X
تبلیغات
بهترين و زيباترين اشعار و قطعات فارسی - هر شب یک قطعه
بهترين و زيباترين اشعار و قطعات فارسی
هر روز يک شعر زيبا The Best Persian Poems
نگارش در تاريخ جمعه بیست و نهم فروردین 1393 توسط وحید نهال پروری
۱۴۰۵- بیار باده که شب ظلمتست و شاهد نور

                                 شراب کوثر و مجلس بهشت و ساقی حور

                                                                 کمینه خادمهٔ بزمگاه ماست نشاط

                                                                                     کهینه خادم خلوتسرای ماست سرور

                     معطرست دماغ معاشران ز بخار

                                              معنبرست مشام صبوحیان ز بخور

                                                                      ببند خادم ایوان در سراچه که ما

                                                                                   بدوست مشتغلیم و ز غیر دوست نفور

                  ز نور عشق برافروز شمع منظر دل

                                           به حکم آنکه مه از مهر می‌پذیرد نور

                                                              دلی که همدم مرغان لن ترانی نیست

                                                                                          کجا بگوش وی آید صفیر طایر طور

                      مرا ز میکده پرهیز کردن اولی تر

                                                که گفته‌اند بپرهیز به شود رنجور

                                                           ولی چنین که منم بیخود از شراب الست

                                                                                              بهوش باز نیایم مگر بروز نشور

                     ز شکر تو مرا صبر به که شیرینی

                                                   طبیب منع کند از طبیعت محرور

                                                                   ولی ز لعل تو صبرم خلاف امکانست

                                                                                    که می پرست نباشد ز جام باده صبور

                        فروغ چهره‌ات از تاب طره پنداری

                                                که آفتاب شود طالع از شب دیجور

                                                                    چه دور باشد ارت ذره ئی نباشد مهر

                                                                                         که ماه چارده دایم ز مهر باشد دور

              به روی همنفسی خوش بود نظر ور نی

                                               ز ناظری چه تمتع که نبودش منظور

                                                          ز جام عشق تو خواجو چنین که مست افتاد

                                                                                       بروز حشر سر از خاک برکند مخمور


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ پنجشنبه بیست و هشتم فروردین 1393 توسط وحید نهال پروری
۱۴۰۴- دوری از ما مکن ای چشم بد از روی تو دور

                                   زانکه جانی تو و از جان نتوان بود صبور

                                                                بی ترنج تو بود میوهٔ جنت همه نار

                                                                                         لیک با طلعت تو نار جهنم همه نور

                         بنده یاقوت ترا از بن دندان لؤلؤ

                                  در خط از سنبل مشکین سیاهت کافور

                                                            چشمت از دیدهٔ ما خون جگر می‌طلبد

                                                                               روشنست این که بجز باده نخواهد مخمور

      سلسبیلست می از دست تو در صحن چمن

                            خاصه اکنون که جان باغ بهشتست و تو حور

                                                                 خیز تا رخت تصوف بخرابات کشیم

                                                                                       که ز تسبیح ملولیم و ز سجاده نفور

                         از پی پرتو انوار تجلی جمال

                                     همچو موسی ارنی گوی رخ آریم بطور

                                                          هر که نوشید می بیخودی از جام الست

                                                                               مست و مدهوش سر از خاک برآرد بنشور

                چون مغان از تو بصد پایه فرا پیشترند

                                 تو بدین زهد چهل ساله چه باشی مغرور

                                                            ساقیا باده بگردان که بغایت حیف است

                                                                             ما بدینگونه ز می مست و می از ما مستور

                   حور با شاهد ما لاف لطافت می‌زد

                                            لیکن از منظر او معترف آمد بقصور

                                                                        بینم آیا که طبیبم بسر آید روزی

                                                                           من بر چشم خوشش مرده و چشمش رنجور

                             برو از منطق خواجو بشنو قصهٔ عشق

                                                         زانکه خوشتر بود از لهجهٔ داود زبور


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ چهارشنبه بیست و هفتم فروردین 1393 توسط وحید نهال پروری
۱۴۰۳- گر یار یار باشدت ای یار غم مخور

                                گنجت چو دست می‌دهد از مار غم مخور

                                                                        بر مقتضای قول حکیمان روزگار

                                                                                         اندک بنوش باده و بسیار غم مخور

              دستار صوفیانه و دلق مرقعت

                                          گر رهن شد بخانهٔ خمار غم مخور

                                                             کارت چو شد ز دست و تو انکار می‌کنی

                                                                                           اقرار کن برندی و زانکار غم مخور

چون دوست در نظر بود از دشمنت چه غم

                                  چون گل بدست باشدت از خار غم مخور

                                                                   با طلعت حبیب چه اندیشه از رقیب

                                                                                       چون یار حاضرست ز اغیار غم مخور

  گردرد دل دوا شود ای دوست شاد زی

                                        ور غمگسار غم بود ای یار غم مخور

                                                              چون زر به دست نیست ز طرار غم مدار

                                                                                 چون سر ز دست رفت ز دستار غم مخور

                    خواجو مدام جرعهٔ مستان عشق نوش

                                                      وز اعتراض مردم هشیار غم مخور


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ سه شنبه بیست و ششم فروردین 1393 توسط وحید نهال پروری

۱۴۰۲- ای دل ار سودای جانان داری از جان درگذر

                                                               ور دل از جان بر نمی‌گیری ز جانان درگذر

         در حقیقت کفر و ایمان جز حجاب راه نیست

                                                             عاشقی را پیشه کن وز کفر و ایمان درگذر

                    با سرشک ما حدیث لؤلؤ لالا مگوی

                                                                  چشم گوهر بار من بین و ز عمان درگذر

       گر صفای مروه خواهی خاک یثرب سرمه ساز

                                                                         ور هوای کعبه داری از بیابان درگذر

       حکم و حکمت هر دو با هم کی مسلم گرددت

                                                                    حکمت یونان طلب وز حکم یونان درگذر

                   تا ترا دیو و پری سر بر خط فرمان نهند

                                                                  همچو باد از خاتم و تخت سلیمان درگذر

          غرقه شو در نیستی گر عمر نوحت آرزوست

                                                                غوطه خور در موج خوناب و ز طوفان درگذر

                   تا مسخر گرددت ملک سکندر خضروار

                                                                    از سیاهی رخ متاب و زاب حیوان درگذر

                     بگذر از بخت جوان و دامن پیران بگیر

                                                                  دست بر زال زر افشان و ز دستان درگذر

          گر چو ذره وصل خورشید در فشانت هواست

                                                                   محو شو در مهر و از گردون گردان درگذر

                   زخم را مرهم شمار وطالب دارو مباش

                                                                       درد را از دست بگذار و ز درمان درگذر

                            تا ببینی آبروی یوسف کنعان ما

                                                                      رو علم بر مصر زن وز چاه کنعان درگذر

                   عارض گلرنگ او بین وز شقایق دم مزن

                                                                        سنبل سیراب او گیر و ز ریحان درگذر

                 گر بمعنی ملک درویشی مسخر کرده‌ئی

                                                                      از ره صورت برون آی و ز سلطان درگذر

                    تا بکی خواجو توان بودن بکرمان پای بند

                                                                        سر برآور همچو ایوب و ز کرمان درگذر


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ دوشنبه بیست و پنجم فروردین 1393 توسط وحید نهال پروری
۱۴۰۱- آشنای تو ز بیگانه و خویشش چه خبر

