قصد جان بود

                                                                                            خیالش لطف‌های بی‌کران کرد

              چرا چون لاله خونین دل نباشم

                                    که با ما نرگس او سرگران کرد

                                                         که را گویم که با این درد جان سوز

                                                                                                 طبیبم قصد جان ناتوان کرد

  بدان سان سوخت چون شمعم که بر من

                                     صراحی گریه و بربط فغان کرد

                                                           صبا گر چاره داری وقت وقت است

                                                                                            که درد اشتیاقم قصد جان کرد

                   میان مهربانان کی توان گفت

                                  که یار ما چنین گفت و چنان کرد

                                                                     عدو با جان حافظ آن نکردی

                                                                                             که تیر چشم آن ابروکمان کرد


برچسب‌ها: حافظ, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ شنبه پنجم مهر 1393 توسط وحید نهال پروری
M54- تنها ، و روی ساحل،

مردی به راه می گذرد.

نزدیک پای او

دریا، همه صدا.

شب، گیج در تلاطم امواج.

باد هراس پیکر

رو می کند به ساحل و در چشم های مرد

نقش خاطر را پر رنگ می کند.

انگار

هی میزند که :مرد! کجا می روی ، کجا؟

و مرد می رود به ره خویش.

و باد سرگران

هی میزند دوباره: کجا می روی ؟

و مرد می رود.

و باد همچنان...

امواج ، بی امان،

از راه میرسند

لبریز از غرور تهاجم.

موجی پر از نهیب

ره می کشد به ساحل و می بلعد

یک سایه را که برده شب از پیکرش شکیب.

دریا، همه صدا.

شب، گیج در تلاطم امواج.

باد هراس پیکر

رو می کند به ساحل و ... 


برچسب‌ها: سهراب سپهري, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ شنبه پنجم مهر 1393 توسط وحید نهال پروری

بشارت کز لب ساقی دگر می صاف می‌آید

صفای سینه داده بر سر انصاف می‌آید

 

رسید این مژده از بالا بشارت ده حریفان را

که عنقای می صافی ز کوه قاف می‌آید

 

همه عالم ز یک می مست لیکن اختلافی هست

ز عاشق نیستی خیزد ز زاهد لاف می‌آید

 

ز یکجا مست مستیها تفاوت شد ازین پیدا

که زاهد می‌کشد دُردی و ما را صاف میآید

 

نمی‌باشد دل بیغش نماند از صاف جز نامی

بگوش از صافی صوفی همین او صاف میآید

 

رمید از پیشم آن آهو ولیکن سر خوشم از بو

ز آهو گر جدا شد نافه عطر از ناف میآید

 

جدا گشتم ز اصل خود چو جزوی کز کتاب افتد

ولی شیرازهٔ اجزا از آن صحاف می‌آید

 

من بیدل ز دلدارم بسی امیدها دارم

بشارتهای بهبودی مرا ز اطراف می‌آید

 

کند در لطف اگر غرقم از آن قهار میزیبد

بسوزد گر بنار قهر از آن الطاف میآید

 

نثار خاک پایش را ندارم رایج نقدی

ز من بپذیرد ار قلبی از آن صراف میآید

 

مرا در راه عشق او بسی افتاد مشگلها

کند گر مشکلاتم حل از آن کشاف میآید

 

سزد ار هر کسی کاری کند هر حاملی یاری

ز خوبان ترک انصاف و ز ما انصاف میآید

 

بده ساقی می بیغش که چون از صاف سر خوش شد

بدل از عالم بالا معانی صاف می‌آید

 

سر غوغا ندارد فیض ملا گفتگو کم کن

ز اهل دل بیاید آنچه از اجلاف میآید


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ شنبه پنجم مهر 1393 توسط وحید نهال پروری
1567- دست در حلقه آن زلف دوتا نتوان کرد

                                 تکیه بر عهد تو و باد صبا نتوان کرد

                                                     آن چه سعی است من اندر طلبت بنمایم

                                                                                  این قدر هست که تغییر قضا نتوان کرد

 دامن دوست به صد خون دل افتاد به دست

                            به فسوسی که کند خصم رها نتوان کرد

                                                           عارضش را به مثل ماه فلک نتوان گفت

                                                                           نسبت دوست به هر بی سر و پا نتوان کرد

        سروبالای من آن گه که درآید به سماع

                                چه محل جامه جان را که قبا نتوان کرد

                                                                          نظر پاک تواند رخ جانان دیدن

                                                                                    که در آیینه نظر جز به صفا نتوان کرد

      مشکل عشق نه در حوصله دانش ماست

                                  حل این نکته بدین فکر خطا نتوان کرد

                                                                غیرتم کشت که محبوب جهانی لیکن

                                                                                روز و شب عربده با خلق خدا نتوان کرد 

                 من چه گویم که تو را نازکی طبع لطیف

                                                 تا به حدیست که آهسته دعا نتوان کرد

بجز ابروی تو محراب دل حافظ نیست

طاعت غیر تو در مذهب ما نتوان کرد


برچسب‌ها: حافظ, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ جمعه چهارم مهر 1393 توسط وحید نهال پروری
M53- سکوت ، بند گسسته است.

