بهترين و زيباترين اشعار و قطعات فارسی
هر روز يک شعر زيبا The Best Persian Poems
نگارش در تاريخ سه شنبه یازدهم شهریور 1393 توسط وحید نهال پروری
1542- خوشتر ز عیش و صحبت و باغ و بهار چیست

                                      ساقی کجاست گو سبب انتظار چیست

                                                           هر وقت خوش که دست دهد مغتنم شمار

                                                                                  کس را وقوف نیست که انجام کار چیست

                پیوند عمر بسته به موییست هوش دار

                                        غمخوار خویش باش غم روزگار چیست

                                                                               معنی آب زندگی و روضه ارم

                                                                                   جز طرف جویبار و می خوشگوار چیست

               مستور و مست هر دو چو از یک قبیله‌اند

                                       ما دل به عشوه که دهیم اختیار چیست

                                                                        راز درون پرده چه داند فلک خموش

                                                                                        ای مدعی نزاع تو با پرده دار چیست

                   سهو و خطای بنده گرش اعتبار نیست

                                               معنی عفو و رحمت آمرزگار چیست

                                                                    زاهد شراب کوثر و حافظ پیاله خواست

                                                                                           تا در میانه خواسته کردگار چیست


برچسب‌ها: حافظ, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ دوشنبه دهم شهریور 1393 توسط وحید نهال پروری

M28- انجیر کهن سر زندگی اش را می گسترد.

زمین باران را صدا می زند.

گردش ماهی آب را می شیارد.

باد می گذرد. چلچله می چرخد. و نگاه من گم می شود.

ماهی زنجیری آب است ، و من زنجیری رنج.

نگاهت خاک شدنی ، لبخندت پلاسیدنیست.

سایه را بر تو افکندم تا بت من شوی.

نزدیک تو می آیم ، بوی بیابان می شنوم: به تو می رسم ، تنها می شوم.

کنار تو تنهاتر شدم . از تو تا اوج تو ، زندگی من گسترده است .

از من تا من ، تو گسترده ای.

با تو برخوردم، به راز پرستش پیوستم.

از تو براه افتادم ، به جلوه رنج رسیدم.

و با این همه ای شفاف !

مرا راهی از تو بدر نیست.

زمین باران را صدا می زند ، من تو را.

پیکرت زنجیری دستانم می سازم،

تا زمان را زندانی کنم.

باد می دود ، و خاکستر تلاشم را می برد .

چلچله می چرخد. گردش ماهی آب را می شیارد. فواره می جهد :

لحظه من پر می شود. 


برچسب‌ها: سهراب سپهري, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ دوشنبه دهم شهریور 1393 توسط وحید نهال پروری

گر جهان را نبودی این آیین

کی گمان بر دمی ز دشمن و دوست

 

خرد و داد از جهان گم شد

ورنه بودی همه جهان من و دوست


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ دوشنبه دهم شهریور 1393 توسط وحید نهال پروری
1541- مرحبا ای پیک مشتاقان بده پیغام دوست

                                                              تا کنم جان از سر رغبت فدای نام دوست

         واله و شیداست دایم همچو بلبل در قفس

                                                            طوطی طبعم ز عشق شکر و بادام دوست

        زلف او دام است و خالش دانه آن دام و من

                                                                    بر امید دانه‌ای افتاده‌ام در دام دوست

          سر ز مستی برنگیرد تا به صبح روز حشر

                                               هر که چون من در ازل یک جرعه خورد از جام دوست

     بس نگویم شمه‌ای از شرح شوق خود از آنک

                                                         دردسر باشد نمودن بیش از این ابرام دوست

         گر دهد دستم کشم در دیده همچون توتیا

                                                          خاک راهی کان مشرف گردد از اقدام دوست

          میل من سوی وصال و قصد او سوی فراق

                                                                 ترک کام خود گرفتم تا برآید کام دوست

        حافظ اندر درد او می‌سوز و بی‌درمان بساز

                                                               زان که درمانی ندارد درد بی‌آرام دوست


برچسب‌ها: حافظ, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ یکشنبه نهم شهریور 1393 توسط وحید نهال پروری
M27- تنها در بی چراغی شب ها می رفتم.

دست هایم از یاد مشعل ها تهی شده بود.

همه ستاره هایم به تاریکی رفته بود.

مشت من ساقه خشک تپش ها را می فشرد.

لحظه ام از طنین ریزش پیوند ها پر بود.

تنها می رفتم ، می شنوی ؟ تنها.

من از شادابی باغ زمرد کودکی براه افتاده بودم.

آیینه ها انتظار تصویرم را می کشیدند،

درها عبور غمناک مرا می جستند.

و من می رفتم ، می رفتم تا در پایان خودم فرو افتم.

ناگهان ، تو از بیراهه لحظه ها ، میان دو تاریکی ، به من پیوستی.

صدای نفس هایم با طرح دوزخی اندامت در آمیخت:

همه تپش هایم از آن تو باد، چهره به شب پیوسته ! همه

تپش هایم.

من از برگریز سرد ستاره ها گذشته ام

تا در خط های عصیانی پیکرت شعله گمشده را بربایم.

دستم را به سراسر شب کشیدم ،

زمزمه نیایش در بیداری انگشتانم تراوید.

خوشه فضا را فشردم،

قطره های ستاره در تاریکی درونم درخشید.

و سرانجام

در آهنگ مه آلود نیایش ترا گم کردم.

میان ما سرگردانی بیابان هاست.

بی چراغی شب ها ، بستر خاکی غربت ها ، فراموشی آتش هاست.

میان ما هزار و یک شب جست و جوهاست.


برچسب‌ها: سهراب سپهري, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ یکشنبه نهم شهریور 1393 توسط وحید نهال پروری

موج موج خزر از سوک سیه پوشان اند

بیشه دلگیر و گیاهان همه خاموش اند

 

بنگر آن جامه کبودان افق صبح دمان

روح باغ اند کزین گونه سیه پوشان اند

 

چه بهاری ست خدا را ! که درین دشت ملال

لاله ها آینه ی خون سیاووشان اند

 

آن فرو ریخته گل های پ ریشان در باد

 کز می جام شهادت همه مدهوشان اند

 

 نام شان زمزمه ی نیمه شب مستان باد

 تا نگویند که از یاد فراموشان اند

 

گرچه زین زهر سمومی که گذشت از سر باغ

سرخ گل های بهاری همه بی هوشان اند

 

باز در مقدم خونین تو ای روح بهار

بیشه در بیشه درختان همه آغوشان اند 


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ یکشنبه نهم شهریور 1393 توسط وحید نهال پروری
1540- صبا اگر گذری افتدت به کشور دوست

                                    بیار نفحه‌ای از گیسوی معنبر دوست

                                                                   به جان او که به شکرانه جان برافشانم

                                                                                    اگر به سوی من آری پیامی از بر دوست

          و گر چنان که در آن حضرتت نباشد بار

                                         برای دیده بیاور غباری از در دوست

                                                                           من گدا و تمنای وصل او هیهات

                                                                                      مگر به خواب ببینم خیال منظر دوست

                دل صنوبریم همچو بید لرزان است

                                     ز حسرت قد و بالای چون صنوبر دوست

                                                                   اگر چه دوست به چیزی نمی‌خرد ما را

                                                                                   به عالمی نفروشیم مویی از سر دوست

                          چه باشد ار شود از بند غم دلش آزاد

                                                    چو هست حافظ مسکین غلام و چاکر دوست


برچسب‌ها: حافظ, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ شنبه هشتم شهریور 1393 توسط وحید نهال پروری

M26- نور را پیمودیم ، دشت طلا را در نوشتیم.

افسانه را چیدیم ، و پلاسیده فکندیم.

کنار شنزار ، آفتابی سایه وار ، ما را نواخت. درنگی کردیم.

بر لب رود پهناور رمز رویاها را سر بریدیم .

ابری رسید ، و ما دیده فرو بستیم.

ظلمت شکافت ، زهره را دیدیم ، و به ستیغ بر آمدیم.

آذرخشی فرود آمد ، و ما را در ستایش فرو دید.

لرزان ، گریستیم. خندان ، گریستیم.

رگباری فرو کوفت : از در همدلی بودیم.

سیاهی رفت ، سر به آبی آسمان ستودیم ، در خور آسمانها شدیم.

سایه را به دره رها کردیم. لبخند را به فراخنای تهی فشاندیم .

سکوت ما به هم پیوست ، و ما ما شدیم .

تنهایی ما در دشت طلا دامن کشید.

آفتاب از چهره ما ترسید .

دریافتیم ، و خنده زدیم.

نهفتیم و سوختیم.

هر چه بهم تر ، تنها تر.،

از ستیغ جدا شدیم:

من به خاک آمدم،و بنده شدم .

تو بالا رفتی، و خدا شدی . 


برچسب‌ها: سهراب سپهري, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ شنبه هشتم شهریور 1393 توسط وحید نهال پروری

لبخند سپیده در بهاران داری

پویایی جویبار و باران داری

 

نرمای نسیم و بوی گل خنده ی باغ

داری همه را و بی شماران داری 


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ شنبه هشتم شهریور 1393 توسط وحید نهال پروری
1539- دارم امید عاطفتی از جانب دوست

                                   کردم جنایتی و امیدم به عفو اوست

                                                           دانم که بگذرد ز سر جرم من که او

                                                                                 گر چه پریوش است ولیکن فرشته خوست

   چندان گریستم که هر کس که برگذشت

                       در اشک ما چو دید روان گفت کاین چه جوست

                                                        هیچ است آن دهان و نبینم از او نشان

                                                                             موی است آن میان و ندانم که آن چه موست

    دارم عجب ز نقش خیالش که چون نرفت

                        از دیده‌ام که دم به دمش کار شست و شوست

                                                         بی گفت و گوی زلف تو دل را همی‌کشد

                                                                                 با زلف دلکش تو که را روی گفت و گوست

          عمریست تا ز زلف تو بویی شنیده‌ام

                                      زان بوی در مشام دل من هنوز بوست

                                                                  حافظ بد است حال پریشان تو ولی

                                                                                           بر بوی زلف یار پریشانیت نکوست


برچسب‌ها: حافظ, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ جمعه هفتم شهریور 1393 توسط وحید نهال پروری

M25- کوهساران مرا پر کن، ای طنین فراموشی!

نفرین به زیبایی- آب تاریک خروشان - که هست مرا

فرو پیچد و برد!

تو ناگهان زیبا هستی. اندامت گردابی است.

موج تو اقلیم مرا گرفت.

ترا یافتم، آسمان ها را پی بردم.

ترا یافتم، درها را گشودم، شاخه را خواندم.

افتاده باد آن برگ، که به آهنگ وزش هایت نلرزد!

مژگان تو لرزید: رویا در هم شد.

تپیدی: شیره گل بگردش آمد.

بیدار شدی: جهان سر برداشت، جوی از جا جهید.

براه افتادی: سیم جاده غرق نوا شد.

در کف تست رشته دگرگونی.

از بیم زیبایی می گریزم، و چه بیهوده: فضا را گرفته ای.

یادت جهان را پر غم می کند، و فراموشی کیمیاست.

در غم گداختم، ای بزرگ، ای تابان!

سر برزن، شب زیست را در هم ریز، ستاره دیگر خاک!

جلوه ای، ای برون از دید!

از بیکران تو می ترسم ، ای دوست! موج نوازشی. 


برچسب‌ها: سهراب سپهري, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ جمعه هفتم شهریور 1393 توسط وحید نهال پروری

گشت یکی چشمه ز سنگی جدا

 غلغله زن ، چهره نما ، تیز پا

 

گه به دهان بر زده کف چون صدف

گاه چو تیری که رود بر هدف

 

گفت : درین معرکه یکتا منم

تاج سر گلبن و صحرا منم

 

 چون بدوم ، سبزه در آغوش من

 بوسه زند بر سر و بر دوش من

 

چون بگشایم ز سر مو ، شکن

 ماه ببیند رخ خود را به من

 

 قطره ی باران ، که در افتد به خاک

 زو بدمد بس کوهر تابناک

 

 در بر من ره چو به پایان برد

 از خجلی سر به گریبان برد

 

 ابر ، زمن حامل سرمایه شد

 باغ ،‌ز من صاحب پیرایه شد

 

 گل ، به همه رنگ و برازندگی

 می کند از پرتو من زندگی

 

در بن این پرده ی نیلوفری

کیست کند با چو منی همسری ؟

 

زین نمط آن مست شده از غرور

 رفت و ز مبدا چو کمی گشت دور

 

 دید یکی بحر خروشنده ای

 سهمگنی ، نادره جوشنده ای

 

 نعره بر آورده ، فلک کرده کر

دیده سیه کرده ،‌شده زهره در

 

 راست به مانند یکی زلزله

 داده تنش بر تن ساحل یله

 

 چشمه ی کوچک چو به آنجا رسید

 وان همه هنگامه ی دریا بدید

 

 خواست کزان ورطه قدم درکشد

 خویشتن از حادثه برتر کشد

 

 لیک چنان خیره و خاموش ماند

 کز همه شیرین سخنی گوش ماند

 

خلق همان چشمه ی جوشنده اند

 بیهوده در خویش هروشنده اند

 

 یک دو سه حرفی به لب آموخته

 خاطر بس بی گنهان سوخته

 

لیک اگر پرده ز خود بردرند

 یک قدم از مقدم خود بگذرند

 

 در خم هر پرده ی اسرار خویش

 نکته بسنجند فزون تر ز پیش

 

 چون که از این نیز فراتر شوند

 بی دل و بی قالب و بی سر شوند

 

 در نگرند این همه بیهوده بود

 معنی چندین دم فرسوده بود

 

 آنچه شنیدند ز خود یا ز غیر

 و آنچه بکردند ز شر و ز خیر

 

 بود کم ار مدت آن یا مدید

 عارضه ای بود که شد ناپدید

 

 و آنچه به جا مانده بهای دل است

کان همه افسانه ی بی حاصل است


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ جمعه هفتم شهریور 1393 توسط وحید نهال پروری
1538- سر ارادت ما و آستان حضرت دوست

                                      که هر چه بر سر ما می‌رود ارادت اوست

                                                                    نظیر دوست ندیدم اگر چه از مه و مهر

                                                                                             نهادم آینه‌ها در مقابل رخ دوست

          صبا ز حال دل تنگ ما چه شرح دهد

                                   که چون شکنج ورق‌های غنچه تو بر توست

                                                                  نه من سبوکش این دیر رندسوزم و بس

                                                                            بسا سرا که در این کارخانه سنگ و سبوست

        مگر تو شانه زدی زلف عنبرافشان را

                                      که باد غالیه سا گشت و خاک عنبربوست

                                                                 نثار روی تو هر برگ گل که در چمن است

                                                                                    فدای قد تو هر سروبن که بر لب جوست

       زبان ناطقه در وصف شوق نالان است

                                           چه جای کلک بریده زبان بیهده گوست

                                                                          رخ تو در دلم آمد مراد خواهم یافت

                                                                                        چرا که حال نکو در قفای فال نکوست

                   نه این زمان دل حافظ در آتش هوس است

                                                      که داغدار ازل همچو لاله خودروست


برچسب‌ها: حافظ, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ پنجشنبه ششم شهریور 1393 توسط وحید نهال پروری
M24- تهی بود و نسیمی.

سیاهی بود و ستاره ای

هستی بود و زمزمه ای.

لب بود و نیایشی.

من بود و تویی:

نماز و محرابی. 


برچسب‌ها: سهراب سپهري, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ پنجشنبه ششم شهریور 1393 توسط وحید نهال پروری

باشد اندر صورت هر قصه‌ای

خرده‌بینان را ز معنی حصه‌ای

 

صورت این قصه چون اتمام یافت

بایدت از معنی آن کام یافت

 

کیست از شاه و حکیم او را مراد؟

و آن سلامان چون ز شه بی‌جفت زاد؟

 

کیست ابسال از سلامان کامیاب؟

چیست کوه آتش و دریای آب؟

 

چیست ملکی کآن سلامان را رسید؟

چون وی از ابسال دامان را کشید؟

 

چیست زهره کآخر از وی دل ربود؟

زنگ ابسال‌اش ز آیینه زدود؟

 

شرح او را یک به یک از من شنو!

پای تا سر گوش باش و هوش شو!


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ پنجشنبه ششم شهریور 1393 توسط وحید نهال پروری
1537- آن سیه چرده که شیرینی عالم با اوست

                                                              چشم میگون لب خندان دل خرم با اوست

                گر چه شیرین دهنان پادشهانند ولی

                                                                او سلیمان زمان است که خاتم با اوست

              روی خوب است و کمال هنر و دامن پاک

                                                                       لاجرم همت پاکان دو عالم با اوست

         خال مشکین که بدان عارض گندمگون است

                                                                    سر آن دانه که شد رهزن آدم با اوست

                          دلبرم عزم سفر کرد خدا را یاران

                                                                  چه کنم با دل مجروح که مرهم با اوست

            با که این نکته توان گفت که آن سنگین دل

                                                                  کشت ما را و دم عیسی مریم با اوست

                    حافظ از معتقدان است گرامی دارش

                                                                زان که بخشایش بس روح مکرم با اوست


برچسب‌ها: حافظ, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ چهارشنبه پنجم شهریور 1393 توسط وحید نهال پروری
M23- به روی شط وحشت برگی لرزانم،

ریشه ات را بیاویز.

من از صداها گذشتم.

روشنی را رها کردم.