                                 و آنکه قربان رهت گشت ز کیشش چه خبر

                                                                 هدف ناوک چشم تو ز تیغش چه زیان

                                                                                 تشنهٔ چشمهٔ نوش تو ز نیشش چه خبر

      هر کرا شیر ز پیش آید و شمشیر از پس

                            چون بود کشتهٔ عشق از پس و پیشش چه خبر

                                                             گر چه هر دم بودم صبر کم و حسرت بیش

                                                                               مست پیمانه مهر از کم و بیشش چه خبر

        اگر از خویش نباشد خبرم نیست غریب

                               در جهان هر که غریبست ز خویشش چه خبر

                                                                      از دل ریشم اگر بی خبری معذوری

                                                                              کانکه مجروح نگشتست ز ریشش چه خبر

      تو چنین غافل و جان داده جهانی ز غمت

                                     گر چه قصاب ز جاندادن میشش چه خبر

                                                             چه دهد شرح غمت در شب حیرت خواجو

                                                                               شمع دلسوخته از آتش خویشش چه خبر


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ یکشنبه بیست و چهارم فروردین 1393 توسط وحید نهال پروری
۱۴۰۰- مائیم و عشق و کنج خرابات و روی یار

                                                                         ساقی ز جام لعل لبت باده‌ئی بیار

                            چون بر دوام دور زمان اعتماد نیست

                                                                         این پنج روز غایت مقصود دل شمار

                                     برخیز تا بعزم تفرج برون رویم

                                                                           زین تنگنای خانه بصحرای لاله زار

                                کز بوستان دمید چو بر خد دلبران

                                                                             برگ بنفشه برطرف سرو جویبار

                        بستان اگر چه جای نشاطست و خرمی

                                                                             خرم مشو درو که ز دوران روزگار

                              هر سنبلی ز زلف نگاریست لاله رخ

                                                                        هر لاله‌ای ز خون جوانیست شهریار

                              خواجو ز دور چرخ چوامروز فرصتست

                                                                              دریاب جام بادهٔ صافی و روی یار


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ شنبه بیست و سوم فروردین 1393 توسط وحید نهال پروری
۱۳۹۹- طره بفشان و مرا بیش پریشان مگذار

                                                  پرده بگشای و مرا بسته هجران مگذار

           ماه را از شکن سنبل شبگون بنمای

                                                     لاله را این همه در سایهٔ ریحان مگذار

       زلف مشکین که چنین برقدمت دارد سر

                                                بیش ازینش چو من خسته پریشان مگذار

       هر که از مهر تو چون ذره شود سرگردان

                                                 دورش از روی چو خورشید درفشان مگذار

          کام جانم ز نمکدان عقیقت شکریست

                                                        آخر این حسرتم اندر دل بریان مگذار

        من سرگشته چو سردر سر زلفت کردم

                                              دست من گیر و مرا بی سر و سامان مگذار

                منکه از پسته و بادام تو دورم باری

                                                     دست بیگانه بدان سیب زنخدان مگذار

                باغبان را اگر از غیرت بلبل خبرست

                                                             گو دگر باد صبا را بگلستان مگذار

              منکه با زلف چو چوگان تو گوئی نزدم

                                                    بیش ازین گوی دلم در خم چوگان مگذار

                خواجو ار خلوت دل منزل یارست ترا

                                                            عام را گرد سراپردهٔ سلطان مگذار


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ جمعه بیست و دوم فروردین 1393 توسط وحید نهال پروری
۱۳۹۸- برو ای خواجه و شه را بگدا باز گذار

                                مهربانی کن و مه را بسها باز گذار

                                                           تو که یک ذره نداری خبر از آتش مهر

                                                                                              ذره بی سر و پا را بهوا باز گذار

   چند چون مرغ کنی سوی گلستان پرواز

                                    راه آمد شد بستان بصبا باز گذار

                                                           من چو بی یار سر از پای نمی‌دانم باز

                                                                                        آن صنم را بمن بی سر و پا باز گذار

             ای مقیم در خلوتگه سلطان آخر

                                  منزل خویشتن امشب بگدا باز گذار

                                                               از گل و بلبل اگر برگ و نوا می‌طلبی

                                                                                      همچو نی درگذر از برگ و نوا باز گذار

        ز پی نافه چین گر بختا خواهی رفت

                                  چین گیسوی بتان گیر و خطا باز گذار

                                                                     عاشقانرا بجز از درد نباشد درمان

                                                                                          دردی درد بدست آر و دوا باز گذار

                گرت از ابر گهربار حیا می‌باشد

                                   خون ببار از مژهٔ چشم و حیا باز گذار

                                                              هر که از مروه صفا می‌طلبد گو به صبوح

                                                                                          بادهٔ صاف طلب دار و صفا باز گذار

                      چون دم از بحر زنم دیدهٔ خواجو گوید

                                                     که ازین پس سخن بحر بما باز گذار


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ پنجشنبه بیست و یکم فروردین 1393 توسط وحید نهال پروری
۱۳۹۷- ای پرده سرایان که درین پرده سرائید