کنار دره، درخت شکوه پیکر بیدی.

در آسمان شفق رنگ

عبور ابر سپیدی.

نسیم در رگ هر برگ می دود خاموش.

نشسته در پس هر صخره وحشتی به کمین.

کشیده از پس یک سنگ سوسماری سر.

ز خوف دره خاموش

نهفته جنبش پیکر.

به راه می نگرد سرد، خشک ، تلخ، غمین.

چو مار روی تن کوه می خزد راهی ،

به راه، رهگذری.

خیال دره و تنهایی

دوانده در رگ او ترس.

کشیده چشم به هر گوشه نقش چشمه وهم:

ز هر شکاف تن کوه

خزیده بیرون ماری.

به خشم از پس هر سنگ

کشیده خنجر خاری.

غروب پر زده از کوه.

به چشم گم شده تصویر راه و راهگذر.

غمی بزرگ ، پر از وهم

به صخره سار نشسته است.

درون دره تاریک

سکوت بند گسسته است.


برچسب‌ها: سهراب سپهري, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ جمعه چهارم مهر 1393 توسط وحید نهال پروری

تو از این دشتِ خشکِ تشنه روزی کوچ خواهی کرد و

اشک من تو را بدرود خواهد گفت.

نگاهت تلخ و افسرده ست.

دلت را خارخارِ ناامیدی سخت آزرده ست.

غمِ این نابسامانی همه توش و توانت را ز تن برده است!

                     

تو با خون و عرق، این جنگلِ پژمرده را رنگ و رمق دادی.

تو با دست تهی با آن همه توفان بنیان کن در افتادی.

تو را کوچیدن از این خاک، دل بر کندن از جان است!

تو را با برگ برگِ این چمن پیوندِ پنهان است.

                    

تو را این ابرِ ظلمت گسترِ بی رحمِ بی باران،

تو را این خشک سالی های پی در پی،

تو را از نیمه ره بر گشتن یاران،

تو را تزویر غمخواران،

                                  ز پا افکند

تو را هنگامهء شوم شغالان،

بانگ بی تعطیل زاغان،

                                در ستوه آورد.

 

تو با پیشانیِ پاکِ نجیبِ خویش،

که از آن سویِ گندم زار،

طلوع با شکوهش خوش تر از صد تاج خورشید است؛

تو با آن گونه های سوخته از آفتابِ دشت،

تو با آن چهرهء افروخته از آتش غیرت،

ـ که در چشمان من والاتر از صد جامِ جمشید است،

تو با چشمانِ غم باری،

                   ـ که روزی چشمه جوشان شادی بود و، ـ

                                اینک حسرت و افسوس، بر آن

                                سایه افکنده ست خواهی رفت.

و اشکِ من تو را بدرورد خواهد گفت!

               

                    

من اینجا ریشه در خاکم.

من اینجا عاشقِ این خاکِ اگر آلوده یا پاکم.

من اینجا تا نفس باقی ست می مانم.

من از اینجا چه می خواهم، نمی دانم!

امیدِ روشنایی گر چه در این تیره گی ها نیست،

من اینجا باز در این دشتِ خشکِ تشنه می رانم.

من اینجا روزی آخر از دل این خاک، با دستِ تهی

                                                                 گل بر می افشانم.

من اینجا روزی آخر از ستیغ کوه، چون خورشید.

سرود فتح می خوانم،

و می دانم

تو روزی باز خواهی گشت!


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ جمعه چهارم مهر 1393 توسط وحید نهال پروری
1566- چو باد عزم سر کوی یار خواهم کرد

                             نفس به بوی خوشش مشکبار خواهم کرد

                                                          به هرزه بی می و معشوق عمر می‌گذرد

                                                                                      بطالتم بس از امروز کار خواهم کرد

          هر آبروی که اندوختم ز دانش و دین

                                             نثار خاک ره آن نگار خواهم کرد

                                                              چو شمع صبحدمم شد ز مهر او روشن

                                                                                 که عمر در سر این کار و بار خواهم کرد

به یاد چشم تو خود را خراب خواهم ساخت

                                          بنای عهد قدیم استوار خواهم کرد

                                                          صبا کجاست که این جان خون گرفته چو گل

                                                                                     فدای نکهت گیسوی یار خواهم کرد

                     نفاق و زرق نبخشد صفای دل حافظ

                                                طریق رندی و عشق اختیار خواهم کرد


برچسب‌ها: حافظ, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ پنجشنبه سوم مهر 1393 توسط وحید نهال پروری
M52- دیرگاهی است که در این تنهایی

رنگ خاموشی در طرح لب است

بانگی از دور مرا می‌خواند

لیک پاهایم در قیر شب است

رخنه‌ای نیست در این تاریکی

در و دیوار به هم پیوسته

سایه‌ای لغزد اگر روی زمین

نقش وهمی است ز بندی رسته

نفس آدم‌ها

سر بسر افسرده است

روزگاری است در این گوشه پژمرده هوا

هر نشاطی مرده است

دست جادویی شب

در به روی من و غم می‌بندد

می‌کنم هر چه تلاش،

او به من می خندد .