رویای کلید از دستم افتاد.

کنار راه زمان دراز کشیدم.

ستاره ها در سردی رگ هایم لرزیدند.

خاک تپید.

هوا موجی زد.

علف ها ریزش رویا را در چشمانم شنیدند:

میان دو دست تمنایم روییدی،

در من تراویدی.

آهنگ تاریک اندامت را شنیدم:

نه صدایم

و نه روشنی.

طنین تنهایی تو هستم،

طنین تاریکی تو.

سکوتم را شنیدی:

 بسان نسیمی از روی خودم برخواهم خاست،

درها را خواهم گشود،

در شب جاویدان خواهم وزید.

چشمانت را گشودی :

شب در من فرود آمد. 


برچسب‌ها: سهراب سپهري, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ چهارشنبه پنجم شهریور 1393 توسط وحید نهال پروری

در زیر طاق مرمری آسمان شکفت

کلیل نور او چو به شاخ برهنه ریخت

مرغی که خفته بود پرید از کنار جفت

تسبیح شب که مهره ی صد ها ستاره داشت

در زیر پنجه های تر صبحدم گسست

 هر مهره اش پرنده شد و بال بر کشید

دنیا پر از ترانه شد و خاموشی شکست

اما چه شد که پرتو فانوس شعر من

دیگر به طاق مرمری خاطرم نتافت ؟

اما چه شد که شاخه ی زرد خیال من

 از نور ارغوانی او ، بهره ای نیافت ؟

 اما چه شد که صبح برآمد ولی هنوز

بر بال مرغ من ندرخشیده نور روز ؟

فانوس زرد صبح

در زیر طاق مرمری آسمان شکفت

 اما چه روی داد که فانوس شعر من

چون مرغ نیمه جان ، نفسی بر کشید و خفت 


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ چهارشنبه پنجم شهریور 1393 توسط وحید نهال پروری
1536- روضه خلد برین خلوت درویشان است

                                       مایه محتشمی خدمت درویشان است

                                                                      گنج عزلت که طلسمات عجایب دارد

                                                                                        فتح آن در نظر رحمت درویشان است

        قصر فردوس که رضوانش به دربانی رفت

                                          منظری از چمن نزهت درویشان است

                                                                    آن چه زر می‌شود از پرتو آن قلب سیاه

                                                                                 کیمیاییست که در صحبت درویشان است

             آن که پیشش بنهد تاج تکبر خورشید

                                     کبریاییست که در حشمت درویشان است

                                                                       دولتی را که نباشد غم از آسیب زوال

                                                                                       بی تکلف بشنو دولت درویشان است

                   خسروان قبله حاجات جهانند ولی

                                            سببش بندگی حضرت درویشان است

                                                                    روی مقصود که شاهان به دعا می‌طلبند

                                                                                         مظهرش آینه طلعت درویشان است

             از کران تا به کران لشکر ظلم است ولی

                                               از ازل تا به ابد فرصت درویشان است

                                                                    ای توانگر مفروش این همه نخوت که تو را

                                                                                      سر و زر در کنف همت درویشان است

                گنج قارون که فرو می‌شود از قهر هنوز

                                     خوانده باشی که هم از غیرت درویشان است

                                                                             من غلام نظر آصف عهدم کو را

                                                                                   صورت خواجگی و سیرت درویشان است

                           حافظ ار آب حیات ازلی می‌خواهی

                                                          منبعش خاک در خلوت درویشان است


برچسب‌ها: حافظ, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ سه شنبه چهارم شهریور 1393 توسط وحید نهال پروری
M22- میان این سنگ و آفتاب ، پژمردگی افسانه شد.

درخت ، نقشی در ابدیت ریخت.

انگشتانم برنده ترین خار را می نوازد.

لبانم به پرتو شوکران لبخند می زند.

- این تو بودی که هر وزشی ، هدیه ای نا شناس به دامنت

می ریخت ؟

- و اینک هر هدیه ابدیتی است.

- این تو بودی که طرح عطش را بر سنگ نهفته ترین چشمه کشیدی ؟

- واینک چشمه نزدیک ، نقشش در خود می شکند.

- گفتی نهال از طوفان می هراسد.

- و اینک ببالید ، نو رسته ترین نهالان!

که تهاجم بر باد رفت.

- سیاه ترین ماران می رقصند.

- و برهنه شوید، زیباترین پیکرها!

که گزیدن نوازش شد. 


برچسب‌ها: سهراب سپهري, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ سه شنبه چهارم شهریور 1393 توسط وحید نهال پروری

گفتم: ‌ای پیر جهاندیده بگو

از چه تا گشته، بدین سان کمرت

 

مادرت زاد، به این صورت زشت؟

یا که ارثی ست تو را از پدرت؟

 

ناله سر داد: که فرزند مپرس

سرگذشت من افسانه ست

 

آسمان داند و دستم،‌که چه سان

کمرم تا شد و تا خورده شکست

 

هر چه بد دیدم از این نظم خراب

همه از دیدهٔ قسمت دیدم

 

فقر و بدبختی خود،‌ در همه حال

با ترازوی فلک سنجیدم

 

تن من یخ زده در قبر سکوت

دلم آتش زده از سوزش تب

 

همه شب تا به سحر لخت و ملول

آسمان بود و من و دست طلب

 

عاقبت در خم یک عمر تباه

واقعیات، به من لج کردند

 

تا ره چاره بجویم ز زمین

کمرم را به زمین کج کردند


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ سه شنبه چهارم شهریور 1393 توسط وحید نهال پروری
1535- گل در بر و می در کف و معشوق به کام است

                                                                     سلطان جهانم به چنین روز غلام است

                   گو شمع میارید در این جمع که امشب

                                                                      در مجلس ما ماه رخ دوست تمام است

                        در مذهب ما باده حلال است ولیکن

                                                                      بی روی تو ای سرو گل اندام حرام است

                گوشم همه بر قول نی و نغمه چنگ است

                                                                   چشمم همه بر لعل لب و گردش جام است

                            در مجلس ما عطر میامیز که ما را

                                                               هر لحظه ز گیسوی تو خوش بوی مشام است

                             از چاشنی قند مگو هیچ و ز شکر

                                                                         زان رو که مرا از لب شیرین تو کام است

                          تا گنج غمت در دل ویرانه مقیم است

                                                                               همواره مرا کوی خرابات مقام است

                      از ننگ چه گویی که مرا نام ز ننگ است

                                                                         وز نام چه پرسی که مرا ننگ ز نام است

                            میخواره و سرگشته و رندیم و نظرباز

                                                              وان کس که چو ما نیست در این شهر کدام است

                               با محتسبم عیب مگویید که او نیز

                                                                         پیوسته چو ما در طلب عیش مدام است

                        حافظ منشین بی می و معشوق زمانی

                                                                              کایام گل و یاسمن و عید صیام است


برچسب‌ها: حافظ, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ دوشنبه سوم شهریور 1393 توسط وحید نهال پروری
M21- دریا کنار از صدف های تهی پوشیده است.

جویندگان مروارید . به کرانه های دیگر رفته اند.

پوچی جست و جو بر ماسه ها نقش است.

صدا نیست . دریا - پریان مدهوشند . آب از نفس افتاده است.

لحظه من در راه است. و امشب - بشنوید از من -

امشب ، آب اسطوره ای را به خاک ارمغان خواهد کرد.

امشب ، سری از تیرگی انتظار بدر خواهد آمد.

امشب ، لبخندی به فراترها خواهد ریخت.

بی هیچ صدا ، زورقی تابان ، شب آبها را خواهد شکافت.

زورق رانان توانا ، که سایه اش بر رفت و آمد من افتاده است ،

که چشمانش گام مرا روشن می کند،

که دستانش تردید مرا می شکند،

پارو زنان ، از آن سوی هراس من خواهد رسید.

گریان ، به پیشوازش خواهم شتافت.

در پرتوی یک رنگی ، مروارید بزرگ را در کف من خواهد نهاد.


برچسب‌ها: سهراب سپهري, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ دوشنبه سوم شهریور 1393 توسط وحید نهال پروری

کعبه بی ذوق است و یاران را وداعی می کنیم

مژده اهل دیر را کانجا وداعی می کنیم

 

گر حدیث عشق کم گویی تو با آسودگان

جای منت هست، تحقیق صداعی می کنیم

 

زهر کو، خون جگر کو، شهد ناب و شیر چند

صبر دشوار است، با رضوان نزاعی می کنیم

 

در سماع ای شیخ موج از آستین ما بریز

در شهادت گاه او ما هم سماعی می کنیم

 

شیوه های زاهدان گر در شمار دین بود

غم مخور عرفی که ما هم اختراعی می کنیم


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ دوشنبه سوم شهریور 1393 توسط وحید نهال پروری
1534- کنون که بر کف گل جام باده صاف است

                                   به صد هزار زبان بلبلش در اوصاف است

                                                                       بخواه دفتر اشعار و راه صحرا گیر

                                                                              چه وقت مدرسه و بحث کشف کشاف است

           فقیه مدرسه دی مست بود و فتوی داد

                                      که می حرام ولی به ز مال اوقاف است

                                                         به درد و صاف تو را حکم نیست خوش درکش

                                                                                 که هر چه ساقی ما کرد عین الطاف است

               ببر ز خلق و چو عنقا قیاس کار بگیر

                                  که صیت گوشه نشینان ز قاف تا قاف است

                                                                             حدیث مدعیان و خیال همکاران

                                                                                         همان حکایت زردوز و بوریاباف است

                      خموش حافظ و این نکته‌های چون زر سرخ

                                                             نگاه دار که قلاب شهر صراف است


برچسب‌ها: حافظ, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ یکشنبه دوم شهریور 1393 توسط وحید نهال پروری

M20- پنجره را به پهنای جهان می گشایم:

جاده تهی است. درخت گرانبار شب است.

ساقه نمی لرزد، آب از رفتن خسته است : تو نیستی ، نوسان نیست.

تو نیستی، و تپیدن گردابی است.

تو نیستی ، و غریو رودها گویا نیست، و دره ها ناخواناست.

می آیی: شب از چهره ها برمی خیزد، راز از هستی می پرد.

می روی: چمن تاریک می شود، جوشش چشمه می شکند.

چشمانت را می بندی : ابهام به علف می پیچد.

سیمای تو می وزد، و آب بیدار می شود.

می گذری ، و آیینه نفس می کشد.

جاده تهی است. تو باز نخواهی گشت ، و چشمم به راه تو نیست.

پگاه ، دروگران از جاده روبرو سر می رسند: رسیدگی خوشه هایم را به رویا دیده اند.


برچسب‌ها: سهراب سپهري, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ یکشنبه دوم شهریور 1393 توسط وحید نهال پروری

قلب زنی چند که برخاستند

قالبی از قلب نو آراستند

 

چون شکم از روی بکن پشتشان

حرف نگهدار ز انگشتشان

 

پیش تو از نور موافق‌ترند

وز پست از سایه منافق‌ترند

 

ساده‌تر از شمع و گره‌تر ز عود

ساده به دیدار و کره در وجود

 

جور پذیران عنایت گذار

عیب نویسان شکایت شمار

 

مهر، دهن در دهن آموخته

کینه، گره بر گره اندوخته

 

گرم ولیک از جگر افسرده‌تر

زنده ولی از دل خود مرده‌تر

 

صحبتشان بر محل در مزن

مست نه‌ای پای درین گل مزن

 

خازن کوهند مگو رازشان

غمز نخواهی مده آوازشان

 

لاف زنان کز تو عزیزی شوند

جهد کنان کز تو به چیزی شوند

 

چون بود آن صلح ز ناداشتی

خشم خدا باد بر آن آشتی

 

هر نفسی کان غرض‌آمیز شد

دوستیی دشمنی‌انگیز شد

 

دوستیی کان ز توئی و منیست

نسبت آن دوستی از دشمنیست

 

زهر ترا دوست چه خواند؟ شکر

عیب ترا دوست چه داند؟ هنر

 

دوست بود مرهم راحت رسان

گرنه رها کن سخن ناکسان

 

گربه بود کز سر هم پوستی

بچه خود را خورد از دوستی

 

دوست کدام؟ آنکه بود پرده‌دار

پرده‌درند اینهمه چون روزگار

 

جمله بر آن کز تو سبق چون برند

سکه کارت بچه افسون برند

 

با تو عنان بسته صورت شوند

وقت ضرورت به ضرورت شوند

 

دوستی هر که ترا روشنست

چون دلت انکار کند دشمنست

 

تن چه شناسد که ترا یار کیست

دل بود آگه که وفادار کیست

 

یکدل داری و غم دل هزار

یک گل پژمرده و صد نیش خار

 

ملک هزارست و فریدون یکی

غالیه بسیار و دماغ اندکی

 

پرده درد هر چه درین عالمست

راز ترا هم دل تو محرمست

 

چون دل تو بند ندارد بر آن

قفل چه خواهی ز دل دیگران

 

گرنه تنک دل شده‌ای وین خطاست

راز تو چون روز به صحرا چراست

 

گر دل تو نز تنکی راز گفت

شیشه که می خورد چرا باز گفت

 

چون بود از همنفسی ناگزیر

همنفسی را ز نفس وا مگیر

 

پای نهادی چو درین داوری

کوش که همدست به دست آوری

 

تا نشناسی گهر یار خویش

یاوه مکن گوهر اسرار خویش


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ یکشنبه دوم شهریور 1393 توسط وحید نهال پروری
1533- صحن بستان ذوق بخش و صحبت یاران خوش است

                                                                    وقت گل خوش باد کز وی وقت میخواران خوش است

                     از صبا هر دم مشام جان ما خوش می‌شود

                                                                                آری آری طیب انفاس هواداران خوش است

                          ناگشوده گل نقاب آهنگ رحلت ساز کرد

                                                                          ناله کن بلبل که گلبانگ دل افکاران خوش است

                     مرغ خوشخوان را بشارت باد کاندر راه عشق

                                                                           دوست را با ناله شب‌های بیداران خوش است

                  نیست در بازار عالم خوشدلی ور زان که هست

                                                                          شیوه رندی و خوش باشی عیاران خوش است

                                   از زبان سوسن آزاده‌ام آمد به گوش

                                                                             کاندر این دیر کهن کار سبکباران خوش است

                         حافظا ترک جهان گفتن طریق خوشدلیست

                                                                              تا نپنداری که احوال جهان داران خوش است


برچسب‌ها: حافظ, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ شنبه یکم شهریور 1393 توسط وحید نهال پروری

M19- ایوان تهی است ، و باغ از یاد مسافر سرشار.

در دره آفتاب ، سر برگرفته ای:

کنار بالش تو ، بید سایه فکن از پا در آمده است.

دوری، تو از آن سوی شقایق دوری.

در خیرگی بوته ها ، کو سایه لبخندی که گذر کند ؟

از شکاف اندیشه ، کو نسیمی که درون آید ؟

سنگریزه رود ، برگونه تو می لغزد.

شبنم جنگل دور، سیمای ترا می رباید.

ترا از تو ربوده اند، و این تنهایی ژرف است.

می گریی، و در بیراهه زمزمه ای سرگردان می شوی.


برچسب‌ها: سهراب سپهري, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ شنبه یکم شهریور 1393 توسط وحید نهال پروری

مرا عشق پری رویان جوان کرد

هم آغوش خیالی جاودان کرد

 

مرا با بوسه ای تب دار می سوخت

مرا مسحور عشق این و آن کرد

 

دلم هم گوی چوگان هوس بود

که در تابوت دردش آشیان کرد

 

عروس آرزو در خلوت عشق

مرا بگذاشت عزم دیگران کرد

 

خروش شعر احمد بین که امروز

دل نا مهربان را مهربان کرد


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ شنبه یکم شهریور 1393 توسط وحید نهال پروری
1532- حال دل با تو گفتنم هوس است

                           خبر دل شنفتنم هوس است

                                                 طمع خام بین که قصه فاش

                                                               از رقیبان نهفتنم هوس است

                                                                            شب قدری چنین عزیز و شریف

                                                                                                با تو تا روز خفتنم هوس است

              وه که دردانه‌ای چنین نازک

                       در شب تار سفتنم هوس است

                                            ای صبا امشبم مدد فرمای

                                                          که سحرگه شکفتنم هوس است

                                                                                        از برای شرف به نوک مژه

                                                                                                 خاک راه تو رفتنم هوس است

                              همچو حافظ به رغم مدعیان

                                                            شعر رندانه گفتنم هوس است


برچسب‌ها: حافظ, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ جمعه سی و یکم مرداد 1393 توسط وحید نهال پروری
M18- از تارم فرود آمدم ، کنار برکه رسیدم.

ستاره ای در خواب طلایی ماهیان افتاد.رشته عطری گسست. آب از سایه افسوسی پر شد.

موجی غم را به لرزش نی ها داد.

غم را از لرزش نی ها چیدم، به تارم بر آمدم، به آیینه رسیدم.

غم از دستم در آیینه رها شد: خواب آیینه شکست.

از تارم فرود آمدم ، میان برکه و آیینه ، گویا گریستم. 