                         از پرده برون شد دلم آخر بسرآئید

                                               یکدم بنشینید که آشوب جهانید

                                                               یکره بسرائید چو مرغ دو سرائید

                                                                                شکر ز لب لعل شکر بار ببارید

                                                                                        عنبر ز سر زلف سمن‌سای بسائید

          با من سخن از کعبه و بتخانه مگوئید

                     کز هر دو مرا مقصد و مقصود شمائید

                                              خیزید و سر از عالم توحید برآرید

                                                                  وز پردهٔ کثرت رخ وحدت بنمائید

                                                                           تا صورت جان در تتق عشق ببینید

                                                                                                   زنگ خرد از آینهٔ دل بزدائید

                تا خرقه بخون دل ساغر بنشوئید

                                 رندان خرابات مغان را بنشانید

                                        گر شاه سپهرید در این خانه که مائیم

                                                                   از خانه برآئید که همخانهٔ مائید

                                                                            گنجینهٔ حسنید که در عقل نگنجید

                                                                                        یا چشمهٔ جانید که در چشم نیائید

       هم ساغر و هم باده و هم باده گسارید

                              هم نغمه و هم پرده و هم پرده‌سرائید

                                                    هرگز نشوید از دل خواجو نفسی دور

                                                                    وین طرفه که معلوم ندارد که کجائید


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ چهارشنبه بیستم فروردین 1393 توسط وحید نهال پروری
۱۳۹۶- آن شکر لب که نباتش ز شکر می‌روید

                                               از سمن برگ رخش سنبل تر می‌روید

                           می‌رود آب گل از نسترنش می‌ریزد

                                                                          و ارغوان و گلش از راهگذر می‌روید

                                          بجز آن پسته دهن هیچ سهی سروی را

                                                                                       نار سیمین نشنیدم که ز بر می‌روید

  تا تو در چشم منی از لب سرچشمهٔ چشم

                                              لاله می‌چینم و در لحظه دگر می‌روید

                               فتنه دور قمر نزد خرد دانی چیست

                                                                   سبزهٔ خط تو کز طرف قمر می‌روید

                                                تیغ هجرم چه زنی کز دل ریشم هر دم

                                                                                       می‌دمد شاخ تبر خون و تبر می‌روید

          فصل نوروز چو در برگ سمن می‌نگرم

                                               بی گل روی تو خارم ز بصر می‌روید

                             هر زمانم که خط سبز توآید در چشم

                                                              سبزه بینم ز لب چشمه که برمی‌روید

                                            ای بسا برگ شقایق که دمادم در باغ

                                                                                     از سرشک من و خوناب جگر می‌روید

         ظاهر آنست که از خون دل فرهادست

                                 آن همه لاله که بر کوه و کمر می‌روید

                                                           اگر از چشم تو خواجو همه گوهر خیزد

                                                                                        از رخ زرد تو چونست که زر می‌روید


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ سه شنبه نوزدهم فروردین 1393 توسط وحید نهال پروری
۱۳۹۵- همچو شمعم بشبستان حرم یاد کنید

                                        یا چو مرغم بگلستان ارم یاد کنید

                                                              روز شادی همه کس یاد کند از یاران

                                                                                    یاری آنست که ما را شب غم یاد کنید

        گر چنانست که از دلشدگان می‌پرسید

                                     گاه گاهی ز من دلشده هم یاد کنید

                                                            چون شد اقطاع شما تختگه ملک وجود

                                                                                 کی از این کشته شمشیر عدم یاد کنید

         چشم دارم که من خستهٔ دلسوخته را

                                           به نم چشم گهربار قلم یاد کنید

                                                             هیچ نقصان نرسد در شرف و قدر شما

                                                                                    در چنین محنت و خواری اگرم یاد کنید

            چون من از پای فتادم نبود هیچ غریب

                                      گر من بی سر و پا را به قدم یاد کنید

                                                                در چمن چون قدح لاله عذاران طلبند

                                                                                       جام گیرید و ز عشرتگه جم یاد کنید

                ور در ایوان سلاطین ره قربت باشد

                                           ز مقیمان سر کوی ستم یاد کنید

                                                                       بلبل خستهٔ بی برگ و نوا را آخر

                                                                                            بنسیم گلی از باغ کرم یاد کنید

                                 سوخت در بادیه از حسرت آبی خواجو

                                                         زان جگر سوخته در بیت حرم یاد کنید


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ دوشنبه هجدهم فروردین 1393 توسط وحید نهال پروری
۱۳۹۴- سخن یار ز اغیار بباید پوشید

                                     قصهٔ مست ز هشیار بباید پوشید

                                                       خلعت عاشقی از عقل نهان باید داشت

                                                                                        کان قبائیست که ناچار بباید پوشید

 ذره چون لاف هواداری خورشید زند

                                      مهرش از سایهٔ دیوار بباید پوشید

                                                                        تا بخون جگر جام بیالایندش

                                                                                              جامهٔ کعبه ز خمار بباید پوشید

بوسه‌ئی خواستمش گفت بپوش از زلفم

                                     گنج اگر می‌بری از مار بباید پوشید

                                                           ضعفم از چشم تو زانروی نهان می‌دارد

                                                                                             که رخ مرده ز بیمار بباید پوشید

 تیغ مژگان چه کشی در نظر مردم چشم

                                     خنجر از مردم خونخوار بباید پوشید

                                                             چهرهٔ زرد من و روی خود از طره بپوش

                                                                                           که زر و سیم ز طرار بباید پوشید

       دیده بنگر که فرو خواند روان سر دلم

                                    گر چه دانست که اسرار بباید پوشید

                                                             نامهٔ دوست بدشمن چه نمائی خواجو

                                                                                               سخن یار از اغیار بباید پوشید


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ یکشنبه هفدهم فروردین 1393 توسط وحید نهال پروری
۱۳۹۳- آخر از سوز دل شبهای من یاد آورید

                             همچو شمعم در میان انجمن یاد آورید

                                                     صبحدم در پای گل چون با حریفان می‌خورید

                                                                                              بلبلان را بر فراز نارون یاد آورید

     در چمن چون مطرب از عشاق بنوازد نوا

                                      از نوای نغمهٔ مرغ چمن یاد آورید

                                                           جعد سنبل چون شکن گیرد ز باد صبحدم

                                                                                    از شکنج زلف آن پیمان شکن یاد آورید

          ابر نیسانی چو لؤلؤ بار گردد در چمن

                            ز آب چشمم همچو لؤلؤی عدن یاد آورید

                                                                 یوسف مصری گر از زندانیان پرسد خبر

                                                                                       از غم یعقوب در بیت الحزن یاد آورید

         گر به یثرب اتفاق افتد که روزی بگذرید

                                        ناله و آه اویس اندر قرن یاد آورید

                                                           دوستان هر دم که وصل دوستان حاصل کنید

                                                                                       از غم هجران بی پایان من یاد آورید

                   طوطی شکر شکن وقتی که آید در سخن

                                           ای بسا کز خواجوی شیرین سخن یاد آورید


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ شنبه شانزدهم فروردین 1393 توسط وحید نهال پروری
۱۳۹۲- به مهر روی تو در آفتاب نتوان دید