نقش‌هایی که کشیدم در روز،

شب ز راه آمد و با دود اندود .

طرح‌هایی که فکندم در شب،

روز پیدا شد و با پنبه زدود .

دیرگاهی است که چون من همه را

رنگ خاموشی در طرح لب است .

جنبشی نیست در این خاموشی

دست‌ها پاها در قیر شب است . 


برچسب‌ها: سهراب سپهري, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ پنجشنبه سوم مهر 1393 توسط وحید نهال پروری

شحنه‌ای گفت که عیاری را

مانده در حبس گرفتاری را،

 

بند بر پای، برون آوردند

بر سر جمع، سیاست کردند

 

شد ز بس چوب، چو انگشت سیاه

لیک بر نمد از او شعلهٔ آه

 

رخت از آن ورطه چو آورد برون

پیش یاران ز دهان کرد برون،

 

درم سیم، به چندین پاره

بلکه ماهی شده چند استاره

 

محرمی کرد سالش کاین چیست؟

بدر کامل شده چون پروین چیست؟

 

گفت جا داشت در آن محفل بیم

زیر دندان من این درهم سیم

 

در صف جمع مهی حاضر بود

که بدو چشم دلم ناظر بود

 

پیش وی با همه بی‌باکی خویش

شرمم آمد ز جزع ناکی خویش

 

اندر آن واقعه خندان خندان

بس که در صبر فشردم دندان،

 

زیر دندان درمم جوجو شد

سکهٔ درهم صبرم نو شد

 

صبر اگر چند که زهر آیین است

عاقبت همچو شکر شیرین است

 

مکن از تلخی آن زهر خروش

کآخر کار شود چشمهٔ نوش


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ پنجشنبه سوم مهر 1393 توسط وحید نهال پروری
1565- بیا که ترک فلک خوان روزه غارت کرد

                                      هلال عید به دور قدح اشارت کرد

                                                                  ثواب روزه و حج قبول آن کس برد

                                                                                      که خاک میکده عشق را زیارت کرد

           مقام اصلی ما گوشه خرابات است

                               خداش خیر دهاد آن که این عمارت کرد

                                                          بهای باده چون لعل چیست جوهر عقل

                                                                                 بیا که سود کسی برد کاین تجارت کرد

                   نماز در خم آن ابروان محرابی

                                کسی کند که به خون جگر طهارت کرد

                                                         فغان که نرگس جماش شیخ شهر امروز

                                                                                      نظر به دردکشان از سر حقارت کرد

            به روی یار نظر کن ز دیده منت دار

                                      که کار دیده نظر از سر بصارت کرد

                                                               حدیث عشق ز حافظ شنو نه از واعظ

                                                                                      اگر چه صنعت بسیار در عبارت کرد


برچسب‌ها: حافظ, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ چهارشنبه دوم مهر 1393 توسط وحید نهال پروری

M51- فرسود پای خود را چشمم به راه دور

تا حرف من پذیرد آخر که :زندگی

رنگ خیال بر رخ تصویر خواب بود.

دل را به رنج هجر سپردم، ولی چه سود،

پایان شام شکوه ام.

صبح عتاب بود.

چشمم نخورد آب از این عمر پر شکست:

این خانه را تمامی پی روی آب بود.

پایم خلیده خار بیابان .

جز با گلوی خشک نکوبیده ام به راه.

لیکن کسی ، ز راه مددکاری،

دستم اگر گرفت، فریب سراب بود.

خوب زمانه رنگ دوامی به خود ندید:

کندی نهفته داشت شب رنج من به دل،

اما به کار روز نشاطم شتاب بود.

آبادی ام ملول شد از صحبت زوال .

بانگ سرور در دلم افسرد، کز نخست

تصویر جغد زیب تن این خراب بود.