برچسب‌ها: سهراب سپهري, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ جمعه سی و یکم مرداد 1393 توسط وحید نهال پروری

یا که به راه آرم این صید دل رمیده را

یا به رهت سپارم این جان به لب رسیده را

 

یا ز لبت کنم طلب قیمت خون خویشتن

یا به تو واگذارم این جسم به خون تپیده را

 

یا که غبار پات را نور دودیده می کنم

یا به دو دیده می نهم پای تو نور دیده را

 

یا به مکیدن لبی جان به بها طلب مکن

یا بستان و باز ده لعل لب مکیده را

 

کودک اشک من شود خاک‌نشین ز نازتو

خاک‌نشین چرا کنی کودک نازدیده را؟

 

چهره به زر کشیده‌ام، بهر تو زر خریده‌ام

خواجه! به هیچ‌کس مده بندهٔ زر خریده را

 

گر ز نظر نهان شوم چون تو به ره گذر کنی

کی ز نظر نهان کنم، اشک به ره چکیده را؟

 

بانوی مصر اگر کند صورت عشق را نهان

یوسف خسته چون کند پیرهن دریده را

 

گر دو جهان هوس بود، بی‌تو چه دسترس بود؟

باغ ارم قفس بود، طایر پر بریده را

 

جز دل و جان چه آورم بر سر ره؟ چو بنگرم

ترک کمین گشاده و شوخ کمان کشیده را

 

بوالعجبی شنیده ام، چیز ندیده دیده ام

این که فروغ دیده ام،دیده کند ندیده را

 

خیز، بهار خون‌جگر! جانب بوستان گذر

تا ز هزار بشنوی قصهٔ ناشنیده را


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ جمعه سی و یکم مرداد 1393 توسط وحید نهال پروری

1531- باغ مرا چه حاجت سرو و صنوبر است

                                 شمشاد خانه پرور ما از که کمتر است

                                                           ای نازنین پسر تو چه مذهب گرفته‌ای

                                                                                       کت خون ما حلالتر از شیر مادر است

       چون نقش غم ز دور ببینی شراب خواه

                                      تشخیص کرده‌ایم و مداوا مقرر است

                                                                  از آستان پیر مغان سر چرا کشیم

                                                                                 دولت در آن سرا و گشایش در آن در است

   یک قصه بیش نیست غم عشق وین عجب

                                     کز هر زبان که می‌شنوم نامکرر است

                                                         دی وعده داد وصلم و در سر شراب داشت

                                                                                  امروز تا چه گوید و بازش چه در سر است

       شیراز و آب رکنی و این باد خوش نسیم

                               عیبش مکن که خال رخ هفت کشور است

                                                     فرق است از آب خضر که ظلمات جای او است

                                                                                            تا آب ما که منبعش الله اکبر است

                    ما آبروی فقر و قناعت نمی‌بریم

                                        با پادشه بگوی که روزی مقدر است

                                                                 حافظ چه طرفه شاخ نباتیست کلک تو

                                                                                    کش میوه دلپذیرتر از شهد و شکر است


برچسب‌ها: حافظ, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ پنجشنبه سی ام مرداد 1393 توسط وحید نهال پروری
M17- در بیداری لحظه‌ها

پیکرم کنار نهر خروشان لغزید.

مرغی روشن فرود آمد

و لبخند گیج مرا برچید و پرید.

ابری پیدا شد

و بخار سرشکم را در شتاب شفافش نوشید.

نسیمی برهنه و بی پایان سرکرد

و خطوط چهره ام را آشفت و گذشت.

درختی تابان

پیکرم را در ریشه سیاهش بلعید.

طوفانی سررسید

و جاپایم را ربود.

نگاهی به روی نهر خروشان خم شد:

تصویری شکست.

خیالی از هم گسیخت. 


برچسب‌ها: سهراب سپهري, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ پنجشنبه سی ام مرداد 1393 توسط وحید نهال پروری

که می‌داند درختِ تشنهٔ تنها چه می‌خوانَد؟

به زیرِ آفتاب از آب،‌از دریا چه می‌خوانَد؟

 

که می‌داند که این‌درویشِ بالاها بلندی‌ها

برایِ سبزه‌هایِ جویبار آیا چه می‌خوانَد؟

 

برایِ باغ شاید از جدایی‌ها غزل گوید

برایِ کفترِ دیوانهٔ صحرا چه می‌خوانَد؟

 

که می‌داند که این‌عاشق به دنبالِ‌گُلِ سوری

چه برگ از دیده می‌ریزد،‌بهاران را چه می‌خوانَد؟

 

خدایا این‌درخت، این‌جورهٔ من رو به تنهایی

چه کاکل می‌کشد از بادها، وز ما چه می‌خوانَد؟

 

که می‌داند که آزادیش را در خلوتستانش

چراغِ روشنِ وادی بر و بالا چه می‌خوانَد؟

 

به آوایش گلویِ جنّتی‌ها تنگ می‌آید

که می‌داند درختِ تشنهٔ تنها چه می‌خوانَد؟


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ پنجشنبه سی ام مرداد 1393 توسط وحید نهال پروری

1530- بی مهر رخت روز مرا نور نماندست

                                     وز عمر مرا جز شب دیجور نماندست

                                                                هنگام وداع تو ز بس گریه که کردم

                                                                                         دور از رخ تو چشم مرا نور نماندست

   می‌رفت خیال تو ز چشم من و می‌گفت

                                 هیهات از این گوشه که معمور نماندست

                                                            وصل تو اجل را ز سرم دور همی‌داشت

                                                                                         از دولت هجر تو کنون دور نماندست

         نزدیک شد آن دم که رقیب تو بگوید

                                    دور از رخت این خسته رنجور نماندست

                                                                  صبر است مرا چاره هجران تو لیکن

                                                                                     چون صبر توان کرد که مقدور نماندست

      در هجر تو گر چشم مرا آب روان است

                                         گو خون جگر ریز که معذور نماندست

                                                                 حافظ ز غم از گریه نپرداخت به خنده

                                                                                            ماتم زده را داعیه سور نماندست


برچسب‌ها: حافظ, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ چهارشنبه بیست و نهم مرداد 1393 توسط وحید نهال پروری
M16- دریچه باز قفس بر تازگی باغ ها سر انگیز است.

اما ، بال از جنبش رسته است.

وسوسه چمن ها بیهوده است.

میان پرنده و پرواز ، فراموشی بال و پر است.

در چشم پرنده قطره بینایی است :

ساقه به بالا می رود . میوه فرو می افتد.دگرگونی غمناک است.

نور ، آلودگی است. نوسان ، آلودگی است. رفتن ، آلودگی.

پرنده در خواب بال و پرش تنها مانده است.

چشمانش پرتوی میوه ها را می راند.

سرودش بر زیر وبم شاخه ها پیشی گرفته است.

سرشاری اش قفس را می لرزاند.

نسیم ، هوا را می شکند: دریچه قفس بی تاب است. 


برچسب‌ها: سهراب سپهري, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ چهارشنبه بیست و نهم مرداد 1393 توسط وحید نهال پروری

 آنان به مرگ وام ندارند

آنان که زندگی را لاجرعه سر کشیدند

آنان که ترس را

 تا پشت مرزهای زمان راندند

آنان به مرگ وام ندارند

 آنان فراز بام تهور

افراشتند نام

آنان

 تا آخرین گلوله جنگیدند

 آنان با آخرین گلوله خود مردند

  آری به مرگ وام ندارند

 آنان

عشاق عصر ما

 پویندگان راه بلا راه بی امید

مادر ! بگو که در تک این خانه خراب

 گل های آتشین

در باغ دامن تو چه سان رشد می کنند ؟

این خواهر و برادر من ایا

شیر از کدام ماده پلنگی گرفته اند ؟

پیش از طلوع طالع

امشب ستارگان به بستر خون خسته خفته اند

بیدار باش را

 در کوچه های دور

 در شاهراه خلق به او درآورید

 دلخستگان به بستر خون تازه خفته اند


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ چهارشنبه بیست و نهم مرداد 1393 توسط وحید نهال پروری
1529-بیا که قصر امل سخت سست بنیادست

                                     بیار باده که بنیاد عمر بر بادست

                                                                     غلام همت آنم که زیر چرخ کبود

                                                                                            ز هر چه رنگ تعلق پذیرد آزادست

  چه گویمت که به میخانه دوش مست و خراب

                             سروش عالم غیبم چه مژده‌ها دادست

                                                                که ای بلندنظر شاهباز سدره نشین

                                                                                      نشیمن تو نه این کنج محنت آبادست

                 تو را ز کنگره عرش می‌زنند صفیر

                                ندانمت که در این دامگه چه افتادست

                                                                 نصیحتی کنمت یاد گیر و در عمل آر

                                                                                          که این حدیث ز پیر طریقتم یادست

               غم جهان مخور و پند من مبر از یاد

                               که این لطیفه عشقم ز ره روی یادست

                                                                رضا به داده بده وز جبین گره بگشای

                                                                                          که بر من و تو در اختیار نگشادست

         مجو درستی عهد از جهان سست نهاد

                                      که این عجوز عروس هزاردامادست

                                                                نشان عهد و وفا نیست در تبسم گل

                                                                                          بنال بلبل بی دل که جای فریادست

                   حسد چه می‌بری ای سست نظم بر حافظ

                                                          قبول خاطر و لطف سخن خدادادست


برچسب‌ها: حافظ, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ سه شنبه بیست و هشتم مرداد 1393 توسط وحید نهال پروری

عاشق از تشویش دنیا و غم دین فارغ است

هر که از سر بگذرد از فکر بالین فارغ است

 

چرخ غارت پیشه را با بینوایان کار نیست

غنچه پژمرده از ناراج گلچین فارغ است

 

شور عشق تازه‌ای دارد مگر دل؟ کاین چنین

خاطرم امروز از غمهای دیرین فارغ است

 

خسروان حسن را پاس فقیران نیست نیست

گر به تلخی جان دهد فرهاد شیرین فارغ است

 

هر نفس در باغ طبعم لاله ای روید رهی

نغمه سنجان را دل از گلهای رنگین فارغ است


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ سه شنبه بیست و هشتم مرداد 1393 توسط وحید نهال پروری

M15- در نهفته ترین باغ ها ، دستم میوه چید.

و اینک ، شاخه نزدیک ! از سر انگشتم پروا مکن.

بی تابی انگشتانم شور ربایش نیست ، عطش آشنایی است.

درخشش میوه ! درخشان تر.

وسوسه چیدن در فراموشی دستم پوسید.

دورترین آب

ریزش خود را به راهم فشاند.

پنهان ترین سنگ

سایه اش را به پایم ریخت.

و من ، شاخه نزدیک !

از آب گذشتم ، از سایه بدر رفتم.

رفتم ، غرورم را بر ستیغ عقاب- آشیان شکستم

و اینک ، در خمیدگی فروتنی، به پای تو مانده ام.

خم شو ، شاخه نزدیک! 


برچسب‌ها: سهراب سپهري, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ سه شنبه بیست و هشتم مرداد 1393 توسط وحید نهال پروری

1528- تا سر زلف تو در دست نسیم افتادست

                                                           دل سودازده از غصه دو نیم افتادست

   چشم جادوی تو خود عین سواد سحر است

                                              لیکن این هست که این نسخه سقیم افتادست

        در خم زلف تو آن خال سیه دانی چیست

                                                            نقطه دوده که در حلقه جیم افتادست

           زلف مشکین تو در گلشن فردوس عذار

                                                        چیست طاووس که در باغ نعیم افتادست

            دل من در هوس روی تو ای مونس جان

                                                    خاک راهیست که در دست نسیم افتادست

           همچو گرد این تن خاکی نتواند برخاست

                                                          از سر کوی تو زان رو که عظیم افتادست

                   سایه قد تو بر قالبم ای عیسی دم

                                                      عکس روحیست که بر عظم رمیم افتادست

                آن که جز کعبه مقامش نبد از یاد لبت

                                                                بر در میکده دیدم که مقیم افتادست

حافظ گمشده را با غمت ای یار عزیز

اتحادیست که در عهد قدیم افتادست


برچسب‌ها: حافظ, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ دوشنبه بیست و هفتم مرداد 1393 توسط وحید نهال پروری

M14- به کنار تپه شب رسید.

با طنین روشن پایش آیینه فضا شکست.

دستم را در تاریکی اندوهی بالا بردم

و کهکشان تهی تنهایی را نشان دادم،

شهاب نگاهش مرده بود.

غبار کاروان ها را نشان دادم

و تابش بیراهه ها

و بیکران ریگستان سکوت را،

و او

پیکره اش خاموشی بود.

لالایی اندوهی بر ما وزید.

تراوش سیاه نگاهش با زمزمه سبز علف ها آمیخت.

و ناگاه

از آتش لب هایش جرقه لبخندی پرید.

در ته چشمانش ، تپه شب فرو ریخت .

و من،

در شکوه تماشا، فراموشی صدا بودم.


برچسب‌ها: سهراب سپهري, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ دوشنبه بیست و هفتم مرداد 1393 توسط وحید نهال پروری

به نام آنکه نامش حرز جان‌هاست

ثنایش جوهر تیغ زبان‌هاست

 

زبان در کام، کام از نام او یافت

نم از سرچشمهٔ انعام او یافت

 

خرد را زو نموده دم به دم روی

هزاران نکتهٔ باریک چون موی

 

فلک را انجمن‌افروز از انجم

زمین را زیب انجم ده به مردم

 

مرتب‌ساز سقف چرخ دایر

فراز چار دیوار عناصر

 

قصب‌باف عروسان بهاری

قیام‌آموز سرو جویباری

 

بلندی‌بخش هر همت‌بلندی

به پستی‌افکن هر خودپسندی

 

گناه آمرز رندان قدح‌خوار

به طاعت‌گیر پیران ریاکار

 

انیس خلوت شب‌زنده‌داران

رفیق روز در محنت‌گذاران

 

ز بحر لطف او ابر بهاری

کند خار و سمن را آبیاری

 

وجودش آن فروزان آفتاب است

که ذره ذره از وی نوریاب است

 

ز بام آسمان تا مرکز خاک

اگر صد پی به پای وهم و ادراک،

 

فرود آییم یا بالا شتابیم

ز حکمش ذره‌ای بیرون نیاییم


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ دوشنبه بیست و هفتم مرداد 1393 توسط وحید نهال پروری
1527- برو به کار خود ای واعظ این چه فریادست

                                 مرا فتاد دل از ره تو را چه افتادست

                                                          میان او که خدا آفریده است از هیچ

                                                                                     دقیقه‌ایست که هیچ آفریده نگشادست

                به کام تا نرساند مرا لبش چون نای

                           نصیحت همه عالم به گوش من بادست

                                                  گدای کوی تو از هشت خلد مستغنیست

                                                                                      اسیر عشق تو از هر دو عالم آزادست

             اگر چه مستی عشقم خراب کرد ولی

                              اساس هستی من زان خراب آبادست

                                                                دلا منال ز بیداد و جور یار که یار

                                                                                  تو را نصیب همین کرد و این از آن دادست

                            برو فسانه مخوان و فسون مدم حافظ

                                                              کز این فسانه و افسون مرا بسی یادست


برچسب‌ها: حافظ, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ یکشنبه بیست و ششم مرداد 1393 توسط وحید نهال پروری
M13- نه تو می پایی، و نه کوه. میوه این باغ: اندوه، اندوه.

گل بتراود غم، تشنه سبویی تو. افتد گل، بویی تو.

این پیچک شوق ، آبش ده، سیرابش کن. آن کودک ترس، قصه بخوان، خوابش کن.

این لاله هوش ، از ساقه بچین. پرپر شد، بشود. چشم خدا تر شد ، بشود.

و خدا از تو نه بالاتر. نی ، تنهاتر ، تنهاتر.

بالاها، پستی ها یکسان بین. پیدا نه، پنهان بین.

بالی نیست، آیت پروازی هست. کس نیست ، رشته آوازی هست.

پژواکی : رویایی پر زد رفت. شلپویی: رازی بود، در زد و رفت.

اندیشه : کاهی بود، در آخور ما کردند. تنهایی: آبشخور ما کردند.

این آب روان ، ما ساده تریم. این سایه، افتاده تریم.

نه تو می پایی، و نه من، دیده تر بگشا. مرگ آمد، در بگشا. 


برچسب‌ها: سهراب سپهري, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ یکشنبه بیست و ششم مرداد 1393 توسط وحید نهال پروری

دگر ره شب آمد تا جهانی سیا کند

جهانی سیاهی با دلم تا چه‌ها کند

 

بیامد که باز آن تیره مفرش بگسترد

همان گوهر آجین خیمه‌اش را به پا کند

 

سپی گله‌اش را بی شبانی کند یله

در این دشت ازرق تا بهر سو چرا کند

 

بدان زال فرزندش سفر کرده می نگر

که از بعد مغرب چون نماز عشا کند

 

سیم رکعت است این غافل اما دهد سلام

پس آنگه دو دستش غرقه در چین فرا کند

 

به چشمش چه اشکی راستی‌ای شب این فروغ

بیاید تو را جاوید پر روشنا کند

 

غریبان عالم جمله دیگر بس ایمنند

ز بس کاین زن اینک بیکرانه دعا کند

 

اگر مرده باشد آن سفر کرده وای وای

زنک جامه باید چون تو جامهٔ عزا کند

 

بگوی شب آیا کائنات این دعا شنید

و مردی بود کز اشک این زن حیا کند؟


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ یکشنبه بیست و ششم مرداد 1393 توسط وحید نهال پروری
1526- رواق منظر چشم من آشیانه توست

                                      کرم نما و فرود آ که خانه خانه توست

                                                               به لطف خال و خط از عارفان ربودی دل

                                                                                    لطیفه‌های عجب زیر دام و دانه توست

      دلت به وصل گل ای بلبل صبا خوش باد

                               که در چمن همه گلبانگ عاشقانه توست

                                                                     علاج ضعف دل ما به لب حوالت کن

                                                                                        که این مفرح یاقوت در خزانه توست

                  به تن مقصرم از دولت ملازمتت

                                       ولی خلاصه جان خاک آستانه توست

                                                              من آن نیم که دهم نقد دل به هر شوخی

                                                                                         در خزانه به مهر تو و نشانه توست

   تو خود چه لعبتی ای شهسوار شیرین کار

                                       که توسنی چو فلک رام تازیانه توست

                                                                   چه جای من که بلغزد سپهر شعبده باز

                                                                                       از این حیل که در انبانه بهانه توست

                  سرود مجلست اکنون فلک به رقص آرد

                                                   که شعر حافظ شیرین سخن ترانه توست


برچسب‌ها: حافظ, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ شنبه بیست و پنجم مرداد 1393 توسط وحید نهال پروری
M12- درها به طنین های تو وا کردم.