                                 ببوی زلف تودر مشک ناب نتوان دید

                                                    دو چشم مست تو دیشب بخواب می‌دیدم

                                                                                 ولی چه سود که آن جز بخواب نتوان دید

     اگر چه آب رخت عین آتشست ولیک

                                       فروغ آتش رویت در آب نتوان دید

                                                              چو ماه مهر فروزت به زیر سایهٔ شب

                                                                                   به هیچ روی مهی شب نقاب نتوان دید

          رخ تو در شکن زلف پرشکن دیدم

                                    اگر چه در شب تار آفتاب نتوان دید

                                                          خواص چشمهٔ نوشت که جوهر روحست

                                                                                         بیار باده که جز در شراب نتوان دید

                 دل شکستهٔ خواجو خراب گشت و وراست

                                             که گنج عشق تو جز در خراب نتوان دید


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ جمعه پانزدهم فروردین 1393 توسط وحید نهال پروری
۱۳۹۱- کدام دل که ز دوری به جان نمی‌آید

                                                        کدام جان که ز غم در فغان نمی‌آید

   سرشک من بکجا می‌رود که همچون آب

                                                            دو دیده ناز ده برهم روان نمی‌آید

     ز شوق عارض و رخسار او چنان مستم

                                                           که یادم از سمن و ارغوان نمی‌آید

     بسی شکایتم از سوز سینه در جانست

                                                                ولی ز آتش دل بر زبان نمی‌آید

       چنان سفینه صبرم شکست وآب گرفت

                                                           که هیچ تخته از آن بر کران نمی‌آید

        کسی که نام لبش می‌برد عجب دارم

                                                               که آب زندگیش در دهان نمی‌آید

           معبانئی که در آن صورت دلافروزست

                                                             ز من مپرس که آن در بیان نمی‌آید

       براستی قد سرو سهی خوشست ولیک

                                                           براستان که به چشمم چنان نمی‌آید

                نمی‌رود سخنی در میان او خواجو

                                                                  که از فضول کمر در میان نمی‌آید


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ پنجشنبه چهاردهم فروردین 1393 توسط وحید نهال پروری
۱۳۹۰- گوئی بت من چون ز شبستان بدر آید

                                     حوریست که از روضهٔ رضوان بدر آید

                                                                  دیگر متمایل نشود سرو خرامان

                                                                                      چون سرو من از خانه خرامان بدر آید

          هر صبحدم آن ترک پری رخ ز شبستان

                                  چون چشمهٔ خورشید درخشان بدر آید

                                                   آبیست که سرچشمه‌اش از آتش سینه‌ست

                                                                                          اشکم که ازین دیدهٔ گریان بدر آید

        تا کی کشم از سوز دل این آه جگر سوز

                                         هر چند که دود از دل بریان بدر آید

                                                     شرطست نه بر چشمه که بر چشم نشانند

                                                                                        مانند تو سروی که ز بستان بدر آید

           زینسان که دلم در رسن زلف تو آویخت

                                         باشد که از آن چاه ز نخدان بدر آید

                                                            گر نرگس خونخوار تو خون دل من ریخت

                                                                              شک نیست که بس فتنه ز مستان بدر آید

                آید همه شب زلف سیاه تو بخوابم

                                       تا خود چه ازین خواب پریشان بدر آید

                                                                        از کوی تو خواجو بجفا باز نگردد

                                                                                          بلبل چه کند گر ز گلستان بدر آید


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ چهارشنبه سیزدهم فروردین 1393 توسط وحید نهال پروری
۱۳۸۹- دلم بی وصل جانان جان نخواهد

                           که عاشق جان بی جانان نخواهد

                                                      دل دیوانگان عاقل نگردد

                                                                سر شوریدگان سامان نخواهد

                                                                                    روان جز لعل جان افزا نجوید

                                                                                             خضر جز چشمهٔ حیوان نخواهد

             طبیب عاشقان درمان نسازد

                                مریض عاشقی درمان نخواهد

                                              اگر صد روضه بر آدم کنی عرض

                                                                    برون از روضهٔ رضوان نخواهد

                                                                            ورش صد ابن یامین هست یعقوب

                                                                                                 بغیر از یوسف کنعان نخواهد

               اگر گویم خلاف عقل باشد

                             که مفلس ملکت خاقان نخواهد

                                                کجا خسرو لب شیرین نجوید

                                                                     چرا بلبل گل خندان نخواهد

                                                                                  دلم جز روی و موی گلعذاران

                                                                                                تماشای گل و ریحان نخواهد

                   بخواهد ریخت خونم مردم چشم

                                       بلی دهقان بجز باران نخواهد

                                                    از آن خواجو از این منزل سفر کرد

                                                                      که سلطانیه بی سلطان نخواهد


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ سه شنبه دوازدهم فروردین 1393 توسط وحید نهال پروری
۱۳۸۸- عجب از قافله دارم که بدر می‌نشود

                                       تا ز خون دل من مرحله تر می‌نشود

                                                                     خاطرم در پی او می‌رود از هر طرفی

                                                                                     گر چه از خاطر من هیچ بدر می‌نشود

   آنچنان در دل و چشمم متصور شده است

                                       کز برم رفت و هنوزم ز نظر می‌نشود

                                                                      دست دادیم ببند تو و تسلیم شدیم

                                                                               چاره‌ئی نیست چو دستم بتو در می‌نشود

         صید را قید چه حاجت که گرفتار غمت

                                        گر بتیغش بزنی جای دگر می‌نشود

                                                                          هر شب از ناله من مرغ بافغان آید

                                                                                    وین عجب‌تر که ترا هیچ خبر می‌نشود

              عاقبت در سر کار تو کنم جان عزیز

                                         چکنم بی تو مرا کار بسر می‌نشود

                                                                   روز عمرم ز پی وصل تو شب شد هیهات

                                                                              وین شب هجر تو گوئی که سحر می‌نشود

                    کاروان گر به سفر می‌رود از منزل دوست

                                                     دل برگشتهٔ خواجو بسفر می‌نشود


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ دوشنبه یازدهم فروردین 1393 توسط وحید نهال پروری
۱۳۸۷- گرمی خسرو و شیرین بشکر کم نشود