برچسب‌ها: سهراب سپهري, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ چهارشنبه دوم مهر 1393 توسط وحید نهال پروری

هر خون که تو دادی چو می ناب کشیدیم

زهر تو به سد رغبت جلاب کشیدیم

 

این باب محبت همه اشکال دقیقست

ما زحمت بسیار در این باب کشیدیم

 

دوش از طرف بام کسی پرتو مه تافت

از ظلمت شب رخت به مهتاب کشیدیم

 

گر آهن بگداخته در بوتهٔ ما ریخت

گشتیم سراپا لب و چون آب کشیدیم

 

هر چند خسک بود از او در ته پهلو

در بستر از او محنت سنجاب کشیدیم

 

ای دیده به خوابی تو که با اینهمه تشویش

از غفلت این بخت گران خواب کشیدیم

 

وحشی نپسندند به پیمانهٔ دشمن

آن زهر که ما از کف احباب کشیدیم


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ چهارشنبه دوم مهر 1393 توسط وحید نهال پروری
1564- سحر بلبل حکایت با صبا کرد

                                که عشق روی گل با ما چه‌ها کرد

                                                               از آن رنگ رخم خون در دل افتاد

                                                                                         و از آن گلشن به خارم مبتلا کرد

                 غلام همت آن نازنینم

                                     که کار خیر بی روی و ریا کرد

                                                                  من از بیگانگان دیگر ننالم

                                                                                       که با من هر چه کرد آن آشنا کرد

   گر از سلطان طمع کردم خطا بود

                                     ور از دلبر وفا جستم جفا کرد

                                                          خوشش باد آن نسیم صبحگاهی

                                                                                          که درد شب نشینان را دوا کرد

         نقاب گل کشید و زلف سنبل

                                         گره بند قبای غنچه وا کرد

                                                             به هر سو بلبل عاشق در افغان

                                                                                                 تنعم از میان باد صبا کرد

      بشارت بر به کوی می فروشان

                                      که حافظ توبه از زهد ریا کرد

                                                                   وفا از خواجگان شهر با من

                                                                                            کمال دولت و دین بوالوفا کرد


برچسب‌ها: حافظ, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ سه شنبه یکم مهر 1393 توسط وحید نهال پروری

M50- حرف ها دارم

با تو ای مرغی که می خوانی نهان از چشم

و زمان را با صدایت می گشایی !

چه ترا دردی است

کز نهان خلوت خود می زنی آوا

و نشاط زندگی را از کف من می ربایی؟

در کجا هستی نهان ای مرغ !

زیر تور سبزه های تر

یا درون شاخه های شوق ؟

می پری از روی چشم سبز یک مرداب

یا که می شویی کنار چشمه ادارک بال و پر ؟

هر کجا هستی ، بگو با من .

روی جاده نقش پایی نیست از دشمن.

آفتابی شو!

رعد دیگر پا نمی کوبد به بام ابر.

مار برق از لانه اش بیرون نمی آید.

و نمی غلتد دگر زنجیر طوفان بر تن صحرا.

روز خاموش است، آرام است.

از چه دیگر می کنی پروا؟


برچسب‌ها: سهراب سپهري, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ سه شنبه یکم مهر 1393 توسط وحید نهال پروری

زمانی دور

 در ایرانشهر

 همه در بیم

 نفس در تنگنای سینه ها محبوس

 همه خاموش

 و هر فریاد در زنجیر

و پای آرزو در بند

هزار آهنگ و آوای خروشان بود و شب خاموش

فضای سینه از فریاد ها پر بود و لب خاموش

 و باد سرد

 چونان کولی ولگرد

 به هر خانه به هر کاشانه سر می کرد

 وبا خشمی خروشان

 شعله روشنگر اندیشه را می کشت

شب تاریک را تاریکتر می کرد

 نه کس بیدار

 نه کس را قدرت گفتار

 همه در خواب

 همه خاموش

به کاخ اندر

که گرداگرد آن را برج و بارو

تا دل قیرگون دریای وارون بود

 نشسته اژدهک دیوخو

 بر روی تخت خویشتن هشیار

 مبادا کس شود بیدار

 لبانش تشنه خون بود

 نمانده دور

ز چشم و گوش او پنهان ترین جنبش

 لبش را می فشرد آهسته با دندان

 غمین پژمان

 چنین با خویشتن نجوای گنگی داشت

 جز اینم آرزویی نیست

 که ریزم زیر تیغ خویش خون مردمان هفت کشور را

ولیکن برنمی آورد هرگز آرزویش را

 اردویسور آناهیتا

که نیک است او

 که پاک است او

 که در نفرت ز خوی اژدهک است او

در آن دوران در ایرانشهر

 همه روزش چو شبها تار

 همه شبها ز غم سرشار

 نه در روزش امیدی بود

نه شامش را سحرگاه سپیدی بود

 نه یک دل در تمام شهر شادان بود

 خورک صبح و ظهر و شام ماران دو کتف اژدهک پیر

 مدام از مغز سرهای جوانان این جوانمردان ایران بود

 جوانان را به سر شوری است توفانزا

 امید زندگی در دل

 ز بند بندگی بیزار

 و این را اژدهک پیر می دانست

از اینرو بیشتر بیم و هراسش از جوانان بود


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ سه شنبه یکم مهر 1393 توسط وحید نهال پروری
1563- روشنی طلعت تو ماه ندارد