هر تکه نگاهم را جایی افکندم، پر کردم هستی ز نگاه .

بر لب مردابی ، پاره لبخند تو بر روی لجن دیدم، رفتم به نماز.

در بن خاری ، یاد تو پنهان بود، برچیدم، پاشیدم به جهان.

بر سیم درختان زدم آهنگ ز خود روییدن، و به خود گستردن.

و شیاریدم شب یکدست نیایش، افشاندم دانه راز.

و شکستم آویز فریب.

و دویدم تا هیچ . و دویدم تا چهره مرگ ، تا هسته هوش.

و فتادم بر صخره درد. از شبنم دیدار تو تر شد انگشتم، لرزیدم.

وزشی می رفت از دامنه ای ، گامی همره او رفتم.

ته تاریکی ، تکه خورشیدی دیدم، خوردم، و ز خود رفتم، و رها بودم. 


برچسب‌ها: سهراب سپهري, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ شنبه بیست و پنجم مرداد 1393 توسط وحید نهال پروری

 آن شب ، زمین سوخته می نوشید

آب از گلوی تشنه ی نودانها

  وز کوچه ها به گوش نمی آمد

 جز هایهای زاری بارانها

 

بر لوح آسمان مسین می ریخت

 طرح کلاغ پر زده ای از بام

پلک ستاره ها همه بر هم بود

 چشم سیاه پنجره ها ، آرام

 

من در اتاق کوچک او بودم

بر گردنم حمایل بازویش

 در هر نفس ، مشام مرا می سوخت

عطر بهار تازه ی گیسویش

 

آن شب ، دلی گرفته تر از شب داشت

  چشمش در آرزوی چراغی بود

آن شب ، نسیم بی سر و سامان را

 گویی ز عشق رفته ، سراغی بود

 

بر شیشه های پنجره می لغزید

رگبار قطره های گل اندوده

بر شیشه های دیده ی او می ریخت

باران اشک های غم آلوده

 

می خواند و می گریست به دلتنگی

وز آنچه کرده بود ، پشیمان بود

 از نیش یادها جگرش می سوخت

وین درد را نه چاره ، نه درمان بود

 

س امشب دلم گرفته تر از ابر است

چشمم در آرزوی چراغی نیست

دانم که در چنین شب نافرجام

 کس را از آنکه رفته ، سراغی نیست

 

در این اتاق کوچک دربسته

می افشرم به سینه خیالش را

 بیهوده در دلی که پشیمان است

می پروردم امید وصالش را

 

 امشب ، زمین سوخته می نوشد

آب از گلوی تشنه ی نودانها

 وز کوچه ها به گوش نمی اید

جز هایهای زاری بارانها 


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ شنبه بیست و پنجم مرداد 1393 توسط وحید نهال پروری
1525- خلوت گزیده را به تماشا چه حاجت است

                                                              چون کوی دوست هست به صحرا چه حاجت است

              جانا به حاجتی که تو را هست با خدا

                                                                         کآخر دمی بپرس که ما را چه حاجت است

                 ای پادشاه حسن خدا را بسوختیم

                                                                            آخر سؤال کن که گدا را چه حاجت است

                   ارباب حاجتیم و زبان سؤال نیست

                                                                                در حضرت کریم تمنا چه حاجت است

         محتاج قصه نیست گرت قصد خون ماست

                                                                 چون رخت از آن توست به یغما چه حاجت است

              جام جهان نماست ضمیر منیر دوست

                                                                          اظهار احتیاج خود آن جا چه حاجت است

                      آن شد که بار منت ملاح بردمی

                                                                      گوهر چو دست داد به دریا چه حاجت است

                ای مدعی برو که مرا با تو کار نیست

                                                                            احباب حاضرند به اعدا چه حاجت است

                ای عاشق گدا چو لب روح بخش یار

                                                                           می‌داندت وظیفه تقاضا چه حاجت است

           حافظ تو ختم کن که هنر خود عیان شود

                                                                             با مدعی نزاع و محاکا چه حاجت است


برچسب‌ها: حافظ, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ جمعه بیست و چهارم مرداد 1393 توسط وحید نهال پروری
M11- تنها به تماشای چه ای ؟

بالا، گل یک روزه نور.

پایین، تاریکی باد.

بیهوده مپای ، شب از شاخه نخواهد ریخت، و دریچه خدا روشن نیست.

از برگ سپهر، شبنم ستارگان خواهد پرید.

تو خواهی ماند و هراس بزرگ. ستون نگاه، و پیچک غم.

بیهوده مپای.

برخیز، که وهم گلی ، زمین را شب کرد.

راهی شو، که گردش ماهی، شیار اندوهی در پی خود نهاد.

زنجره را بشنو: چه جهان غمناک است، و خدایی نیست، و خدایی هست، و خدایی...

بی گاه است، ببوی و برو، و چهره زیبایی در خواب دگر ببین. 


برچسب‌ها: سهراب سپهري, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ جمعه بیست و چهارم مرداد 1393 توسط وحید نهال پروری

یا که به راه آرم این صید دل رمیده را

یا به رهت سپارم این جان به لب رسیده را

 

یا ز لبت کنم طلب قیمت خون خویشتن

یا به تو واگذارم این جسم به خون تپیده را

 

یا که غبار پات را نور دودیده می کنم

یا به دو دیده می نهم پای تو نور دیده را

 

یا به مکیدن لبی جان به بها طلب مکن

یا بستان و باز ده لعل لب مکیده را

 

کودک اشک من شود خاک‌نشین ز ناز تو

خاک‌نشین چرا کنی کودک نازدیده را؟

 

چهره به زر کشیده‌ام، بهر تو زر خریده‌ام

خواجه! به هیچ‌کس مده بندهٔ زر خریده را

 

گر ز نظر نهان شوم چون تو به ره گذر کنی

کی ز نظر نهان کنم، اشک به ره چکیده را؟

 

بانوی مصر اگر کند صورت عشق را نهان

یوسف خسته چون کند پیرهن دریده را

 

گر دو جهان هوس بود، بی‌تو چه دسترس بود؟

باغ ارم قفس بود، طایر پر بریده را

 

جز دل و جان چه آورم بر سر ره؟ چو بنگرم

ترک کمین گشاده و شوخ کمان کشیده را

 

بوالعجبی شنیده ام، چیز ندیده دیده ام

این که فروغ دیده ام،دیده کند ندیده را

 

خیز، بهار خون‌جگر! جانب بوستان گذر

تا ز هزار بشنوی قصهٔ ناشنیده را


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ جمعه بیست و چهارم مرداد 1393 توسط وحید نهال پروری
1524- خدا چو صورت ابروی دلگشای تو بست

                            گشاد کار من اندر کرشمه‌های تو بست

                                                              مرا و سرو چمن را به خاک راه نشاند

                                                                                        زمانه تا قصب نرگس قبای تو بست

              ز کار ما و دل غنچه صد گره بگشود

                            نسیم گل چو دل اندر پی هوای تو بست

                                                                   مرا به بند تو دوران چرخ راضی کرد

                                                                           ولی چه سود که سررشته در رضای تو بست

           چو نافه بر دل مسکین من گره مفکن

                             که عهد با سر زلف گره گشای تو بست

                                                            تو خود وصال دگر بودی ای نسیم وصال

                                                                                     خطا نگر که دل امید در وفای تو بست

                       ز دست جور تو گفتم ز شهر خواهم رفت

                                         به خنده گفت که حافظ برو که پای تو بست


برچسب‌ها: حافظ, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ پنجشنبه بیست و سوم مرداد 1393 توسط وحید نهال پروری
M10- سرچشمه رویش هایی، دریایی، پایان تماشایی.

تو تراویدی: باغ جهان تر شد، دیگر شد.

صبحی سر زد، مرغی پر زد، یک شاخه شکست : خاموشی هست.

خوابم بر بود ، خوابی دیدم: تابش آبی در خواب ، لرزش برگی در آب.

این سو تاریکی مرگ ، آن سو زیبایی برگ. اینها چه، آنها چیست، انبوه زمان ها چیست؟

این می شکفد، ترس تماشا دارد. آن می گذرد، وحشت دریا دارد.

پرتو محرابی ، می تابی. من هیچم: پیچک خوابی. بر نرده اندوه تو می پیچم.

تاریکی پروازی، رویای بی آغازی ، بی موجی ، بی رنگی ، دریای هم آهنگی! 


برچسب‌ها: سهراب سپهري, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ پنجشنبه بیست و سوم مرداد 1393 توسط وحید نهال پروری

یک پنجره برای دیدن

یک پنجره برای شنیدن

یک پنجره که مثل حلقهٔ چاهی

در انتهای خود به قلب زمین می رسد

و باز می شود به سوی وسعت این مهربانی مکرّر آبی رنگ

یک پنجره که دست های کوچک تنهایی را

از بخشش شبانهٔ عطر ستاره های کریم

سرشار می کند .

و می شود از آنجا

خورشید را به غربت گلهای شمعدانی مهمان کرد

یک پنجره برای من کافیست .

 

من از دیار عروسکها می آیم

از زیر سایه های درختان کاغذی

در باغ یک کتاب مصور

از فصل های خشک تجربه های عقیم دوستی و عشق

در کوچه های خاکی معصومیت

از سال های رشد حروف پریده رنگ الفبا

در پشت میزهای مدرسهٔ مسلول

از لحظه ای که بچه ها توانستند

بر روی تخته حرف سنگ را بنویسند

و سارهای سراسیمه از درخت کهنسال پر زدند .

 

من از میان

ریشه های گیاهان گوشتخوار می آیم

و مغز من هنوز

لبریز از صدای وحشت پروانه ای است که او را

دردفتری به سنجاقی

مصلوب کرده بودند .

 

وقتی که اعتماد من از ریسمان سست عدالت آویزان بود

و در تمام شهر

قلب چراغ های مرا تکه تکه می کردند .

وقتی که چشم های کودکانهٔ عشق مرا

با دستمال تیرهٔ قانون می بستند

و از شقیقه های مضطرب آرزوی من

فواره های خون به بیرون می پاشید

وقتی که زندگی من دیگر

چیزی نبود ، هیچ چیز ، به جز تیک تاک ساعت دیواری

دریافتم ، باید ، باید ، باید

دیوانه وار دوست بدارم .

 

یک پنجره برای من کافیست

یک پنجره به لحظهٔ آگاهی و نگاه و سکوت

اکنون نهال گردو

آن قدر قد کشیده که دیوار را برای برگهای جوانش

معنی کند

از آینه بپرس

نام نجات دهنده ات را

آیا زمین که زیر پای تو می لرزد

تنهاتر از تو نیست ؟

پیغمبران رسالت ویرانی را

با خود به قرن ما آوردند ؟

این انفجار های پیاپی ،

و ابرهای مسموم ،

آیا طنین آینه های مقدس هستند ؟

ای دوست ،ای برادر ، ای همخون

وقتی به ماه رسیدی

تاریخ قتل عام گل ها را بنویس .

 

همیشه خوابها

از ارتفاع ساده لوحی خود پرت می شوند و می میرند

من شبدر چهار پری را می بویم

که روی گور مفاهیم کهنه روییده ست

آیا زنی که در کفن انتظار و عصمت خود خاک شد جوانی من بود ؟

آیا دوباره من از پله های کنجکاوی خود بالا خواهم رفت

تا به خدای خوب ، که در پشت بام خانه قدم می زند سلام بگویم ؟

 

حس می کنم که وقت گذشته ست

حس می کنم که (لحظه) سهم من از برگهای تاریخ است

حس میکنم که میز فاصلهٔ کاذبی است در میان گیسوان من و دستهای این غریبهٔ غمگین

حرفی به من بزن

آیا کسی که مهربانی یک جسم زنده را به تو می بخشد

جز درک حس زنده بودن از تو چه می خواهد ؟

 

حرفی بزن

من در پناه پنجره ام

با آفتاب رابطه دارم .


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ پنجشنبه بیست و سوم مرداد 1393 توسط وحید نهال پروری
1523- آن شب قدری که گویند اهل خلوت امشب است

                                                                       یا رب این تأثیر دولت در کدامین کوکب است

                   تا به گیسوی تو دست ناسزایان کم رسد

                                                                        هر دلی از حلقه‌ای در ذکر یارب یارب است

                           کشته چاه زنخدان توام کز هر طرف

                                                                       صد هزارش گردن جان زیر طوق غبغب است

                    شهسوار من که مه آیینه دار روی اوست

                                                                         تاج خورشید بلندش خاک نعل مرکب است

                  عکس خوی بر عارضش بین کآفتاب گرم رو

                                                                    در هوای آن عرق تا هست هر روزش تب است

                       من نخواهم کرد ترک لعل یار و جام می

                                                                          زاهدان معذور داریدم که اینم مذهب است

                    اندر آن ساعت که بر پشت صبا بندند زین

                                                                   با سلیمان چون برانم من که مورم مرکب است

                     آن که ناوک بر دل من زیر چشمی می‌زند

                                                                            قوت جان حافظش در خنده زیر لب است

                            آب حیوانش ز منقار بلاغت می‌چکد

                                                                   زاغ کلک من به نام ایزد چه عالی مشرب است


برچسب‌ها: حافظ, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ چهارشنبه بیست و دوم مرداد 1393 توسط وحید نهال پروری
M9- در جوی زمان ، در خواب تماشای تو می رویم.

سیمای روان ، با شبنم افشان تو می شویم.

پرهایم ؟ پرپر شده ام. چشم نویدم ، به نگاهی تر شده ام.این سو نه ، آن سویم.

و در آن سوی نگاه ، چیزی را می بینم، چیزی را می جویم.

سنگی میشکنم، رازی با نقش تو می گویم.

برگ افتاد ، نوشم باد: من زنده به اندوهم. ابری رفت، من کوهم: می پایم. من بادم: می پویم.

در دشت دگر ، گل افسوسی چو بروید، می آیم، می بویم. 


برچسب‌ها: سهراب سپهري, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ چهارشنبه بیست و دوم مرداد 1393 توسط وحید نهال پروری

ساعت گیج زمان در شب عمر

می زند پی در پی زنگ.

زهر این فکر که این دم گذر است

می شود نقش به دیوار رگ هستی من.

لحظه ام پر شده از لذت

یا به زنگار غمی آلوده است.

لیک چون باید این دم گذرد،

پس اگر می گریم

گریه ام بی ثمر است.

و اگر می خندم

خنده ام بیهوده است.

دنگ...، دنگ ....

لحظه ها می گذرد.

آنچه بگذشت ، نمی آید باز.

قصه ای هست که هرگز دیگر

نتواند شد آغاز.

مثل این است که یک پرسش بی پاسخ

بر لب سر زمان ماسیده است.

تند برمی خیزم

تا به دیوار همین لحظه که در آن همه چیز

رنگ لذت دارد ، آویزم،

آنچه می ماند از این جهد به جای :

خنده لحظه پنهان شده از چشمانم.

و آنچه بر پیکر او می ماند:

نقش انگشتانم.

دنگ...

فرصتی از کف رفت.

قصه ای گشت تمام.

لحظه باید پی لحظه گذرد

تا که جان گیرد در فکر دوام،

این دوامی که درون رگ من ریخته زهر،

وا رهاینده از اندیشه من رشته حال

وز رهی دور و دراز

داده پیوندم با فکر زوال.

پرده ای می گذرد،

پرده ای می آید:

می رود نقش پی نقش دگر،

رنگ می لغزد بر رنگ.

ساعت گیج زمان در شب عمر

می زند پی در پی زنگ :

دنگ...، دنگ ....

دنگ... 


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ چهارشنبه بیست و دوم مرداد 1393 توسط وحید نهال پروری
1522- زلفت هزار دل به یکی تار مو ببست

                                راه هزار چاره گر از چار سو ببست

                                                      تا عاشقان به بوی نسیمش دهند جان

                                                                                              بگشود نافه‌ای و در آرزو ببست

        شیدا از آن شدم که نگارم چو ماه نو

                             ابرو نمود و جلوه گری کرد و رو ببست

                                                       ساقی به چند رنگ می اندر پیاله ریخت

                                                                            این نقش‌ها نگر که چه خوش در کدو ببست

  یا رب چه غمزه کرد صراحی که خون خم

                                با نعره‌های قلقلش اندر گلو ببست

                                                        مطرب چه پرده ساخت که در پرده سماع

                                                                                   بر اهل وجد و حال در های و هو ببست

           حافظ هر آن که عشق نورزید و وصل خواست

                                                   احرام طوف کعبه دل بی وضو ببست


برچسب‌ها: حافظ, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ سه شنبه بیست و یکم مرداد 1393 توسط وحید نهال پروری

M8- من سازم : بندی آواز . برگیرم ، بنوازم. برتارم زخمه

لا می زن ، راه فنا می زن

من دودم: می پیچم، می لغزم ، نابودم.