                                        شعف لیلی‌و مجنون بنظر کم نشود

                                                                   مهر چندانکه کشد تیغ و نماید حدت

                                                                                          ذره دلشده را آتش خور کم نشود

           صبح را چون نفس صدق زند باشه چرخ

                                         مهر خاطر بدم سرد سحر کم نشود

                                                                          کارم از قطع منازل نپذیرد نقصان

                                                                                        شرف و منزلت مه بسفر کم نشود

                  در چنان وقت که طوفان بلا برخیزد

                                               عزت نوح بخواری پسر کم نشود

                                                                        خصم بی آب اگر انکار کند طبع مرا

                                                                                          آب دریا به اراجیف شمر کم نشود

                جم اگر اهرمنی سنگ زند بر جامش

                                        قیمت لعل بدخشان به حجر کم نشود

                                                                           دیو اگر گردن طاعت ننهد انسانرا

                                                                                      همه دانند که تعظیم بشر کم نشود

                    کاه اگر کوه شود سر بفلک بر نزند

                                             ور سها کور شود نور قمر کم نشود

                                                                         دشمنم گر بگدازد ز حسد گو بگداز

                                                                                           جرم کفار بتعذیب سقر کم نشود

                  گر گیا خشک مزاجی کند و طعنه زند

                                                   باغ را رایحهٔ سنبل تر کم نشود

                                                                    چه غم از منقصت بی هنران زانکه بخبث

                                                                                          رفعت و رتبت ارباب هنر کم نشود

          گر چه هست اهل خرد را خطر از بی خردان

                                                    حدت خاطر دانا بخطر کم نشود

                                                                     سخنم را چه تفاوت کند از شورش خصم

                                                                                      که بشوب مگس نرخ شکر کم نشود

                جوهری را چه غم از طعنهٔ هر مشتریی

                                             که بدین قیمت یاقوت و گهر کم نشود

                                                                           مکن اندیشه ز ایذای حسودان خواجو

                                                                                      نطق عیسی بوجود دم خر کم نشود

                    سنگ بد گوهر اگر کاسهٔ زرین شکند

                                                   قیمت سنگ نیفزاید و زر کم نشود

                                                                           گفته‌اند این مثل و من دگرت می‌گویم

                                                                                         که به تقبیح نظر نور بصر کم نشود


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ یکشنبه دهم فروردین 1393 توسط وحید نهال پروری

۱۳۸۶-ای که هر دم عنبرت بر نسترن چنبر شود

                                    سنبل از گل برفکن تا خانه پر عنبر شود

                                                            از هزاران دل یکی را باشد استعداد عشق

                                                                                تا نگوئی درصدف هر قطره‌ئی گوهر شود

        هر کرا وجدی نباشد کی بغلتاند سماع

                                         آتشی باید که تا دودی بروزن برشود

                                                               چشم را در بند تا در دل نیاید غیر دوست

                                                                              گر در مسجد نبندی سگ بمسجد در شود

    از دو عالم دست کوته کن چو سرو آزاده‌وار

                                کانکه کوته دست باشد در جهان سرور شود

                                                              نور نبود هر درونی را که در وی مهر نیست

                                                                                 آتشی چون برفروزی خانه روشن‌تر شود

  مؤمنی کو دل بدست عشق بت روئی سپرد

                                             گر بکفر زلفش ایمان آورد کافر شود

                                                             می‌نویسم شعر بر طومار و می‌شویم باشک

                                                                                         برامید آنکه شعر سوزناکم تر شود

               همچو صبح ار صادقی خواجو مشو خالی ز مهر

                                                    کانکه روز مهر ورزیدست نیک اختر شود


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ شنبه نهم فروردین 1393 توسط وحید نهال پروری
۱۳۸۵- ترک تیرانداز من کز پیش لشکر می‌رود

                                                                   دلربا می‌آیدم در چشم و دلبر می‌رود

           بامدادان کان مه از خرگاه می‌آید برون

                                                               ز آتش رخسارش آب چشمهٔ خور می‌رود

      من بتلخی جان شیرین می‌دهم فرهادوار

                                                                     وز لب شیرین جانان آب شکر می‌رود

         آتشی در سینه دارم کز درون سوزناک

                                                          دمبدم چون شمع مجلس دودم از سر می‌رود

           گر بدامن اشک در پایم گهر ریزی کند

                                                                   جای آن باشد چرا کو بر سر زر می‌رود

            تیره می‌گردد سحرگه دیدهٔ سیارگان

                                                                 بسکه دود آه من در چشم اختر می‌رود

 می‌رود خونم ز چشم خونفشان تدبیر چیست

                                                               زانکه هر ساعت که می‌آید فزونتر می‌رود

          چنگ را بینم که هنگام صبوح از درد من

                                                             می‌کند فریاد و خون از چشم ساغر می‌رود

         ای بهشتی پیکر از فردوس می‌آئی مگر

                                                                        کز عقیق جانفزایت آب کوثر می‌رود

     گر دل و دین در سر زلف تو کردم دور نیست

                                                                      رختمؤمندر سر تشویش کافر می‌رود

       چون دبیر از حال خواجو می‌کند رمزی بیان

                                                               خون چشمم چون قلم بر روی دفتر می‌رود


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ جمعه هشتم فروردین 1393 توسط وحید نهال پروری
۱۳۸۴- مشنو که چراغ دل من روی تو نبود

                             یا میل من سوخته دل سوی تو نبود

                                                      مشنو که هر آنکس خبر از عالم جانست

                                                                                             آئینه جانش رخ دلجوری تو نبود

         مشنو که سر زلف عروسان بهاری

                                    آشفتهٔ آن سنبل گلبوی تو نبود

                                                                  مشنو که دل خستهٔ دیوانه ما را

                                                                                         شوریدگی از سلسلهٔ موی تو نبود

مشنو که گر آن طرهٔ زنگی وش هندوست

                                     ترک فلکی بندهٔ هندوی تو نبود

                                                          مشنو که چو در گوشهٔ محراب کنم روی

                                                                                      چشمم همه در گوشهٔ ابروی تو نبود

    مشنو که گر از هر دو جهان روی بتابم

                            مقصود من از هر دو جهان روی تو نبود

                                                              مشنو که شبی تا سحر از آتش سودا

                                                                                          منزلگه من خاک سر کوی تو نبود

                     مشنو که پریشانی و بیماری خواجو

                                                   از زلف کژ و غمزهٔ جادوی تو نبود


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ پنجشنبه هفتم فروردین 1393 توسط وحید نهال پروری
۱۳۸۳- وفات به بود آنرا که در وفای تو نبود