                             پیش تو گل رونق گیاه ندارد

                                                    گوشه ابروی توست منزل جانم

                                                                               خوشتر از این گوشه پادشاه ندارد

     تا چه کند با رخ تو دود دل من 

                                آینه دانی که تاب آه ندارد

                                                   شوخی نرگس نگر که پیش تو بشکفت

                                                                                        چشم دریده ادب نگاه ندارد

  دیدم و آن چشم دل سیه که تو داری

                                     جانب هیچ آشنا نگاه ندارد

                                                              رطل گرانم ده ای مرید خرابات

                                                                                   شادی شیخی که خانقاه ندارد

           خون خور و خامش نشین که آن دل نازک

                                             طاقت فریاد دادخواه ندارد

                                                              گو برو و آستین به خون جگر شوی

                                                                                      هر که در این آستانه راه ندارد

              نی من تنها کشم تطاول زلفت

                                      کیست که او داغ آن سیاه ندارد

                                                                حافظ اگر سجده تو کرد مکن عیب

                                                                                      کافر عشق ای صنم گناه ندارد


برچسب‌ها: حافظ, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ دوشنبه سی و یکم شهریور 1393 توسط وحید نهال پروری
M49- روزی که

دانش لب آب زندگی می کرد،

انسان

در تنبلی لطیف یک مرتع

با فلسفه های لاجوردی خوش بود.

در سمت پرنده فکر می کرد.

با نبض درخت ، نبض او می زد.

مغلوب شرایط شقایق بود.

مفهوم درشت شط

در قعر کلام او تلاطم داشت.

انسان

در متن عناصر

می خوابید.

نزدیک طلوع ترس، بیدار

می شد.

اما گاهی

آواز غریب رشد

در مفصل ترد لذت

می پیچید.

زانوی عروج

خاکی می شد.

آن وقت

انگشت تکامل

در هندسه دقیق اندوه

تنها می ماند. 


برچسب‌ها: سهراب سپهري, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ دوشنبه سی و یکم شهریور 1393 توسط وحید نهال پروری

برو، مردِ بیدار؛ اگر نیست کس

که دل با تو دارد، ممان یک نفس!

همه روزگارت به تلخی گذشت

شکر چند جویی، در این تلخ‌دشت؟

به بیهوده جُستن فروکاستی

قبای خستگی بر تن آراستی،

قبایی همه وصله بر وصله بر

قبایی ز نفرت بر او آستر.

همه پایم از خستگی ریش‌ریش

نه راهی نه ذی‌روحی از پُشت و پیش.

نه وقتی ــ که واگردم از رفته‌راه ــ

نه بختی ــ که با سر درافتم به چاه ــ

نه بیم و نه امید و، از پیش و پس

بیابان و خارِ بیابان و بس!

چه حاصل اگر خامُشی بشکنم

که: «یاران، در این دشت تنها، منم»؟

گرفتم به بانگی گلو بردرم

که در دَم بسوزد چو خاکسترم،

گرفتم که تُندر فشاندم؛ چه سود

کز این هیمه نی شعله خیزد نه دود.

گرفتم که فریاد برداشتم

یکی تیغ در جانِ شب کاشتم؛

مرا، تیغِ فریاد بُرَّنده نیست

در آن مُرده‌آباد که‌ش زنده نیست...

برو مردِ بیدار، اگر نیست کس

که دل با تو دارد، ممان یک نفس!

بنه، خواب اگر خوشتر افتادِشان،

که آخر دهد رنج، ره یادِشان.

بهل شب شود چیره، تا بنگری

هم از اشکِشان سر زند اختری.

چو پوسید چون لاشِ گندیده، شب،

کویرِ نفس‌مرده در گورِ تب؛

وُامیدی به جا مانده گر نیز هست

به سودای عُزلت درِ خانه بست،

ببینی که از هولِ شب، اشکِ آب

بتوفد چنان کوره‌ی آفتاب.

برو مردِ بیدار؛ اگر نیست کس

که دل با تو دارد، ممان یک نفس!

تو گُل‌جویی ای مرد و ره پُرخَس است

شِکرخواه را، حرفِ تلخی بس است!