می سوزم ، می سوزم : فانوس تمنایم . گل کن تو مرا ، و درآ.

آیینه شدم ، از روشن و از سایه بری بودم . دیو و پری آمد ،

دیو و پری بودم . در بی خبری بودم.

قرآن بالای سرم ، بالش من انجیل ، بستر من تورات ، وزبر پوشم اوستا، می بینم خواب:

بودایی در نیلوفر آب.

هر جا گل های نیایش رست ، من چیدم . دسته گلی دارم ، محراب تو دور از دست: او بالا،

من در پست.

خوشبو سخنم ، نی ؟ باد بیا می بردم ، بی توشه شدم در کوه کجا ، گل چیدم ، گل خوردم.

در رگ ها همهمه ای دارم ، از چشمه خود آبم زن ، آبم زن.

و به من یک قطه گوارا کن ، شورم را زیبا کن .

باد انگیز ، درهای سخن بشکن ، جا پای صدای می روب.

هم دود چرا می بر، هم موج من و ما و شما می بر.

ز شبم تا لاله بیرنگی پل بنشان ، زین رویا در چشمم گل

بنشان ، گل بنشان. 


برچسب‌ها: سهراب سپهري, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ سه شنبه بیست و یکم مرداد 1393 توسط وحید نهال پروری

شکر خدا را که ز فضل خدای

گشت مزین چو بهشت این سرای

 

بیست خزانه است درو پر ز گنج

بیست خزینه ز صد و بیست و پنج

 

ور همه بین آوری اندر شمار

سه صد و ده بر شمر و سه هزار


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ سه شنبه بیست و یکم مرداد 1393 توسط وحید نهال پروری
1521- زلف آشفته و خوی کرده و خندان لب و مست

                                                                   پیرهن چاک و غزل خوان و صراحی در دست

             نرگسش عربده جوی و لبش افسوس کنان

                                                                      نیم شب دوش به بالین من آمد بنشست

                         سر فرا گوش من آورد به آواز حزین

                                                                       گفت ای عاشق دیرینه من خوابت هست

                    عاشقی را که چنین باده شبگیر دهند

                                                                              کافر عشق بود گر نشود باده پرست

                      برو ای زاهد و بر دردکشان خرده مگیر

                                                                          که ندادند جز این تحفه به ما روز الست

                      آن چه او ریخت به پیمانه ما نوشیدیم

                                                                          اگر از خمر بهشت است وگر باده مست

                            خنده جام می و زلف گره گیر نگار

                                                                      ای بسا توبه که چون توبه حافظ بشکست


برچسب‌ها: حافظ, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ دوشنبه بیستم مرداد 1393 توسط وحید نهال پروری

M7- بر آبی چین افتاد ،سیبی به زمین افتاد.

گامی ماند. زنجره خواند.

همهمه ای : خندید. بزمی بود، برچیدند.

خوابی از چشمی بالا رفت. این رهرو تنها رفت ، بی ما رفت.

رشته گسست: من پیچم، من تابم. کوزه شکست: من آبم.

این سنگ ، پیوندش با من کو ؟ آن زنبور ، پروازش تا من کو؟

نقشی پیدا آیینه کجا؟ این لبخند، لب ها کو؟ موج آمد، دریا کو؟

می بویم، بو آمد. از هر سو، های آمد، هو آمد. من رفتم، او آمد، او آمد.


برچسب‌ها: سهراب سپهري, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ دوشنبه بیستم مرداد 1393 توسط وحید نهال پروری

تو از این دشتِ خشکِ تشنه روزی کوچ خواهی کرد و

اشک من تو را بدرود خواهد گفت.

نگاهت تلخ و افسرده ست.

دلت را خارخارِ ناامیدی سخت آزرده ست.

غمِ این نابسامانی همه توش و توانت را ز تن برده است!

                     

تو با خون و عرق، این جنگلِ پژمرده را رنگ و رمق دادی.

تو با دست تهی با آن همه توفان بنیان کن در افتادی.

تو را کوچیدن از این خاک، دل بر کندن از جان است!

تو را با برگ برگِ این چمن پیوندِ پنهان است.

                    

تو را این ابرِ ظلمت گسترِ بی رحمِ بی باران،

تو را این خشک سالی های پی در پی،

تو را از نیمه ره بر گشتن یاران،

تو را تزویر غمخواران،

                                  ز پا افکند

تو را هنگامهء شوم شغالان،

بانگ بی تعطیل زاغان،

                                در ستوه آورد.

 

تو با پیشانیِ پاکِ نجیبِ خویش،

که از آن سویِ گندم زار،

طلوع با شکوهش خوش تر از صد تاج خورشید است؛

تو با آن گونه های سوخته از آفتابِ دشت،

تو با آن چهرهء افروخته از آتش غیرت،

ـ که در چشمان من والاتر از صد جامِ جمشید است،

تو با چشمانِ غم باری،

                   ـ که روزی چشمه جوشان شادی بود و، ـ

                                اینک حسرت و افسوس، بر آن

                                سایه افکنده ست خواهی رفت.

و اشکِ من تو را بدرورد خواهد گفت!

               

                    

من اینجا ریشه در خاکم.

من اینجا عاشقِ این خاکِ اگر آلوده یا پاکم.

من اینجا تا نفس باقی ست می مانم.

من از اینجا چه می خواهم، نمی دانم!

امیدِ روشنایی گر چه در این تیره گی ها نیست،

من اینجا باز در این دشتِ خشکِ تشنه می رانم.

من اینجا روزی آخر از دل این خاک، با دستِ تهی

                                                                 گل بر می افشانم.

من اینجا روزی آخر از ستیغ کوه، چون خورشید.

سرود فتح می خوانم،

و می دانم

تو روزی باز خواهی گشت!


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ دوشنبه بیستم مرداد 1393 توسط وحید نهال پروری
1520- زلف آشفته و خوی کرده و خندان لب و مست

                                                                   پیرهن چاک و غزل خوان و صراحی در دست

             نرگسش عربده جوی و لبش افسوس کنان

                                                                      نیم شب دوش به بالین من آمد بنشست

                        سر فرا گوش من آورد به آواز حزین

                                                                       گفت ای عاشق دیرینه من خوابت هست

                   عاشقی را که چنین باده شبگیر دهند

                                                                               کافر عشق بود گر نشود باده پرست

                     برو ای زاهد و بر دردکشان خرده مگیر

                                                                           که ندادند جز این تحفه به ما روز الست

                     آن چه او ریخت به پیمانه ما نوشیدیم

                                                                           اگر از خمر بهشت است وگر باده مست

                           خنده جام می و زلف گره گیر نگار

                                                                        ای بسا توبه که چون توبه حافظ بشکست


برچسب‌ها: حافظ, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ یکشنبه نوزدهم مرداد 1393 توسط وحید نهال پروری
M6- زنبوری پر زد

- در پهنه...

- وهم. این سو ، آن سو، جویای گلی.

- جویای گلی ، آری ، بی ساقه گلی در پهنه خواب ، نوشابه آن..

- اندوه. اندوه نگاه: بیداری چشم، بی برگی دست.

- نی. سبدی می کن، سفری در باغ.

- باز آمده ام بسیار، و ره آوردم: تیناب تهی.

- سفری دیگر، ای دوست، و به باغی دیگر.

- بدرود.

- بدرود، و به همراهت نیروی هراس.


برچسب‌ها: سهراب سپهري, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ یکشنبه نوزدهم مرداد 1393 توسط وحید نهال پروری

دیگر در انتظار که باشم ؟                      زیرا مرا هوای کسی نیست

روزی گرم هزار هوس بود                      امروز ،‌ دیگرم هوسی نیست

 

 زندان من که زندگیم بود                     دیوارهای سخت و سیه داشت

 جان مرا به خیره تبه کرد                           عمر مرا به هرزه تبه داشت

 

 در من سرود گمشده ای بود                 کان را کسی نخواند و نپرداخت

   هرگز مرا چنان که منستم                    یک آفریده زین همه نشناخت

 

    بس درد داشتم که بگویم                          اما دلم نگفت و نهان کرد

    بیهوده بود هر چه سرودم                     با این سروده ها چه توان کرد ؟

 

  دردا که کس نگفت و نپرسید                     کاخر چه بود و چیست گناهم

گر سرنوشت من همه این بود                       نفرین به سرنوشت سیاهم

 

   ای مرگ ، ای سپیده دم دور                           براین شب ، سیاه فروتاب

         تنها در انتظار تو هستم                       بشتاب ، ای نیامده ، بشتاب 


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ یکشنبه نوزدهم مرداد 1393 توسط وحید نهال پروری
1519- شکفته شد گل حمرا و گشت بلبل مست

                                       صلای سرخوشی ای صوفیان باده پرست

                                                                اساس توبه که در محکمی چو سنگ نمود

                                                                           ببین که جام زجاجی چه طرفه‌اش بشکست

                      بیار باده که در بارگاه استغنا

                               چه پاسبان و چه سلطان چه هوشیار و چه مست

                                                                  از این رباط دودر چون ضرورت است رحیل

                                                                           رواق و طاق معیشت چه سربلند و چه پست

            مقام عیش میسر نمی‌شود بی‌رنج

                                             بلی به حکم بلا بسته‌اند عهد الست

                                                       به هست و نیست مرنجان ضمیر و خوش می‌باش

                                                                            که نیستیست سرانجام هر کمال که هست

         شکوه آصفی و اسب باد و منطق طیر

                                      به باد رفت و از او خواجه هیچ طرف نبست

                                                                         به بال و پر مرو از ره که تیر پرتابی

                                                                                  هوا گرفت زمانی ولی به خاک نشست

                       زبان کلک تو حافظ چه شکر آن گوید

                                                       که گفته سخنت می‌برند دست به دست


برچسب‌ها: حافظ, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ شنبه هجدهم مرداد 1393 توسط وحید نهال پروری
M5- سایه شدم، و صدا کردم:

کو مرز پریدن‌ها، دیدن‌ها؟ کو اوج نه من، دره او؟

و ندا آمد: لب بسته بپو.

مرغی رفت، تنها بود، پر شد جام شگفت.

و ندا آمد: بر تو گوارا باد، تنهایی تنها باد!

دستم در کوه سحر او می‌چید، او می‌چید.

و ندا آمد: و هجومی از خورشید.

از صخره شدم بالا. در هر گام، دنیایی تنهاتر، زیباتر.

و ندا آمد: بالاتر، بالاتر!

آوازی از ره دور: جنگل‌ها می‌خوانند؟

و ندا آمد: خلوت‌ها می‌آیند.

و شیاری ز هراس.

و ندا آمد: یادی بود، پیدا شد، پهنه چه زیبا شد!

او آمد، پرده ز هم وا باید، درها هم.

و ندا آمد: پرها هم.


برچسب‌ها: سهراب سپهري, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ شنبه هجدهم مرداد 1393 توسط وحید نهال پروری

نفرین آفرینش ، دشنام سر نوشتم

تمثیل شور بختی نا کام سر نوشتم

 

محکوم رای خوبان در دادگاه حیرت

بر دار روزگاران اعدام سر نوشتم

 

تلخ است کام هستی از آن چه من چشیدم

زهر سیاه حسرت در جام سر نوشتم

 

نسیان آفرینش عصیان بخت نا جور

از یاد رفته صیدی در دام سر نوشتم

 

تقدیر این چنین شد در غیبت کبوتر

جغد سیاه هستی بر بام سر نوشتم


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ شنبه هجدهم مرداد 1393 توسط وحید نهال پروری
1518- مطلب طاعت و پیمان و صلاح از من مست

                                                              که به پیمانه کشی شهره شدم روز الست

   من همان دم که وضو ساختم از چشمه عشق

                                                              چارتکبیر زدم یک سره بر هر چه که هست

                   می بده تا دهمت آگهی از سر قضا

                                                         که به روی که شدم عاشق و از بوی که مست

                  کمر کوه کم است از کمر مور این جا

                                                                  ناامید از در رحمت مشو ای باده پرست

         بجز آن نرگس مستانه که چشمش مرساد

                                                              زیر این طارم فیروزه کسی خوش ننشست

                   جان فدای دهنش باد که در باغ نظر

                                                             چمن آرای جهان خوشتر از این غنچه نبست

                حافظ از دولت عشق تو سلیمانی شد

                                                              یعنی از وصل تواش نیست بجز باد به دست


برچسب‌ها: حافظ, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ جمعه هفدهم مرداد 1393 توسط وحید نهال پروری
M4- در آ، که کران را برچیدم، خاک زمان رفتم، آب نگر پاشیدم.

در سفالینه چشم ، صدبرگ نگه بنشاندم، بنشستم.

آیینه شکستم، تا سرشار تو من باشم و من. جامه نهادم. رشته گسستم.

زیبایان خندیدند، خواب چرا دادمشان، خوابیدند.

غوکی می جست، اندوهش دادم، و نشست.

در کشت گمان، هر سبزه لگد کردم. از هر بیشه ، شوری به سبد کردم.

بوی تو می آمد، به صدا نیرو، به روان پر دادم، آواز در آ سر دادم.

پژواک تو می پیچید، چکه شدم، از بام صدا لغزیدم، و شنیدم.

یک هیچ ترا دیدم، و دویدم.

آب تجلی تو نوشیدم، و دمیدم.


برچسب‌ها: سهراب سپهري, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ جمعه هفدهم مرداد 1393 توسط وحید نهال پروری

چو نرسی نشست از بر تخت عاج

به سر بر نهاد آن سزاوار تاج

 

همه مهتران با نثار آمدند

ز درد پدر سوکوار آمدند

 

بریشان سپهدار کرد آفرین

که ای مهربانان باداد و دین

 

بدانید کز کردگار جهان

چنین رفت کار آشکار و نهان

 

که ما را فزونی خرد داد و شرم

جوانمردی و داد و آواز نرم

 

همان ایمنی شادمانی بود

کرا ز اخترش مهربانی بود

 

خردمند مرد ار ترا دوست گشت

چنان دان که با تو ز یک پوست گشت

 

تو کردار خوب از توانا شناس

خرد نیز نزدیک دانا شناس

 

دلیری ز هشیار بودن بود

دلاور به جای ستودن بود

 

هرانکس که بگریزد از کارکرد

ازو دور شد نام و ننگ و نبرد

 

همان کاهلی مردم از بددلیست

هم‌آواز آن بددلی کاهلیست

 

همی زیست نه سال با رای و پند

جهان را سخن گفتنش سودمند

 

چو روزش فراز آمد و بخت شوم

شد آن ترگ پولاد بر سان موم

 

دوان شد به بالینش شاه اورمزد

به رخشانی لاله اندر فرزد

 

که فرزند آن نامور شاه بود

فرزوان چو در تیره شب ماه بود

 

بدو گفت کای نازدیده جوان

مبر دست سوی بدی تا توان

 

تو از جای بهرام و نرسی به بخت

سزاوار تاجی و زیبای تخت

 

بدین زور و بالا و این فر و یال

بهر دانش از هرکسی بی‌همال

 

مبادا که تاج از تو گریان شود

دل انجمن بر تو بریان شود

 

جهان را به آیین شاهان بدار

چو آمختی از پاک پروردگار

 

به فرجام هم روز تو بگذرد

سپهر روانت به پی بسپرد

 

چنان رو که پرسند پاسخ کنی

به پاسخ‌گری روز فرخ کنی

 

بگفت این و چادر به سر درکشید

یکی بادسرد از جگر برکشید

 

همان روز گفتی که نرسی نبود

همان تخت و دیهیم و کرسی نبود


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ جمعه هفدهم مرداد 1393 توسط وحید نهال پروری
1517- خیال روی تو در هر طریق همره ماست

                                  نسیم موی تو پیوند جان آگه ماست

                                                             به رغم مدعیانی که منع عشق کنند

                                                                                         جمال چهره تو حجت موجه ماست

           ببین که سیب زنخدان تو چه می‌گوید

                               هزار یوسف مصری فتاده در چه ماست

                                                                    اگر به زلف دراز تو دست ما نرسد

                                                                                   گناه بخت پریشان و دست کوته ماست

            به حاجب در خلوت سرای خاص بگو

                              فلان ز گوشه نشینان خاک درگه ماست

                                                            به صورت از نظر ما اگر چه محجوب است

                                                                                         همیشه در نظر خاطر مرفه ماست

                           اگر به سالی حافظ دری زند بگشای

                                             که سال‌هاست که مشتاق روی چون مه ماست


برچسب‌ها: حافظ, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ پنجشنبه شانزدهم مرداد 1393 توسط وحید نهال پروری

M3- می رفتیم، و درختان چه بلند ، و تماشا چه سیاه !

راهی بود از ما تا گل هیچ .

مرگی در دامنه ها ، ابری سر کوه ، مرغان لب زیست.

می خواندیم : بی تو دری بودم به برون، و نگاهی به کران، و صدایی به کویر.

می رفتیم، خاک از ما می ترسید، و زمان بر سر ما می بارید.

خندیدیم: ورطه پرید از خواب ، و نهان ها آوایی افشاندند.

ما خاموش ، و بیابان نگران، و افق یک رشته نگاه.

بنشستیم، تو چشمت پر دور، من دستم پر تنهایی، و زمین ها پر خواب.