                              که مبتلا بود آنکس که مبتلای تو نبود

                                                           چو خاک می‌شوم آن به که خاکپای تو باشم

                                                                               که خاک بر سر آنکس که خاک پای تو نبود

         اسیر بند شود هر که بندهٔ تو نگردد

                         جفای خویش کشد هر که آشنای تو نبود

                                                                  ز دیده دست بشویم اگر نه روی تو بیند

                                                                                      ز سر طمع ببرم گر درو هوای تو نبود

     بر آتش افکنم آندل که در غم تو نسوزد

                              بباد بر دهم آن جان که از برای تو نبود

                                                                        بجز ثنای تو نبود همیشه ورد زبانم

                                                                                     که حرز بازوی جانم بجز دعای تو نبود

       بود بجای منت صد هزار دوست ولیکن

                            بدوستی که مرا هیچکس بجای تو نبود

                                                                        دلم وفای تو ورزد چرا که هیچ نیرزد

                                                                                 دلی که بستهٔ گیسوی دلگشای تو نبود

      گدای کوی تو بودن ز ملک روی زمین به

                          که سلطنت نکند هر که او گدای تو نبود

                                                                      چو سر ز خاک برآرند هرکس بامیدی

                                                                                           امید اهل مودت بجز لقای تو نبود

                              ترا به چشم تو بینم چرا که دیدهٔ خواجو

                                                  سزای دیدن روی طرب فزای تو نبود


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ چهارشنبه ششم فروردین 1393 توسط وحید نهال پروری
۱۳۸۲- بی گلبن وصلت بگلستان نتوان بود

                               بی شمع جمالت بشبستان نتوان بود

                                                            ای یار عزیز ار نبود طلعت یوسف

                                                                                          با مملکت مصر به زندان نتوان بود

  در ظلمت اگر صحبت خضرت ندهد دست

                                    موقوف لب چشمهٔ حیوان نتوان بود

                                                     دریاب که سیلاب سرشکم بشد از سر

                                                                                       پیوسته چنین غرقهٔ طوفان نتوان بود

              بی رایحهٔ زلف تودر فصل بهاران

                                         از باد هوا خادم ریحان نتوان بود

                                                             ور در سرآن زلف پریشان رودم دل

                                                                                         از بهر دل خسته پریشان نتوان بود

        خاموش نشاید شدن از نالهٔ شبگیر

                              زیرا که کم از مرغ خوش الحان نتوان بود

                                                       صوفی اگر از می نشکیبد چه توان کرد

                                                                                       با ساغر می منکر مستان نتوان بود

            تا خرقه بخون دل پیمانه نشوئی

                                       با پیر مغان بر سر پیمان نتوان بود

                                                          خواجو چه نشینی که گر ایوب صبوری

                                                                                    چندین همه در محنت کرمان نتوان بود

                            رو ساز سفر ساز که از آرزوی گنج

                                                       بی برگ درین منزل ویران نتوان بود


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ سه شنبه پنجم فروردین 1393 توسط وحید نهال پروری
۱۳۸۱- اگر دو چشم تو مست مدام خواهد بود

                                       خروش و مستی ما بر دوام خواهد بود

                                                            ز جام بادهٔ عشقت خمار ممکن نیست

                                                                                     که شراب اهل مودت مدام خواهد بود

              گمان برند کسانی که خام طبعانند

                                          که کار ما ز می پخته خام خواهد بود

                                                           شراب وطلعت حور از بهشت مطلوبست

                                                                                           وگرنه خلد ز بهر عوام خواهد بود

               بکنج میکده آن به که معتکف باشد

                                      کسی که ساکن بیت الحرام خواهد بود

                                                                      حلال زاده نیم گر بروی شاهد ما

                                                                                     شراب و نغمهٔ مطرب حرام خواهد بود

       بمجلسی که تو باشی ندیم خلوت خاص

                                                دریغ باشد اگر بار عام خواهد بود

                                                                           مرا که نام برآمد کنون ببدنامی

                                                                                 گمان مبر که غم از ننگ و نام خواهد بود

          کجا ز دست دهم جام می چو می‌دانم

                                          که دستگیر من خسته جام خواهد بود

                                                                        بیا که گر نبود شمع در شب دیجور

                                                                                         رخ چو ماه تو ما را تمام خواهد بود

        چو سرو میل چمن کن که صبحدم در باغ

                                              سماع بلبل شیرین کلام خواهد بود

                                                                             ورای قطع تعلق ز دوستان قدیم

                                                                                           عذاب روز قیامت کدام خواهد بود

         چه غم ز حربه و حرب عرب چو مجنون را

                                                  مقیم بر در لیلی مقام خواهد بود

                                                                   چنین که سر به غلامی نهاده‌ئی خواجو

                                                                                       برآستان تو سلطان غلام خواهد بود


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ دوشنبه چهارم فروردین 1393 توسط وحید نهال پروری

 

۱۳۸۰- یاد باد آن شب که دلبر مست و دل در دست بود

                                                                     باده چشم عقل می‌بست و در دل می‌گشود

                    بوی گل شاخ فرح در باغ خاطر می‌نشاند

                                                                              جام می زنگ غم از آئینه جان می‌زدود

               مه فرو می‌شد گهی کو پرده در رخ می‌کشید

                                                                       صبح بر می‌آمد آن ساعت که او رخ می‌نمود

                      کافر گردنکشش بازار ایمان می‌شکست

                                                                        جادوی مردم فریبش هوش مستان می‌ربود

                      از عذارش پرده گلبرگ و نسرین می‌درید

                                                                               وز جمالش آبروی ماه و پروین می‌فزود

                 همچو سرمستان دلم تا صبحدم در باغ وصل

                                                                     از رخ و زلفش سخن می‌چید و سنبل می‌درود

                          گرشکار آهوی صیاد او گشتم چه شد

                                                                              ور غلام هندوی شب باز او بودم چه بود

                چون وصال دوستان از دست دادم چاره نیست

                                                             چون بغفلت عمر بگذشت این زمان حسرت چه سود

                          گفتم آتش در دلم زد روی آتش رنگ تو

                                                                           گفت خواجو باش کز آتش ندیدی بوی دود


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ یکشنبه سوم فروردین 1393 توسط وحید نهال پروری

 