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ دوشنبه سی و یکم شهریور 1393 توسط وحید نهال پروری
1562- جان بی جمال جانان میل جهان ندارد

                                     هر کس که این ندارد حقا که آن ندارد

                                                             با هیچ کس نشانی زان دلستان ندیدم

                                                                                         یا من خبر ندارم یا او نشان ندارد

  هر شبنمی در این ره صد بحر آتشین است

                                         دردا که این معما شرح و بیان ندارد

                                                                   سرمنزل فراغت نتوان ز دست دادن

                                                                                 ای ساروان فروکش کاین ره کران ندارد

      چنگ خمیده قامت می‌خواندت به عشرت

                                       بشنو که پند پیران هیچت زیان ندارد

                                                                  ای دل طریق رندی از محتسب بیاموز

                                                                         مست است و در حق او کس این گمان ندارد

                   احوال گنج قارون کایام داد بر باد

                                        در گوش دل فروخوان تا زر نهان ندارد

                                                           گر خود رقیب شمع است اسرار از او بپوشان

                                                                                        کان شوخ سربریده بند زبان ندارد

                     کس در جهان ندارد یک بنده همچو حافظ

                                                    زیرا که چون تو شاهی کس در جهان ندارد


برچسب‌ها: حافظ, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ یکشنبه سی ام شهریور 1393 توسط وحید نهال پروری
M48- صبح است.

گنجشک محض

می خواند.

پاییز، روی وحدت دیوار

اوراق می شود.

رفتار آفتاب مفرح حجم فساد را

از خواب می پراند:

یک سیب

در فرصت مشبک زنبیل

می پوسد.

حسی شبیه غربت اشیا

از روی پلک می گذرد.

بین درخت و ثانیه سبز

تکرار لاجورد

با حسرت کلام می آمیزد.

اما

ای حرمت سپیدی کاغذ !

نبض حروف ما

در غیبت مرکب مشاق می زند.

در ذهن حال ، جاذبه شکل

از دست می رود.

باید کتاب را بست.

باید بلند شد

در امتداد وقت قدم زد،

گل را نگاه کرد، ابهام را شنید.

باید دویدن تا ته بودن.

باید به بوی خاک فنا رفت.

باید به ملتقای درخت و خدا رسید.

باید نشست

نزدیک انبساط

جایی میان بیخودی و کشف.


برچسب‌ها: سهراب سپهري, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ یکشنبه سی ام شهریور 1393 توسط وحید نهال پروری

گر چه چشمان تو جز در پی زیبایی نیست  

دل بکن! آینه این قدر تماشایی نیست

 

حاصل خیره در آیینه شدنها آیا              

دو برابر شدن غصهٔ تنهایی نیست؟!

 

بی‌سبب تا لب دریا مکشان قایق را        

قایقت را بشکن! روح تو دریایی نیست

 

آه در آینه تنها کدرت خواهد کرد            

آه! دیگر دمت ای دوست مسیحایی نیست

 

آن که یک عمر به شوق تو در این کوچه نشست     

حال وقتی به لب پنجره می‌آیی نیست

 

خواستم با غم عشقش بنویسم شعری           

گفت: هر خواستنی عین توانایی نیست


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ یکشنبه سی ام شهریور 1393 توسط وحید نهال پروری
1561- دیر است که دلدار پیامی نفرستاد

                                  ننوشت سلامی و کلامی نفرستاد

                                                            صد نامه فرستادم و آن شاه سواران

                                                                                         پیکی ندوانید و سلامی نفرستاد

       سوی من وحشی صفت عقل رمیده

                                     آهوروشی کبک خرامی نفرستاد

                                                      دانست که خواهد شدنم مرغ دل از دست

                                                                               و از آن خط چون سلسله دامی نفرستاد

       فریاد که آن ساقی شکرلب سرمست

                                دانست که مخمورم و جامی نفرستاد

                                                                چندان که زدم لاف کرامات و مقامات

                                                                                      هیچم خبر از هیچ مقامی نفرستاد

                 حافظ به ادب باش که واخواست نباشد

                                                    گر شاه پیامی به غلامی نفرستاد


برچسب‌ها: حافظ, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ شنبه بیست و نهم شهریور 1393 توسط وحید نهال پروری

M47- کاج های زیادی بلند.

زاغ های زیادی سیاه.

آسمان به اندازه آبی.

سنگچین ها ، تماشا، تجرد.

کوچه باغ فرا رفته تا هیچ.

ناودان مزین به گنجشک.

آفتاب صریح.

خاک خوشنود.

چشم تا کار می کرد

هوش پاییز بود.

ای عجیب قشنگ !

با نگاهی پر از لفظ مرطوب

مثل خوابی پر از لکنت سبز یک باغ،

چشم هایی شبیه حیای مشبک ،

پلک های مردد

مثل انگشت های پریشان خواب مسافر !

زیر بیداری بید های لب رود

انس

مثل یک مشت خاکستر محرمانه

روی گرمای ادراک پاشیده می شد.

فکر

آهسته بود.

آرزو دور بود

مثل مرغی که روی درخت حکایت بخواند.