خوابیدیم. می گویند: دستی در خوابی گل می چید. 


برچسب‌ها: سهراب سپهري, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ پنجشنبه شانزدهم مرداد 1393 توسط وحید نهال پروری

شبی زال بنشست هنگام خواب

سخن گفت بسیار ز افراسیاب

 

هم از رزم‌زن نامداران خویش

وزان پهلوانان و یاران خویش

 

همی گفت هرچند کز پهلوان

بود بخت بیدار و روشن روان

 

بباید یکی شاه خسرونژاد

که دارد گذشته سخنها بیاد

 

به کردار کشتیست کار سپاه

همش باد و هم بادبان تخت شاه

 

اگر داردی طوس و گستهم فر

سپاهست و گردان بسیار مر

 

نزیبد بریشان همی تاج و تخت

بباید یکی شاه بیداربخت

 

که باشد بدو فرهٔ ایزدی

بتابد ز دیهیم او بخردی

 

ز تخم فریدون بجستند چند

یکی شاه زیبای تخت بلند

 

ندیدند جز پور طهماسپ زو

که زور کیان داشت و فرهنگ‌گو

 

بشد قارن و موبد و مرزبان

سپاهی ز بامین و ز گرزبان

 

یکی مژده بردند نزدیک زو

که تاج فریدون به تو گشت نو

 

سپهدار دستان و یکسر سپاه

ترا خواستند ای سزاوار گاه

 

چو بشنید زو گفتهٔ موبدان

همان گفتهٔ قارن و بخردان

 

بیامد به نزدیک ایران سپاه

به سر بر نهاده کیانی کلاه

 

به شاهی برو آفرین خواند زال

نشست از بر تخت زو پنج سال

 

کهن بود بر سال هشتاد مرد

بداد و به خوبی جهان تازه کرد

 

سپه را ز کار بدی باز داشت

که با پاک یزدان یکی راز داشت

 

گرفتن نیارست و بستن کسی

وزان پس ندیدند کشتن بسی

 

همان بد که تنگی بد اندر جهان

شده خشک خاک و گیا را دهان

 

نیامد همی ز اسمان هیچ نم

همی برکشیدند نان با درم

 

دو لشکر بران گونه تا هشت ماه

به روی اندر آورده روی سپاه

 

نکردند یکروز جنگی گران

نه روز یلان بود و رزم سران

 

ز تنگی چنان شد که چاره نماند

سپه را همی پود و تاره نماند

 

سخن رفتشان یک به یک همزبان

که از ماست بر ما بد آسمان

 

ز هر دو سپه خاست فریاد و غو

فرستاده آمد به نزدیک زو

 

که گر بهر ما زین سرای سپنج

نیامد بجز درد و اندوه و رنج

 

بیا تا ببخشیم روی زمین

سراییم یک با دگر آفرین

 

سر نامداران تهی شد ز جنگ

ز تنگی نبد روزگار درنگ

 

بر آن برنهادند هر دو سخن

که در دل ندارند کین کهن

 

ببخشند گیتی به رسم و به داد

ز کار گذشته نیارند یاد

 

ز دریای پیکند تا مرز تور

ازان بخش گیتی ز نزدیک و دور

 

روارو چنین تا به چین و ختن

سپردند شاهی بران انجمن

 

ز مرزی کجا مرز خرگاه بود

ازو زال را دست کوتاه بود

 

وزین روی ترکان نجویند راه

چنین بخش کردند تخت و کلاه

 

سوی پارس لشکر برون راند زو

کهن بود لیکن جهان کرد نو

 

سوی زابلستان بشد زال زر

جهانی گرفتند هر یک به بر

 

پر از غلغل و رعد شد کوهسار

زمین شد پر از رنگ و بوی و نگار

 

جهان چون عروسی رسیده جوان

پر از چشمه و باغ و آب روان

 

چو مردم بدارد نهاد پلنگ

بگردد زمانه برو تار و تنگ

 

مهان را همه انجمن کرد زو

به دادار بر آفرین خواند نو

 

فراخی که آمد ز تنگی پدید

جهان آفرین داشت آن را کلید

 

به هر سو یکی جشنگه ساختند

دل از کین و نفرین بپرداختند

 

چنین تا برآمد برین سال پنج

نبودند آگه کس از درد و رنج

 

ببد بخت ایرانیان کندرو

شد آن دادگستر جهاندار زو


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ پنجشنبه شانزدهم مرداد 1393 توسط وحید نهال پروری
1516- چو بشنوی سخن اهل دل مگو که خطاست

                                                                 سخن شناس نه‌ای جان من خطا این جاست

                      سرم به دنیی و عقبی فرو نمی‌آید

                                                                       تبارک الله از این فتنه‌ها که در سر ماست

                  در اندرون من خسته دل ندانم کیست

                                                                     که من خموشم و او در فغان و در غوغاست

                  دلم ز پرده برون شد کجایی ای مطرب

                                                                         بنال هان که از این پرده کار ما به نواست

                         مرا به کار جهان هرگز التفات نبود

                                                                           رخ تو در نظر من چنین خوشش آراست

                       نخفته‌ام ز خیالی که می‌پزد دل من

                                                                             خمار صدشبه دارم شرابخانه کجاست

                    چنین که صومعه آلوده شد ز خون دلم

                                                                     گرم به باده بشویید حق به دست شماست

                             از آن به دیر مغانم عزیز می‌دارند

                                                                         که آتشی که نمیرد همیشه در دل ماست

                    چه ساز بود که در پرده می‌زد آن مطرب

                                                                            که رفت عمر و هنوزم دماغ پر ز هواست

                      ندای عشق تو دیشب در اندرون دادند

                                                                               فضای سینه حافظ هنوز پر ز صداست


برچسب‌ها: حافظ, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ چهارشنبه پانزدهم مرداد 1393 توسط وحید نهال پروری

M2- آنی بود ، در ها وا شده بود .

برگی نه ، شاخی نه ، باغ فنا پیدا شده بود.

مرغان مکان خاموش ، این خاموش ، آن خاموش . خاموشی  گویا شده بود.

آن پهنه چه بود : با میشی ، گرگی همپا شده بود.

نقش صدا کم رنگ ، نقش ندا کم رنگ .پرده مگر تاشده بود؟

من رفته ، ما بی ما شده بود.

زیبایی تنهاشده بود.

هر رودی ، دریا،

هر بودی ، بودا شده بود.


برچسب‌ها: سهراب سپهري, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ چهارشنبه پانزدهم مرداد 1393 توسط وحید نهال پروری

ای دلبر عیار ترا یار توان بود

غمهای ترا با تو خریدار توان بود

 

با داغ تو تن در ستم چرخ توان داد

با یاد تو اندر دهن مار توان بود

 

بر بوی گل وصل تو سالی نه که عمری

از دست گل وصل تو پر خار توان بود

 

در آرزوی شکر و بادام تو صد سال

بر بستر تیمار تو بیمار توان بود

 

صد شب به تمنای وصال تو چو نرگس

بی‌نرگس بیمار تو بیدار توان بود

 

آنجا که مراد تو به جان کرد اشارت

با خصم تو در کشتن خود یار توان بود


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ چهارشنبه پانزدهم مرداد 1393 توسط وحید نهال پروری

1515- دل و دینم شد و دلبر به ملامت برخاست

                                                            گفت با ما منشین کز تو سلامت برخاست

که شنیدی که در این بزم دمی خوش بنشست

                                                                 که نه در آخر صحبت به ندامت برخاست

          شمع اگر زان لب خندان به زبان لافی زد

                                                            پیش عشاق تو شب‌ها به غرامت برخاست

                 در چمن باد بهاری ز کنار گل و سرو

                                                                   به هواداری آن عارض و قامت برخاست

                مست بگذشتی و از خلوتیان ملکوت

                                                                    به تماشای تو آشوب قیامت برخاست

                     پیش رفتار تو پا برنگرفت از خجلت

                                                          سرو سرکش که به ناز از قد و قامت برخاست

                   حافظ این خرقه بینداز مگر جان ببری

                                                                کاتش از خرقه سالوس و کرامت برخاست


برچسب‌ها: حافظ, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ سه شنبه چهاردهم مرداد 1393 توسط وحید نهال پروری

M1- اهل کاشانم.

روزگارم بد نیست.

تکه نانی دارم ، خرده هوشی، سر سوزن ذوقی.

مادری دارم ، بهتر از برگ درخت.

دوستانی ، بهتر از آب روان.

و خدایی که در این نزدیکی است:

لای این شب بوها، پای آن کاج بلند.

روی آگاهی آب، روی قانون گیاه.

من مسلمانم.

قبله ام یک گل سرخ.

جانمازم چشمه، مهرم نور.

دشت سجاده من.

من وضو با تپش پنجره ها می گیرم.

در نمازم جریان دارد ماه ، جریان دارد طیف.

سنگ از پشت نمازم پیداست:

همه ذرات نمازم متبلور شده است.

من نمازم را وقتی می خوانم

که اذانش را باد ، گفته باد سر گلدسته سرو.

من نمازم را پی تکبیره الاحرام علف می خوانم،

پی قد قامت موج.

کعبه ام بر لب آب ،

کعبه ام زیر اقاقی هاست.

کعبه ام مثل نسیم ، می رود باغ به باغ ، می رود شهر به شهر.

حجر الاسود من روشنی باغچه است.

اهل کاشانم.

پیشه ام نقاشی است:

گاه گاهی قفسی می سازم با رنگ ، می فروشم به شما

تا به آواز شقایق که در آن زندانی است

دل تنهایی تان تازه شود.

چه خیالی ، چه خیالی ، ... می دانم

پرده ام بی جان است.

خوب می دانم ، حوض نقاشی من بی ماهی است.

اهل کاشانم

نسبم شاید برسد

به گیاهی در هند، به سفالینه ای از خاک سیلک.

نسبم شاید، به زنی فاحشه در شهر بخارا برسد.

پدرم پشت دو بار آمدن چلچله ها ، پشت دو برف،

پدرم پشت دو خوابیدن در مهتابی ،

پدرم پشت زمان ها مرده است.

پدرم وقتی مرد. آسمان آبی بود،

مادرم بی خبر از خواب پرید، خواهرم زیبا شد.

پدرم وقتی مرد ، پاسبان ها همه شاعر بودند.

مرد بقال از من پرسید : چند من خربزه می خواهی ؟

من از او پرسیدم : دل خوش سیری چند؟

پدرم نقاشی می کرد.

تار هم می ساخت، تار هم می زد.

خط خوبی هم داشت.

باغ ما در طرف سایه دانایی بود.

باغ ما جای گره خوردن احساس و گیاه،

باغ ما نقطه برخورد نگاه و قفس و آینه بود.

باغ ما شاید ، قوسی از دایره سبز سعادت بود.

میوه کال خدا را آن روز ، می جویدم در خواب.

آب بی فلسفه می خوردم.

توت بی دانش می چیدم.

تا اناری ترکی برمیداشت، دست فواره خواهش می شد.

تا چلویی می خواند، سینه از ذوق شنیدن می سوخت.

گاه تنهایی، صورتش را به پس پنجره می چسبانید.

شوق می آمد، دست در گردن حس می انداخت.

فکر ،بازی می کرد.

زندگی چیزی بود ، مثل یک بارش عید، یک چنار پر سار.

زندگی در آن وقت ، صفی از نور و عروسک بود،

یک بغل آزادی بود.

زندگی در آن وقت ، حوض موسیقی بود.

طفل ، پاورچین پاورچین، دور شد کم کم در کوچه سنجاقک ها.

بار خود را بستم ، رفتم از شهر خیالات سبک بیرون دلم از غربت سنجاقک پر.

من به مهمانی دنیا رفتم:

من به دشت اندوه،

من به باغ عرفان،

من به ایوان چراغانی دانش رفتم.

رفتم از پله مذهب بالا.

تا ته کوچه شک ،

تا هوای خنک استغنا،

تا شب خیس محبت رفتم.

من به دیدار کسی رفتم در آن سر عشق.

رفتم، رفتم تا زن،

تا چراغ لذت،

تا سکوت خواهش،

تا صدای پر تنهایی.

چیزهایی دیدم در روی زمین:

کودکی دیم، ماه را بو می کرد.

قفسی بی در دیدم که در آن، روشنی پرپر می زد.

نردبانی که از آن ، عشق می رفت به بام ملکوت.

من زنی را دیدم ، نور در هاون می کوفت.

ظهر در سفره آنان نان بود ، سبزی بود، دوری شبنم بود، کاسه داغ محبت بود.

من گدایی دیدم، در به در می رفت آواز چکاوک می خواست و سپوری که به یک پوسته خربزه می برد نماز.

بره ای دیدم ، بادبادک می خورد.

من الاغی دیدم، ینجه را می فهمید.

در چراگاه  نصیحت گاوی دیدم سیر.

شاعری دیدم هنگام خطاب، به گل سوسن می گفت: شما

من کتابی دیدم ، واژه هایش همه از جنس بلور.

کاغذی دیدم ، از جنس بهار،

موزه ای دیدم دور از سبزه،

مسجدی دور از آب.

سر بالین فقهی نومید، کوزه ای دیدم لبریز سوال.

قاطری دیدم بارش انشا

اشتری دیدم بارش سبد خالی  پند و امثال.

عارفی دیدم بارش  تننا ها یا هو.

من قطاری دیدم ، روشنایی می برد.

من قطاری دیدم ، فقه می برد و چه سنگین می رفت .

من قطاری دیدم، که سیاست می برد ( و چه خالی می رفت.)

من قطاری دیدم، تخم نیلوفر و آواز قناری می برد.

و هواپیمایی، که در آن اوج هزاران پایی

خاک از شیشه آن پیدا بود:

کاکل پوپک ،

خال های پر پروانه،

عکس غوکی در حوض

و عبور مگس از کوچه تنهایی.

خواهش روشن یک گنجشک، وقتی از روی چناری به زمین می آید.

و بلوغ خورشید.

و هم آغوشی زیبای عروسک با صبح.

پله هایی که به گلخانه شهوت می رفت.

پله هایی که به سردابه الکل می رفت.

پله هایی که به قانون فساد گل سرخ

و به ادراک ریاضی حیات،

پله هایی که به بام اشراق،

پله هایی که به سکوی تجلی می رفت.

مادرم آن پایین

استکان ها را در خاطره شط می شست.

شهر پیدا بود:

رویش هندسی سیمان ، آهن ، سنگ.

سقف بی کفتر صدها اتوبوس.

گل فروشی گل هایش را می کرد حراج.

در میان دو درخت گل یاس ، شاعری تابی می بست.

پسری سنگ به دیوار دبستان می زد.

کودکی هسته زردآلو را ، روی سجاده بیرنگ پدر تف می کرد.

و بزی از خزر نقشه جغرافی ، آب می خورد.

بند رختی پیدا بود : سینه بندی بی تاب.

چرخ یک گاری در حسرت واماندن اسب،

اسب در حسرت خوابیدن گاری چی ،

مرد گاری چی در حسرت مرگ.

عشق پیدا بود ، موج پیدا بود.

برف پیدا بود ، دوستی پیدا بود.

کلمه پیدا بود.

آب پیدا بود ، عکس اشیا در آب.

سایه گاه خنک یاخته ها در تف خون.

سمت مرطوب حیات.

شرق اندوه نهاد بشری.

فصل ول گردی در کوچه زن.

بوی تنهایی در کوچه فصل.

دست تابستان یک بادبزن پیدا بود.

سفر دانه به گل .

سفر پیچک این خانه به آن خانه.

سفر ماه به حوض.

فوران گل حسرت از خاک.

ریزش تاک جوان از دیوار.

بارش شبنم روی پل خواب.

پرش شادی از خندق مرگ.

گذر حادثه از پشت کلام.

جنگ یک روزنه با خواهش نور.

جنگ یک پله با پای بلند خورشید.

جنگ تنهایی با یک آواز:

جنگ زیبایی گلابی ها با خالی یک زنبیل.

جنگ خونین انار و دندان.

جنگ نازی ها با ساقه ناز.

جنگ طوطی و فصاحت با هم.

جنگ پیشانی با سردی مهر.

حمله کاشی مسجد به سجود.

حمله باد به معراج حباب صابون.

حمله لشگر پروانه به برنامه  دفع آفات.

حمله دسته سنجاقک، به صف کارگر  لوله کشی.

حمله هنگ سیاه قلم نی به حروف سربی.

حمله واژه به فک شاعر.

فتح یک قرن به دست یک شعر.

فتح یک باغ به دست یک سار.

فتح یک کوچه به دست دو سلام.

فتح یک شهر به دست سه چهار اسب سواری چوبی.

فتح یک عید به دست دو عروسک ، یک توپ.

قتل یک جغجغه روی تشک بعد از ظهر.

قتل یک قصه سر کوچه خواب .

قتل یک غصه به دستور سرود.

قتل یک مهتاب به فرمان نئون.

قتل یک بید به دست دولت.

قتل یک شاعر افسرده به دست گل یخ.

همه روی زمین پیدا بود:

نظم در کوچه یونان می رفت.

جغد در باغ معلق  می خواند.

باد در گردنه خیبر ، بافه ای از خس تاریخ به خاور می راند.

روی دریاچه آرام نگین ، قایقی گل می برد.

در بنارس سر هر کرچه چراغی ابدی روشن بود.

مردمان را دیدم.

شهرها را دیدم.

دشت ها را، کوه ها را دیدم.

آب را دیدم ، خاک را دیدم.