۱۳۷۹- دیگران را عیش و شادی گر چه در صحرا بود

                                        عیش ما هر جا که یار آنجا بود آنجا بود

                                                             هر دلی کز مهر آن مه روی دارد ذره‌ئی

                                                                                 در گداز آید چو موم ار فی المثل خارا بود

              سنبلت زانرو ببالا سر فرود آورده است

                                                 تا چو بالای تو دایم کار او بالا بود

                                                             هست در سالی شبی ایام را یلدا ولیک

                                                                         کس نشان ندهد که ماهی را دو شب یلدا بود

                   تنگ چشمانرا نیاید روی زیبا در نظر

                                             قیمت گوهر چه داند هر که نابینا بود

                                                                  از نکورویان هر آنچ آید نکو باشد ولی

                                                                                              یار زیبا گر وفاداری کند زیبا بود

                         حال رنگ روی خواجو عرضه کردم بر طبیب

                                                     ناردان فرمود از آن لب گفت کان صفرا بود


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ شنبه دوم فروردین 1393 توسط وحید نهال پروری

 

۱۳۷۸- تنم تنها نمی‌خواهد که در کاشانه بنشیند

                                                              دلم را دل نمی‌آید که بی جانانه بنشیند

       ز دست بنده کی خیزد که با سلطان درآمیزد

                                                         که کس با شمع نتواند که بی پروانه بنشیند

     دلی کز خرمن شادی نشد یک دانه‌اش حاصل

                                                             چنین در دام غم تا کی ببوی دانه بنشیند

  اگر پیمان کند صوفی که دست از می فرو شویم

                                                      بخلوت کی دهد دستش که بی پیمانه بنشیند

               مرا گویند دل برکن بافسون از لب لیلی

                                                           ولی کی آتش مجنون بدین افسانه بنشیند

  دلم شد قصر شیرین وین عجب کان خسرو خوبان

                                                        بدینسان روز و شب تنها در این ویرانه بنشیند

                چو یار آشنا ما را غلام خویش می‌خواند

                                                     غریبست این که هر ساعت چنان بیگانه بنشیند

      بتی کز عکس رخسارش چراغ جان شود روشن

                                                           چه دود دل که برخیزد چو او در خانه بنشیند

            خرد داند که گر خواجو رهائی یابد از قیدش

                                                               چرا دور از پری رویان چنین دیوانه بنشیند


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ جمعه یکم فروردین 1393 توسط وحید نهال پروری
۱۳۷۷- برخیز که می‌رود زمستان

                          بگشای در سرای بستان

                                             نارنج و بنفشه بر طبق نه

                                                                منقل بگذار در شبستان

                                                                                   وین پرده بگوی تا به یک بار

                                                                                                      زحمت ببرد ز پیش ایوان

           برخیز که باد صبح نوروز

                      در باغچه می‌کند گل افشان

                                               خاموشی بلبلان مشتاق

                                                               در موسم گل ندارد امکان

                                                                                           آواز دهل نهان نماند

                                                                                                   در زیر گلیم و عشق پنهان

              بوی گل بامداد نوروز

                           و آواز خوش هزاردستان

                                          بس جامه فروختست و دستار

                                                       بس خانه که سوختست و دکان

                                                                               ما را سر دوست بر کنارست

                                                                                                  آنک سر دشمنان و سندان

    چشمی که به دوست برکند دوست

                                            بر هم ننهد ز تیرباران

                                                          سعدی چو به میوه می‌رسد دست

                                                                                              سهلست جفای بوستانبان


برچسب‌ها: سعدی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ پنجشنبه بیست و نهم اسفند 1392 توسط وحید نهال پروری
۱۳۷۶- عاقلان کی دل بدست زلف دلداران دهند

                                                             نقره داران چون نشان زر بطراران دهند

            مگذر از یاران که در هنگام کار افتادگی

                                                           واجب آن باشد که یاران یاری یاران دهند

           گر بدردی باز ماندی دل ز درمان برمگیر

                                                               ساقیان اول قدح دردی بخماران دهند

   خون دل می‌خور که هم روزی رسانندت بکام

                                                        پادشاهان روز کین خلعت بخونخواران دهند

          وقت را فرصت شمر زیرا که هنگام صبوح

                                                   مست چون در خواب باشد می بهشیاران دهند

        گر درین معنی درستی درد را درمان شمر

                                                           مشفقان از بیم جان دارو به بیماران دهند

  خیز و خواجو را چو کار از دست شدی کاری برآر

                                                                 روز محنت کارداران دل ببیکاران دهند


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ چهارشنبه بیست و هشتم اسفند 1392 توسط وحید نهال پروری
۱۳۷۵- اهل دل پیش تو مردن ز خدا می‌خواهند

                                        کشتهٔ تیغ تو گشتن بدعا می‌خواهند

                                                             مرض شوق تو بر بوی شفا می‌طلبند

                                                                                         درد عشق تو بامید دوا می‌خواهند

       طلب هر کسی از وصل تو چیزی دگرست

                                             بجز ارباب نظر کز تو ترا می‌خواهند

                                                            ما چنین سوخته از تشنگی و لاله رخان

                                                                                   آب سر چشمهٔ مقصود ز ما می‌خواهند

                روی ننموده ز ما نقد روان می‌جویند

                                              ملک در بیع نیاورده بها می‌خواهند

                                                                 بسرا مطرب عشاق که مستان از ما

                                                                                         دمبدم زمزمهٔ پرده‌سرا می‌خواهند

          آن جماعت که من از ورطه امانشان دادم

                                            این دمم غرقهٔ طوفان بلا می‌خواهند

                                                                 من وفا می‌کنم و نیستم آگه که مرا

                                                                                از چه رو کشته شمشیر جفا می‌خواهند

                     پادشاهان جهان هیچ شنیدی خواجو

                                                 که چرا درد دل ریش گدا می‌خواهند


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ سه شنبه بیست و هفتم اسفند 1392 توسط وحید نهال پروری
۱۳۷۴- گمان مبر که دلم میل دوستان نکند

                                چرا که مرغ چمن ترک بوستان نکند

                                                       کسی که نقد خرد داد و ملک عشق خرید

                                                                                          اگر ز سود و زیان بگذرد زیان نکند

          بجان دوست که گنج روان دلی یابد

                                 که او مضایقه با دوستان بجان نکند

                                                                 شب رحیل خوشا در عماری آسودن

                                                                                         بشرط آنکه جرس ناله و فغان نکند

     چه باشد ار نفسی ساربان در این منزل

                                         قرار گیرد و تعجیل کاروان نکند

                                                               شهی که بادهٔ روشن کشد بتیره شبان

                                                                                        معینست که اندیشه از شبان نکند

          چو خامه هر که حدیث دل آورد بزبان

                                     طمع مدار که سر بر سر زبان نکند

                                                                       زبان شمع جگرسوز از آن برند بگاز

                                                                                        که از فسرده دلان راز دل نهان نکند

                        جهان بحال کسی ملتفت شود خواجو

                                                              که التفات به نیک و بد جهان نکند


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ دوشنبه بیست و ششم اسفند 1392 توسط وحید نهال پروری
۱۳۷۳- جان وطن بر در جانان چه کند گر نکند