برچسب‌ها: سهراب سپهري, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ شنبه بیست و نهم شهریور 1393 توسط وحید نهال پروری

چگونه سوز غم او دهم به سوز دگر

که دل فروغ نیابد به دلفروز دگر

 

شراب عشقم اگر بو کنند محشریان

سوال روز قیامت فتد به روز دگر

 

ز امر و نهی محبت رسوم شرع مجو

که ان یجوز دگر گفت لایجوز دگر

 

بیار بربط مجنون به مشهد عرفی

که عشق نوحه طرازی کند به سوز دگر


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ شنبه بیست و نهم شهریور 1393 توسط وحید نهال پروری
1560- تنت به ناز طبیبان نیازمند مباد

                                 وجود نازکت آزرده گزند مباد

                                                        سلامت همه آفاق در سلامت توست

                                                                                   به هیچ عارضه شخص تو دردمند مباد

جمال صورت و معنی ز امن صحت توست

                           که ظاهرت دژم و باطنت نژند مباد

                                                         در این چمن چو درآید خزان به یغمایی

                                                                                   رهش به سرو سهی قامت بلند مباد

       در آن بساط که حسن تو جلوه آغازد

                              مجال طعنه بدبین و بدپسند مباد

                                                     هر آن که روی چو ماهت به چشم بد بیند

                                                                                         بر آتش تو بجز جان او سپند مباد

                       شفا ز گفته شکرفشان حافظ جوی

                                                     که حاجتت به علاج گلاب و قند مباد


برچسب‌ها: حافظ, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ جمعه بیست و هشتم شهریور 1393 توسط وحید نهال پروری

M46- امشب

در یک خواب عجیب

رو به سمت کلمات

باز خواهد شد.

باد چیزی خواهد گفت.

سیب خواهد افتاد،

روی اوصاف زمین خواهد غلتید،

تا حضور وطن غایب شب خواهد رفت.

سقف یک وهم فرو خواهد ریخت.

چشم

هوش محزون نباتی را خواهد دید.

پیچکی دور تماشای خدا خواهد پیچید.

راز ، سر خواهد رفت.

ریشه زهد زمان خواهد پوسید.

سر راه ظلمات

لبه صحبت آب

برق خواهد زد ،

باطن آینه خواهد فهمید.

امشب

ساقه معنی را

وزش دوست تکان خواهد داد،

بهت پرپر خواهد شد.

ته شب ، یک حشره

قسمت خرم تنهایی را

تجربه خواهد کرد.

داخل واژه صبح

صبح خواهد شد. 


برچسب‌ها: سهراب سپهري, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ جمعه بیست و هشتم شهریور 1393 توسط وحید نهال پروری

روزگاری رفت و من در هر زمان ـ

آزمودم رنج « غربت » را بسی

درد « غربت » میگدازد روح را

جز « غریب » این را نمیداند کسی

***

هست غربت گونه گون در روزگار

محنت غربت بسی مرگ آور است

از هزاران غربت اندوه خیز

غربت « بی همزبانی » بدتر است .


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ جمعه بیست و هشتم شهریور 1393 توسط وحید نهال پروری
1559- روز وصل دوستداران یاد باد

                             یاد باد آن روزگاران یاد باد

                                     کامم از تلخی غم چون زهر گشت

                                                            بانگ نوش شادخواران یاد باد

                                                                           گر چه یاران فارغند از یاد من

                                                                                             از من ایشان را هزاران یاد باد

        مبتلا گشتم در این بند و بلا

                       کوشش آن حق گزاران یاد باد

                                     گر چه صد رود است در چشمم مدام

                                                                      زنده رود باغ کاران یاد باد

                                                                               راز حافظ بعد از این ناگفته ماند

                                                                                                     ای دریغا رازداران یاد باد


برچسب‌ها: حافظ, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ پنجشنبه بیست و هفتم شهریور 1393 توسط وحید نهال پروری

M45- این وجودی که در نور ادراک

مثل یک خواب رعنا نشسته

روی پلک تماشا

واژه هایی تر و تازه می پاشد.

چشم هایش

نفی تقویم سبز حیات است.

صورتش مثل یک تکه تعطیل عهد دبستان سپید است.

سال ها این سجود طراوت

مثل خوشبختی ثابت

روی زانوی آدینه ها می نشست.

صبح ها مادر من برای گل زرد

یک سبد آب می برد،

من برای دهان تماشا

میوه کال الهام میبردم.

این تن بی شب و روز

پشت باغ سراشیب ارقام

مثل اسطوره می خفت.

فکر من از شکاف تجرد به او دست می زد.

هوش من پشت چشمان او آب می شد.

روی پیشانی مطلق او

وقت از دست می رفت.

پشت شمشاد ها کاغذ جمعه ها را

انس اندازه ها پاره می کرد.

این حراج صداقت

مثل یک شاخه تمرهندی

در میان من و تلخی شنبه ها سایه می ریخت.

یا شبیه هجومی لطیف

قلعه ترس های مرا می گرفت.