نور و ظلمت را دیدم.

و گیاهان را در نور، و گیاهان را در ظلمت دیدم.

جانور را در نور ، جانور را در ظلمت دیدم.

و بشر را در نور ، و بشر را در ظلمت دیدم.

اهل کاشانم، اما

شهر من کاشان نیست.

شهر من گم شده است.

من با تاب ، من با تب

خانه ای در طرف دیگر شب ساخته ام.

من در این خانه به گم نامی نمناک علف نزدیکم.

من صدای نفس باغچه را می شنوم.

و صدای ظلمت را ، وقتی از برگی می ریزد.

و صدای ، سرفه روشنی از پشت درخت،

عطسه آب از هر رخنه سنگ ،

چکچک چلچله از سقف بهار.

و صدای صاف ، باز و بسته شدن پنجره تنهایی.

و صدای پاک ، پوست انداختن مبهم عشق،

متراکم شدن ذوق پریدن در بال

و ترک خوردن خودداری روح.

من صدای قدم خواهش را می شنوم

و صدای ، پای قانونی خون را در رگ،

ضربان سحر چاه کبوترها،

تپش قلب شب آدینه،

جریان گل میخک در فکر،

شیهه پاک حقیقت از دور.

من صدای وزش ماده را می شنوم

و صدای ، کفش ایمان را در کوچه شوق.

و صدای باران را، روی پلک تر عشق،

روی موسیقی غمناک بلوغ،

روی آواز انارستان ها.

و صدای متلاشی شدن شیشه شادی در شب،

پاره پاره شدن کاغذ زیبایی،

پر و خالی شدن کاسه غربت از باد.

من به آغاز زمین نزدیکم.

نبض گل ها را می گیرم.

آشنا هستم با ، سرنوشت تر آب، عادت سبز درخت.

روح من در جهت تازه اشیا جاری است .

روح من کم سال است.

روح من گاهی از شوق ، سرفه اش می گیرد.

روح من بیکار است:

قطره های باران را، درز آجرها را، می شمارد.

روح من گاهی ، مثل یک سنگ سر راه حقیقت دارد.

من ندیدم دو صنوبر را با هم دشمن.

من ندیدن بیدی، سایه اش را بفروشد به زمین.

رایگان می بخشد، نارون شاخه خود را به کلاغ.

هر کجا برگی هست ، شور من می شکفد.

بوته خشخاشی، شست و شو داده مرا در سیلان بودن.

مثل بال حشره وزن سحر را می دانم.

مثل یک گلدان ، می دهم گوش به موسیقی روییدن.

مثل زنبیل پر از میوه تب تند رسیدن دارم.

مثل یک میکده در مرز کسالت هستم.

مثل یک ساختمان لب دریا نگرانم به کشش های بلند ابدی.

تا بخواهی خورشید ، تا بخواهی پیوند، تا بخواهی تکثیر.

من به سیبی خوشنودم

و به بوییدن یک بوته بابونه.

من به یک آینه، یک بستگی پاک قناعت دارم.

من نمی خندم اگر بادکنک می ترکد.

و نمی خندم اگر فلسفه ای ، ماه را نصف کند.

من صدای پر بلدرچین را ، می شناسم،

رنگ های شکم هوبره را ، اثر پای بز کوهی را.

خوب می دانم ریواس کجا می روید،

سار کی می آید، کبک کی می خواند، باز کی می میرد،

ماه در خواب بیابان چیست ،

مرگ در ساقه خواهش

و تمشک لذت ، زیر دندان هم آغوشی.

زندگی رسم خوشایندی است.

زندگی بال و پری دارد با وسعت مرگ،

پرشی دارد اندازه عشق.

زندگی چیزی نیست ، که لب طاقچه عادت از یاد من و تو برود.

زندگی جذبه دستی است که می چیند.

زندگی نوبر انجیر سیاه ، که در دهان گس تابستان است.

زندگی ، بعد درخت است به چشم حشره.

زندگی تجربه شب پره در تاریکی است.

زندگی حس غریبی است که یک مرغ مهاجر دارد.

زندگی سوت قطاری است که در خواب پلی می پیچد.

زندگی دیدن یک باغچه از شیشه مسدود هواپیماست.

خبر رفتن موشک به فضا،

لمس تنهایی ماه، فکر بوییدن گل در کره ای دیگر.

زندگی شستن یک بشقاب است.

زندگی یافتن سکه دهشاهی در جوی خیابان است.

زندگی مجذور آینه است.

زندگی گل به توان ابدیت،

زندگی ضرب زمین در ضربان دل ما،

زندگی هندسه ساده و یکسان نفسهاست.

هر کجا هستم ، باشم،

آسمان مال من است.

پنجره، فکر ، هوا ، عشق ، زمین مال من است.

چه اهمیت دارد

گاه اگر می رویند

قارچهای غربت؟

من نمی دانم

که چرا می گویند: اسب حیوان نجیبی است ، کبوتر زیباست.

و چرا در قفس هیچکسی کرکس نیست.

گل شبدر چه کم از لاله قرمز دارد.

چشم ها را باید شست، جور دیگر باید دید.

واژه ها را باید شست .

واژه باید خود باد، واژه باید خود باران باشد.

چترها را باید بست.

زیر باران باید رفت.

فکر را، خاطره را، زیر باران باید برد.

با همه مردم شهر ، زیر باران باید رفت.

دوست را، زیر باران باید دید.

عشق را، زیر باران باید جست.

زیر باران باید با زن خوابید.

زیر باران باید بازی کرد.

زیر باید باید چیز نوشت، حرف زد، نیلوفر کاشت

زندگی تر شدن پی در پی ،

زندگی آب تنی کردن در حوضچه اکنوناست.

رخت ها را بکنیم:

آب در یک قدمی است.

روشنی را بچشیم.

شب یک دهکده را وزن کنیم، خواب یک آهو را.

گرمی لانه لکلک را ادراک کنیم.

روی قانون چمن پا نگذاریم.

در موستان گره ذایقه را باز کنیم.

و دهان را بگشاییم اگر ماه در آمد.

و نگوییم که شب چیز بدی است.

و نگوییم که شب تاب ندارد خبر از بینش باغ.

و بیاریم سبد

ببریم این همه سرخ ، این همه سبز.

صبح ها نان و پنیرک بخوریم.

و بکاریم نهالی سر هر پیچ کلام.

و بپاشیم میان دو هجا تخم سکوت.

و نخوانیم کتابی که در آن باد نمی آید

و کتابی که در آن پوست شبنم تر نیست

و کتابی که در آن یاخته ها بی بعدند.

و نخواهیم مگس از سر انگشت طبیعت بپرد.

و نخواهیم پلنگ از در خلقت برود بیرون.

و بدانیم اگر کرم نبود ، زندگی چیزی کم داشت.

و اگر خنج نبود ، لطمه میخورد به قانون درخت.

و اگر مرگ نبود دست ما در پی چیزی می گشت.

و بدانیم اگر نور نبود ، منطق زنده پرواز دگرگون می شد.

و بدانیم که پیش از مرجان خلائی بود در اندیشه دریاها.

و نپرسیم کجاییم،

بو کنیم اطلسی تازه بیمارستان را.

و نپرسیم که فواره اقبال کجاست.

و نپرسیم چرا قلب حقیقت آبی است.

و نپرسیم پدرهای پدرها چه نسیمی، چه شبی داشته اند.

پشت سر نیست فضایی زنده.

پشت سر مرغ نمی خواند.

پشت سر باد نمی آید.

پشت سر پنجره سبز صنوبر بسته است.

پشت سر روی همه فرفره ها خاک نشسته است.

پشت سر خستگی تاریخ است.

پشت سر خاطره موج به ساحل صدف سر دسکون می ریزد.

لب دریا برویم،

تور در آب بیندازیم

و بگیریم طراوت را از آب.

ریگی از روی زمین برداریم

وزن بودن را احساس کنیم.

بد نگوییم به مهتاب اگر تب داریم

(دیده ام گاهی در تب ، ماه می آید پایین،

می رسد دست به سقف ملکوت.

دیده ام، سهره بهتر می خواند.

گاه زخمی که به پا داشته ام

زیر و بم های زمین را به من آموخته است.

گاه در بستر بیماری من، حجم گل چند برابر شده است.

و فزون تر شده است ، قطر نارنج ، شعاع فانوس.)

و نترسیم از مرگ

(مرگ پایان کبوتر نیست.

مرگ وارونه یک زنجره نیست.

مرگ در ذهن اقاقی جاری است.

مرگ در آب و هوای خوش اندیشه نشیمن دارد.

مرگ در ذات شب دهکده از صبح سخن می گوید.

مرگ با خوشه انگور می آید به دهان.

مرگ در حنجره سرخ - گلو می خواند.

مرگ مسئول قشنگی پر شاپرک است.

مرگ گاهی ریحان می چیند.

مرگ گاهی ودکا می نوشد.

گاه در سایه است به ما می نگرد.

و همه می دانیم

ریه های لذت ، پر اکسیژن مرگ است.)

در نبندیم به روی سخن زنده تقدیر که از پشت چپر های صدا می شنویم.

پرده را برداریم :

بگذاریم که احساس هوایی بخورد.

بگذاریم بلوغ ، زیر هر بوته که می خواهد بیتوته کند.

بگذاریم غریزه پی بازی برود.

کفش ها را بکند، و به دنبال فصول از سر گل ها بپرد.

بگذاریم که تنهایی آواز بخواند.

چیز بنویسد.

به خیابان برود.

ساده باشیم.

ساده باشیم چه در باجه یک بانک چه در زیر درخت.

کار ما نیست شناسایی راز گل سرخ ،

کار ما شاید این است

که در افسون گل سرخ شناور باشیم.

پشت دانایی اردو بزنیم.

دست در جذبه یک برگ بشوییم و سر خوان برویم.

صبح ها وقتی خورشید ، در می آید متولد بشویم.

هیجان ها را پرواز دهیم.

روی ادراک فضا ، رنگ ، صدا ، پنجره گل نم بزنیم.

آسمان را بنشانیم میان دو هجای هستی.

ریه را از ابدیت پر و خالی بکنیم.

بار دانش را از دوش پرستو به زمین بگذاریم.

نام را باز ستانیم از ابر،

از چنار، از پشه، از تابستان.

روی پای تر باران به بلندی محبت برویم.

در به روی بشر و نور و گیاه و حشره باز کنیم.

کار ما شاید این است

که میان گل نیلوفر و قرن

پی آواز حقیقت بدویم.


برچسب‌ها: سهراب سپهري, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ سه شنبه چهاردهم مرداد 1393 توسط وحید نهال پروری

گرگ هاری شده‌ام

هرزه پوی و دله دو

شب درین دشت زمستان زدهٔ بی همه چیز

می‌دوم، برده ز هر باد گرو

چشم‌هایم چو دو کانون شرار

صف تاریکی شب را شکند

همه بی رحمی و فرمان فرار

گرگ هاری شده‌ام، خون مرا ظلمت زهر

کرده چون شعلهٔ چشم تو سیاه

تو چه آسوده و بی باک خرامی به برم

آه، می‌ترسم، آه

آه، می‌ترسم از آن لحظهٔ پر لذت و شوق

که تو خود را نگری

مانده نومید ز هر گونه دفاع

زیر چنگ خشن وحشی و خونخوار منی

پوپکم! آهوکم

چه نشستی غافل

کز گزندم نرهی، گرچه پرستار منی

پس ازین درهٔ ژرف

جای خمیازهٔ جادو شدهٔ غار سیاه

پشت آن قلهٔ پوشیده ز برف

نیست چیزی، خبری

ور تو را گفتم چیز دگری هست، نبود

جز فریب دگری

من ازین غفلت معصوم تو، ای شعلهٔ پاک

بیشتر سوزم و دندان به جگر می‌فشرم

منشین با من، با من منشین

تو چه دانی که چه افسونگر و بی پا و سرم؟

تو چه دانی که پس هر نگه سادهٔ من

چه جنونی، چه نیازی، چه غمی ست؟

یا نگاه تو، که پر عصمت و ناز

بر من افتد، چه عذاب و ستمی ست

دردم این نیست ولی

دردم این است که من بی تو دگر

از جهان دورم و بی خویشتنم

پوپکم! آهوکم

تا جنون فاصله‌ای نیست از اینجا که منم

مگرم سوی تو راهی باشد

چون فروغ نگهت

ورنه دیگر به چه کارایم من

بی تو؟ چون مردهٔ چشم سیهت

منشین اما با من، منشین

تکیه بر من مکن، ای پردهٔ طناز حریر

که شراری شده‌ام

پوپکم! آهوکم

گرگ هاری شده‌ام


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ سه شنبه چهاردهم مرداد 1393 توسط وحید نهال پروری

1514- روزه یک سو شد و عید آمد و دل‌ها برخاست

                                                             می ز خمخانه به جوش آمد و می باید خواست

                     نوبه زهدفروشان گران جان بگذشت

                                                                         وقت رندی و طرب کردن رندان پیداست

                چه ملامت بود آن را که چنین باده خورد

                                                       این چه عیب است بدین بی‌خردی وین چه خطاست

                   باده نوشی که در او روی و ریایی نبود

                                                                     بهتر از زهدفروشی که در او روی و ریاست

                         ما نه رندان ریاییم و حریفان نفاق

                                                                     آن که او عالم سر است بدین حال گواست

                     فرض ایزد بگزاریم و به کس بد نکنیم

                                                                         وان چه گویند روا نیست نگوییم رواست

               چه شود گر من و تو چند قدح باده خوریم

                                                                    باده از خون رزان است نه از خون شماست

         این چه عیب است کز آن عیب خلل خواهد بود

                                                                       ور بود نیز چه شد مردم بی‌عیب کجاست


برچسب‌ها: حافظ, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ دوشنبه سیزدهم مرداد 1393 توسط وحید نهال پروری

خواجه بيا خواجه بيا خواجه دگربار بيا

دفع مده دفع مده ای مه عيار بيا

 

عاشق مهجور نگر عالم پرشور نگر

تشنه مخمور نگر ای شه خمار بيا

 

پای تویی دست تویی هستی هر هست تویی

بلبل سرمست تویی جانب گلزار بيا

 

گوش تویی دیده تویی وز همه بگزیده تویی

یوسف دزدیده تویی بر سر بازار بيا

 

از نظر گشته نهان ای همه را جان و جهان

بار دگر رقص کنان بیدل و دستار بيا

 

روشنی روز تویی شادی غم سوز تویی

ماه شب افروز تویی ابر شکربار بيا

 

ای علم عالم نو پيش تو هر عقل گرو

گاه ميا گاه مرو خيز به یک بار بيا

 

ای دل آغشته به خون چند بود شور و جنون

پخته شد انگور کنون غوره ميفشار بيا

 

ای شب آشفته برو وی غم ناگفته برو

ای خرد خفته برو دولت بيدار بيا

 

ای دل آواره بيا وی جگر پاره بيا

ور ره در بسته بود از ره دیوار بيا

 

ای نفس نوح بيا وی هوس روح بيا

مرهم مجروح بيا صحت بيمار بيا

 

ای مه افروخته رو آب روان در دل جو

شادی عشاق بجو کوری اغيار بيا

 

بس بود ای ناطق جان چند از این گفت زبان

چند زنی طبل بيان بی دم و گفتار بيا


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ دوشنبه سیزدهم مرداد 1393 توسط وحید نهال پروری

۱۵۱۳- ای نسیم سحر آرامگه یار کجاست

                              منزل آن مه عاشق کش عیار کجاست

                                                         شب تار است و ره وادی ایمن در پیش

                                                                                         آتش طور کجا موعد دیدار کجاست

    هر که آمد به جهان نقش خرابی دارد

                                در خرابات بگویید که هشیار کجاست

                                                    آن کس است اهل بشارت که اشارت داند

                                                                              نکته‌ها هست بسی محرم اسرار کجاست

   هر سر موی مرا با تو هزاران کار است

                               ما کجاییم و ملامت گر بی‌کار کجاست

                                                          بازپرسید ز گیسوی شکن در شکنش

                                                                                کاین دل غمزده سرگشته گرفتار کجاست

 عقل دیوانه شد آن سلسله مشکین کو

                            دل ز ما گوشه گرفت ابروی دلدار کجاست

                                                    ساقی و مطرب و می جمله مهیاست ولی

                                                                                     عیش بی یار مهیا نشود یار کجاست

                    حافظ از باد خزان در چمن دهر مرنج

                                                  فکر معقول بفرما گل بی خار کجاست


برچسب‌ها: حافظ, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ یکشنبه دوازدهم مرداد 1393 توسط وحید نهال پروری

آمد بهار جانها ای شاخ تر به رقص آ

چون یوسف اندرآمد مصر و شکر به رقص آ

 

ای شاه عشق پرور مانند شير مادر

ای شيرجوش دررو جان پدر به رقص آ

 

چوگان زلف دیدی چون گوی دررسيدی

از پا و سر بریدی بی پا و سر به رقص آ

 

تيغی به دست خونی آمد مرا که چونی

گفتم بيا که خير است گفتا نه شر به رقص آ

 

از عشق تاجداران در چرخ او چو باران

آن جا قبا چه باشد ای خوش کمر به رقص آ

 

ای مست هست گشته بر تو فنا نبشته

رقعه فنا رسيده بهر سفر به رقص آ

 

در دست جام باده آمد بتم پياده

گر نيستی تو ماده زان شاه نر به رقص آ

 

پایان جنگ آمد آواز چنگ آمد

یوسف ز چاه آمد ای بی هنر به رقص آ

 

تا چند وعده باشد وین سر به سجده باشد

هجرم ببرده باشد دنگ و اثر به رقص آ

 

کی باشد آن زمانی گوید مرا فلانی

کای بیخبر فنا شو ای باخبر به رقص آ

 

طاووس ما درآید وان رنگها برآید

با مرغ جان سراید بیبال و پر به رقص آ

 

کور و کران عالم دید از مسيح مرهم

گفته مسيح مریم کای کور و کر به رقص آ

 

مخدوم شمس دین است تبریز رشک چين است

اندر بهار حسنش شاخ و شجر به رقص آ


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ یکشنبه دوازدهم مرداد 1393 توسط وحید نهال پروری
۱۵۱۲- ساقیا آمدن عید مبارک بادت

                               وان مواعید که کردی مرواد از یادت

                                                           در شگفتم که در این مدت ایام فراق

                                                                                       برگرفتی ز حریفان دل و دل می‌دادت

   برسان بندگی دختر رز گو به درآی

                                که دم و همت ما کرد ز بند آزادت

                                                      شادی مجلسیان در قدم و مقدم توست

                                                                                 جای غم باد مر آن دل که نخواهد شادت

شکر ایزد که ز تاراج خزان رخنه نیافت

                      بوستان سمن و سرو و گل و شمشادت

                                                                چشم بد دور کز آن تفرقه‌ات بازآورد

                                                                                                 طالع نامور و دولت مادرزادت

             حافظ از دست مده دولت این کشتی نوح

                                                      ور نه طوفان حوادث ببرد بنیادت


برچسب‌ها: حافظ, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ شنبه یازدهم مرداد 1393 توسط وحید نهال پروری

معشوقه به سامان شد تا باد چنين بادا

کفرش همه ایمان شد تا باد چنين بادا

 

ملکی که پریشان شد از شومی شيطان شد

باز آن سليمان شد تا باد چنين بادا

 

یاری که دلم خستی در بر رخ ما بستی

غمخواره یاران شد تا باد چنين بادا

 

هم باده جدا خوردی هم عيش جدا کردی

نک سرده مهمان شد تا باد چنين بادا

 

زان طلعت شاهانه زان مشعله خانه

هر گوشه چو ميدان شد تا باد چنين بادا

 

زان خشم دروغينش زان شيوه شيرینش

عالم شکرستان شد تا باد چنين بادا

 

شب رفت صبوح آمد غم رفت فتوح آمد

خورشيد درخشان شد تا باد چنين بادا

 

از دولت محزونان وز همت مجنونان

آن سلسله جنبان شد تا باد چنين بادا

 

عيد آمد و عيد آمد یاری که رميد آمد

عيدانه فراوان شد تا باد چنين بادا

 

ای مطرب صاحب دل در زیر مکن منزل

کان زهره به ميزان شد تا باد چنين بادا

 

درویش فریدون شد هم کيسه قارون شد

همکاسه سلطان شد تا باد چنين بادا

 

آن باد هوا را بين ز افسون لب شيرین

با نای در افغان شد تا باد چنين بادا

 

فرعون بدان سختی با آن همه بدبختی

نک موسی عمران شد تا باد چنين بادا

 

آن گرگ بدان زشتی با جهل و فرامشتی

نک یوسف کنعان شد تا باد چنين بادا

 

شمس الحق تبریزی از بس که درآميزی

تبریز خراسان شد تا باد چنين بادا

 

از اسلم شيطانی شد نفس تو ربانی

ابليس مسلمان شد تا باد چنين بادا

 

آن ماه چو تابان شد کونين گلستان شد

اشخاص همه جان شد تا باد چنين بادا

 

بر روح برافزودی تا بود چنين بودی

فر تو فروزان شد تا باد چنين بادا

 

قهرش همه رحمت شد زهرش همه شربت شد

ابرش شکرافشان شد تا باد چنين بادا

 

از کاخ چه رنگستش وز شاخ چه تنگستش

این گاو چو قربان شد تا باد چنين بادا

 

ارضی چو سمایی شد مقصود سنایی شد

این بود همه آن شد تا باد چنين بادا

 

خاموش که سرمستم بربست کسی دستم

اندیشه پریشان شد تا باد چنين بادا


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ شنبه یازدهم مرداد 1393 توسط وحید نهال پروری

۱۵۱۱- سینه از آتش دل در غم جانانه بسوخت

                                                          آتشی بود در این خانه که کاشانه بسوخت

                  تنم از واسطه دوری دلبر بگداخت

                                                                   جانم از آتش مهر رخ جانانه بسوخت

    سوز دل بین که ز بس آتش اشکم دل شمع

                                                              دوش بر من ز سر مهر چو پروانه بسوخت

     آشنایی نه غریب است که دلسوز من است

                                                          چون من از خویش برفتم دل بیگانه بسوخت

                        خرقه زهد مرا آب خرابات ببرد

                                                                     خانه عقل مرا آتش میخانه بسوخت

         چون پیاله دلم از توبه که کردم بشکست

                                                          همچو لاله جگرم بی می و خمخانه بسوخت

             ماجرا کم کن و بازآ که مرا مردم چشم

                                                             خرقه از سر به درآورد و به شکرانه بسوخت

           ترک افسانه بگو حافظ و می نوش دمی

                                                            که نخفتیم شب و شمع به افسانه بسوخت


برچسب‌ها: حافظ, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ جمعه دهم مرداد 1393 توسط وحید نهال پروری

رندان سلامت میکنند جان را غلامت میکنند

مستی ز جامت میکنند مستان سلامت میکنند

 

در عشق گشتم فاشتر وز همگنان قلاشتر

وز دلبران خوش باشتر مستان سلامت میکنند

 

غوغای روحانی نگر سيلاب طوفانی نگر

خورشيد ربانی نگر مستان سلامت میکنند

 

افسون مرا گوید کسی توبه ز من جوید کسی

بی پا چو من پوید کسی مستان سلامت میکنند

 

ای آرزوی آرزو آن پرده را بردار زو

من کس نمیدانم جز او مستان سلامت میکنند

 

ای ابر خوش باران بيا وی مستی یاران بيا

وی شاه طراران بيا مستان سلامت میکنند

 

حيران کن و بیرنج کن ویران کن و پرگنج کن

نقد ابد را سنج کن مستان سلامت میکنند

 

شهری ز تو زیر و زبر هم بیخبر هم باخبر

وی از تو دل صاحب نظر مستان سلامت میکنند

 

آن مير مه رو را بگو وان چشم جادو را بگو

وان شاه خوش خو را بگو مستان سلامت میکنند

 

آن مير غوغا را بگو وان شور و سودا را بگو

وان سرو خضرا را بگو مستان سلامت میکنند

 

آن جا که یک باخویش نيست یک مست آن جا بيش نيست

آن جا طریق و کيش نيست مستان سلامت میکنند

 

آن جان بیچون را بگو وان دام مجنون را بگو

وان در مکنون را بگو مستان سلامت میکنند

 

آن دام آدم را بگو وان جان عالم را بگو

وان یار و همدم را بگو مستان سلامت میکنند

 

آن بحر مينا را بگو وان چشم بينا را بگو

وان طور سينا را بگو مستان سلامت میکنند

 

آن توبه سوزم را بگو وان خرقه دوزم را بگو

وان نور روزم را بگو مستان سلامت میکنند

 

آن عيد قربان را بگو وان شمع قرآن را بگو

وان فخر رضوان را بگو مستان سلامت میکنند

 

ای شه حسام الدین ما ای فخر جمله اوليا

ای از تو جانها آشنا مستان سلامت میکنند


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ جمعه دهم مرداد 1393 توسط وحید نهال پروری
۱۵۱۰- ای شاهد قدسی که کشد بند نقابت

                                      و ای مرغ بهشتی که دهد دانه و آبت

                                                         خوابم بشد از دیده در این فکر جگرسوز

                                                                                   کاغوش که شد منزل آسایش و خوابت

         درویش نمی‌پرسی و ترسم که نباشد

                                                 اندیشه آمرزش و پروای ثوابت

                                                                 راه دل عشاق زد آن چشم خماری

                                                                          پیداست از این شیوه که مست است شرابت

          تیری که زدی بر دلم از غمزه خطا رفت

                                              تا باز چه اندیشه کند رای صوابت

                                                                    هر ناله و فریاد که کردم نشنیدی

                                                                                        پیداست نگارا که بلند است جنابت

          دور است سر آب از این بادیه هش دار

                                                 تا غول بیابان نفریبد به سرابت

                                                                تا در ره پیری به چه آیین روی ای دل                  

                                                                                        باری به غلط صرف شد ایام شبابت

                ای قصر دل افروز که منزلگه انسی

                                                     یا رب مکناد آفت ایام خرابت

                                                               حافظ نه غلامیست که از خواجه گریزد

                                                                                        صلحی کن و بازآ که خرابم ز عتابت


برچسب‌ها: حافظ, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ پنجشنبه نهم مرداد 1393 توسط وحید نهال پروری

ای دل چه اندیشيده ای در عذر آن تقصيرها

زان سوی او چندان وفا زین سوی تو چندین جفا

 

زان سوی او چندان کرم زین سو خلاف و بيش و کم

زان سوی او چندان نعم زین سوی تو چندین خطا

 

زین سوی تو چندین حسد چندین خيال و ظن بد

زان سوی او چندان کشش چندان چشش چندان عطا

 

چندین چشش از بهر چه تا جان تلخت خوش شود

چندین کشش از بهر چه تا دررسی در اوليا

 

از بد پشيمان میشوی الله گویان میشوی

آن دم تو را او میکشد تا وارهاند مر تو را

 

از جرم ترسان میشوی وز چاره پرسان میشوی

آن لحظه ترساننده را با خود نمیبينی چرا

 

گر چشم تو بربست او چون مهرهای در دست او

گاهی بغلطاند چنين گاهی ببازد در هوا

 

گاهی نهد در طبع تو سودای سيم و زر و زن

گاهی نهد در جان تو نور خيال مصطفی

 

این سو کشان سوی خوشان وان سو کشان با ناخوشان

یا بگذرد یا بشکند کشتی در این گردابها

 

چندان دعا کن در نهان چندان بنال اندر شبان

کز گنبد هفت آسمان در گوش تو آید صدا

 

بانک شعيب و ناله اش وان اشک همچون ژالهاش

چون شد ز حد از آسمان آمد سحرگاهش ندا

 

گر مجرمی بخشيدمت وز جرم آمرزیدمت

فردوس خواهی دادمت خامش رها کن این دعا

 

گفتا نه این خواهم نه آن دیدار حق خواهم عيان

گر هفت بحر آتش شود من درروم بهر لقا

 

گر رانده آن منظرم بستست از او چشم ترم

من در جحيم اوليترم جنت نشاید مر مرا

 

جنت مرا بیروی او هم دوزخست و هم عدو

من سوختم زین رنگ و بو کو فر انوار بقا

 

گفتند باری کم گری تا کم نگردد مبصری

که چشم نابينا شود چون بگذرد از حد بکا

 

گفت ار دو چشمم عاقبت خواهند دیدن آن صفت

هر جزو من چشمی شود کی غم خورم من از عمی

 

ور عاقبت این چشم من محروم خواهد ماندن

تا کور گردد آن بصر کو نيست لایق دوست را

 

اندر جهان هر آدمی باشد فدای یار خود

یار یکی انبان خون یار یکی شمس ضيا

 

چون هر کسی درخورد خود یاری گزید از نيک و بد

ما را دریغ آید که خود فانی کنيم از بهر لا

 

روزی یکی همراه شد با بایزید اندر رهی

پس بایزیدش گفت چه پيشه گزیدی ای دغا

 

گفتا که من خربنده ام پس بایزیدش گفت رو

یا رب خرش را مرگ ده تا او شود بنده خدا


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ پنجشنبه نهم مرداد 1393 توسط وحید نهال پروری

۱۵۰۹- گفتم ای سلطان خوبان رحم کن بر این غریب

                                                                    گفت در دنبال دل ره گم کند مسکین غریب

                  گفتمش مگذر زمانی گفت معذورم بدار

                                                                      خانه پروردی چه تاب آرد غم چندین غریب

            خفته بر سنجاب شاهی نازنینی را چه غم

                                                                       گر ز خار و خاره سازد بستر و بالین غریب

            ای که در زنجیر زلفت جای چندین آشناست

                                                                 خوش فتاد آن خال مشکین بر رخ رنگین غریب

              می‌نماید عکس می در رنگ روی مه وشت

                                                                       همچو برگ ارغوان بر صفحه نسرین غریب

              بس غریب افتاده است آن مور خط گرد رخت

                                                                     گر چه نبود در نگارستان خط مشکین غریب

                      گفتم ای شام غریبان طره شبرنگ تو

                                                                     در سحرگاهان حذر کن چون بنالد این غریب

                          گفت حافظ آشنایان در مقام حیرتند

                                                                       دور نبود گر نشیند خسته و مسکین غریب


برچسب‌ها: حافظ, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ چهارشنبه هشتم مرداد 1393 توسط وحید نهال پروری

به حریم خلوت خود شبی چه شود نهفته بخوانيم

به کنار من بنشينی و به کنار خود بنشانيم

 

من اگر چه پيرم و ناتوان تو ز آستان خودت مران

که گذشته در غمت ای جوان همه روزگار جوانيم

 

منم ای برید و دو چشم تر ز فراق آن مه نوسفر

به مراد خود برسی اگر به مراد خود برسانيم

 

چو برآرم از ستمش فغان گله سر کنم من خسته جان

برد از شکایت خود زبان به تفقدات زبانيم

 

به هزار خنجرم ار عيان زند از دلم رود آن زمان

که نوازد آن مه مهربان به یکی نگاه نهانيم

 

ز سموم سرکش این چمن همه سوخت چون بر و برگ من

چه طمع به ابر بهاری و چه زیان ز باد خزانيم

 

شده ام چو هاتف بينوا به بلای هجر تو مبتلا

نرسد بلا به تو دلربا گر ازین بلا برهانيم


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ چهارشنبه هشتم مرداد 1393 توسط وحید نهال پروری

۱۵۰۸- ساقی به نور باده برافروز جام ما

                                 مطرب بگو که کار جهان شد به کام ما

                                                                ما در پیاله عکس رخ یار دیده‌ایم

                                                                                            ای بی‌خبر ز لذت شرب مدام ما

هرگز نمیرد آن که دلش زنده شد به عشق

                                        ثبت است بر جریده عالم دوام ما

                                                             چندان بود کرشمه و ناز سهی قدان

                                                                                           کاید به جلوه سرو صنوبرخرام ما

        ای باد اگر به گلشن احباب بگذری

                                           زنهار عرضه ده بر جانان پیام ما

                                                              گو نام ما ز یاد به عمدا چه می‌بری

                                                                                            خود آید آن که یاد نیاری ز نام ما

مستی به چشم شاهد دلبند ما خوش است

                                      زان رو سپرده‌اند به مستی زمام ما

                                                           ترسم که صرفه‌ای نبرد روز بازخواست

                                                                                                 نان حلال شیخ ز آب حرام ما

          حافظ ز دیده دانه اشکی همی‌فشان

                                       باشد که مرغ وصل کند قصد دام ما

                                                                   دریای اخضر فلک و کشتی هلال

                                                                                        هستند غرق نعمت حاجی قوام ما


برچسب‌ها: حافظ, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ سه شنبه هفتم مرداد 1393 توسط وحید نهال پروری

آب زنيد راه را هين که نگار میرسد

مژده دهيد باغ را بوی بهار میرسد

 

راه دهيد یار را آن مه ده چهار را

کز رخ نوربخش او نور نثار میرسد

 

چاک شدست آسمان غلغله ایست در جهان

عنبر و مشک میدمد سنجق یار میرسد

 

رونق باغ میرسد چشم و چراغ میرسد

غم به کناره میرود مه به کنار میرسد

 

تير روانه میرود سوی نشانه میرود

ما چه نشسته ایم پس شه ز شکار میرسد

 

باغ سلام میکند سرو قيام میکند

سبزه پياده میرود غنچه سوار میرسد

 

خلوتيان آسمان تا چه شراب میخورند

روح خراب و مست شد عقل خمار میرسد

 

چون برسی به کوی ما خامشی است خوی ما

زان که ز گفت و گوی ما گرد و غبار میرسد


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ سه شنبه هفتم مرداد 1393 توسط وحید نهال پروری

۱۵۰۷دوش از مسجد سوی میخانه آمد پیر ما

                                                            چیست یاران طریقت بعد از این تدبیر ما

       ما مریدان روی سوی قبله چون آریم چون

                                                                      روی سوی خانه خمار دارد پیر ما

        در خرابات طریقت ما به هم منزل شویم

                                                           کاین چنین رفته‌ست در عهد ازل تقدیر ما

عقل اگر داند که دل دربند زلفش چون خوش است

                                                                   عاقلان دیوانه گردند از پی زنجیر ما

         روی خوبت آیتی از لطف بر ما کشف کرد

                                                   زان زمان جز لطف و خوبی نیست در تفسیر ما

              با دل سنگینت آیا هیچ درگیرد شبی

                                                                    آه آتشناک و سوز سینه شبگیر ما

              تیر آه ما ز گردون بگذرد حافظ خموش

                                                               رحم کن بر جان خود پرهیز کن از تیر ما


برچسب‌ها: حافظ, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ

اسلایدر