دست او مثل یک امتداد فراغت

در کنار تکالیف من محو می شد.

( واقعیت کجا تازه تر بود ؟

من که مجذوب یک حجم بی درد بودم

گاه در سینی فقر خانه

میوه های فروزان الهام را دیده بودم.

در نزول زبان خوشه های تکلم صدادارتر بود

در فساد گل و گوشت

نبض احساس من تند می شد.

از پریشانی اطلسی ها

روی وجدان من جذبه می ریخت.

شبنم ابتکار حیات

روی خاشاک

برق می زد.)

یک نفر باید از این حضور شکیبا

با سفرهای تدریجی باغ چیزی بگوید.

یک نفر باید این حجم کم را بفهمد،

دست او را برای تپش های اطراف معنی کند،

قطره ای وقت

روی این صورت بی مخاطب بپاشد.

یک نفر باید این نقطه محض را

در مدار شعور عناصر بگرداند.

یک نفر باید از پشت درهای روشن بیاید.

گوش کن، یک نفر می دود روی پلک حوادث:

کودکی رو به این سمت می آید.


برچسب‌ها: سهراب سپهري, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ پنجشنبه بیست و هفتم شهریور 1393 توسط وحید نهال پروری

سرمایه ی عیش، صحبت یاران است

دشواری مرگ، دوری ایشان است

 

چون در دل خاک نیز یاران جمعند

پس زندگی و مرگ به ما یکسان است


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ پنجشنبه بیست و هفتم شهریور 1393 توسط وحید نهال پروری
1558- شراب و عیش نهان چیست کار بی‌بنیاد

                                   زدیم بر صف رندان و هر چه بادا باد

                                                            گره ز دل بگشا و از سپهر یاد مکن

                                                                                 که فکر هیچ مهندس چنین گره نگشاد

                  ز انقلاب زمانه عجب مدار که چرخ

                                      از این فسانه هزاران هزار دارد یاد

                                                         قدح به شرط ادب گیر زان که ترکیبش

                                                                             ز کاسه سر جمشید و بهمن است و قباد

          که آگه است که کاووس و کی کجا رفتند

                          که واقف است که چون رفت تخت جم بر باد

                                                             ز حسرت لب شیرین هنوز می‌بینم

                                                                                      که لاله می‌دمد از خون دیده فرهاد

                  مگر که لاله بدانست بی‌وفایی دهر

                                    که تا بزاد و بشد جام می ز کف ننهاد

                                                              بیا بیا که زمانی ز می خراب شویم

                                                                                   مگر رسیم به گنجی در این خراب آباد

                  نمی‌دهند اجازت مرا به سیر و سفر

                                                نسیم باد مصلا و آب رکن آباد

                                                               قدح مگیر چو حافظ مگر به ناله چنگ

                                                                                   که بسته‌اند بر ابریشم طرب دل شاد


برچسب‌ها: حافظ, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ چهارشنبه بیست و ششم شهریور 1393 توسط وحید نهال پروری

M44- ظهر بود.

ابتدای خدا بود.

ریگ زار عفیف

گوش می کرد،

حرف های اساطیری آب را می شنید.

آب مثل نگاهی به ابعاد ادراک.

لکلک

مثل یک اتفاق سفید

بر لب برکه بود.

حجم مرغوب خود را

در تماشای تجرید می شست.

چشم

وارد فرصت آب می شد.

طعم پاک اشارات

روی ذوق نمک زار از یاد می رفت.

باغ سبز تقرب

تا کجای کویر

صورت ناب یک خواب شیرین؟

ای شبیه

مکث زیبا

در حریم علف های قربت !

در چه سمت تماشا

هیچ خوشرنگ

سایه خواهد زد؟

کی انسان

مثل آواز ایثار

در کلام فضا کشف خواهد شد؟

ای شروع لطیف!

جای الفاظ مجذوب ، خالی ! 


برچسب‌ها: سهراب سپهري, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ چهارشنبه بیست و ششم شهریور 1393 توسط وحید نهال پروری

تا چند پیش ناز تو باید نیاز کرد

بر ناز خود بناز که نازت کشیدنی است

 

چشمت نظر ز لُطف به عاشق نمی‌کند

چون آهوی ختائی کارش رمیدنی است

 

از مشربت زلال لبست کام دل برآر

سرچشمۀ حیات زلالت چشیدنی است

 

خوشدل مرا نمای بد شنامت ای حبیب

چون حرف تلخ از لب شیرین شنیدنی است

 

بر نقد جان دو بوسه ز لعل تو خواستم

گرچه گرانبهاست ولیکن خریدنی است

 

مانع مشو ز لعل لبت بوسه خواستم

هر شکرین لبی نمکین شد چشیدنی است

 

جز من هر آنکه دست صبوحی بتو فکند

قطعش نما ز دوش که دستش بریدنی است


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ

اسلایدر