                                     تن خاکی طلب جان چه کند گر نکند

                                                               هر گدائی که مقیم در سلطان گردد

                                                                                 روز و شب خدمت دربان چه کند گر نکند

               بینوائی که برو لشکریان جور کنند

                                  روی در حضرت سلطان چه کند گر نکند

                                                               طالب وصل حرم در شب تاریک رحیل

                                                                                        تکیه بر خار مغیلان چه کند گر نکند

               آن نگارین مبرقع چو کند میل عراق

                                       دلم آهنگ سپاهان چه کند گر نکند

                                                        چون زلیخا دلش از دست بشد ملکت مصر

                                                                                      در سر یوسف کنعان چه کند گر نکند

         هر که در پای گلش برگ صبوحی باشد

                                     صبحدم عزم گلستان چه کند گر نکند

                                                         زلف سرگشته که بر روی تو گشت آشفته

                                                                                      گرد رخسار تو دوران چه کند گر نکند

                            نتواند که ز هجر تو ننالد خواجو

                                                      هر که خنجر خورد افغان چه کند گر نکند


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ یکشنبه بیست و پنجم اسفند 1392 توسط وحید نهال پروری
۱۳۷۲- هیچکس نیست که وصل تو تمنا نکند

                                    یا جفا بر من دلخستهٔ شیدا نکند

                                                                 هر که سودای سر زلف تو دارد در سر

                                                                                   این خیالست که سر در سر سودا نکند

   چشم شوخت چه عجب گر دل مردم بربود

                              ترک سرمست محالست که یغما نکند

                                                             وامق آن نیست که گر تیغ نهندش بر سر

                                                                                       سر بگرداند و جان در سر عذرا نکند

              ماه کنعائی ما گو ز پس پرده درآی

                                           تا دگر مدعی انکار زلیخا نکند

                                                                       عاقبت دود دلش فاش کند از روزن

                                                                                        هر که از آتش دل سوزد و پیدا نکند

        مرد صاحب‌نظر آنست که تا جان بودش

                                             نتواند که نظر در رخ زیبا نکند

                                                                    آن سهی سرو روان از سر پا ننشیند

                                                                                     تا من دلشده را بی سر و بی پا نکند

            مکن اندیشهٔ فردا و قدح نوش امروز

                                       کانکه عاقل بود اندیشهٔ فردا نکند

                                                                   در بهاران که عروسان چمن جلوه کنند

                                                                                   کیست کورا هوس عیش و تماشا نکند

                           دل کجا برکند از آن لب میگون خواجو

                                                         زانکه مخمور بترک می حمرا نکند


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ شنبه بیست و چهارم اسفند 1392 توسط وحید نهال پروری
۱۳۷۱- آنکه هرگز نظری با من شیدا نکند

                                نتواند که مرا بی سر و بی پا نکند

                                                       دوش می‌گفت که من با تو وفا خواهم کرد

                                                                                            لیک معلوم ندارم که کند یا نکند

          اگر آن حور پری رخ بخرامد در باغ

                                   نبود آدمی آنکس که تماشا نکند

                                                       خسرو آن نیست که از آتش دل چون فرهاد

                                                                                        جان فدای لب شیرین شکرخا نکند

      گل چو بر نالهٔ مرغان چمن خنده زند

                                 چکند بلبل شب خیز که سودا نکند

                                                                   هر که را تیغ جفا بردل مجروح زنی

                                                                                       حذر از ضربت شمشیر تو قطعا نکند

   چون توانم شدن از نرگس مستت ایمن

                                   کانکه چشم تو کند کافر یغما نکند

                                                                گل خیری چو بر اطراف گلستان گذرم

                                                                                             نتواند که رخم بیند و صفرا نکند

                           هر که احوال دل غرقه بداند خواجو

                                                               اگرش عقل بود روی بدریا نکند


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ جمعه بیست و سوم اسفند 1392 توسط وحید نهال پروری
۱۳۷۰- در آن مجلس که جام عشق نوشند

                                  کجا پند خردمندان نیوشند

                                                  خداوندان دانش نیک دانند

                                                              که مدهوشان خداوندان هوشند

                                                                          خوشا وقتی که مستان جام نوشین

                                                                                                  بیاد چشمهٔ نوش تو نوشند

             مکن قصد من مسکین که خوبان

                          چنین در خون مسکینان نکوشند

                                              برون از زلف و رخسارت ندیدم

                                                                که برمه سنبل مه پوش پوشند

                                                                                  هنوزت جادوان در عین سحرند

                                                                                                هنوزت هندوان عنبر فروشند

                  مگر خواجو که مرغان ضمیرم

                                ز مستی همچو بلبل در خروشند

                                                                  نگر کازادگان گرده زبانند

                                                                              چو سوسن جمله گویای خموشند


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ پنجشنبه بیست و دوم اسفند 1392 توسط وحید نهال پروری
۱۳۶۹- هر نسخه که در وصف خط یار نویسند

                                باید که سوادش بشب تار نویسند

                                                         در چین صفت جعد سمن سای نگارین

                                                                                            هر نیمشب از نافهٔ تاتار نویسند

      ای بس که چو من خاک شوم قصهٔ دردم

                                  صاحب‌نظران بر در و دیوار نویسند

                                                               باید که حدیث من دیوانهٔ سرمست

                                                                                            ارباب خرد بر دل هشیار نویسند

           هرنکته که در سکه من نقش بخوانند

                                           آنرا بطلا بر رخ دینار نویسند

                                                                  شرح خط سبز تو مقیمان سماوات

                                                                                            هر شام برین پردهٔ زنگار نویسند

                از تذکره روشن نشود قصهٔ منصور

                                         الا که بخون بر ز بردار نویسند

                                                                         گر در قلم آرند وفانامهٔ عشاق

                                                                                           اول سخنم بر سر طومار نویسند

                هر جور که برما کند آن یار جفا کار

                                    شرطست که یاران وفادار نویسند

                                                               آن قصه که فرهاد زدی جامهٔ جان چاک

                                                                                      رسمست که بردامن کهسار نویسند

                                  مستان خرابات طرب‌نامهٔ خواجو

                                                               بر حاشیهٔ خانهٔ خمار نویسند


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ چهارشنبه بیست و یکم اسفند 1392 توسط وحید نهال پروری
۱۳۶۸- تا درد نیابند دوا را نشناسند

                                 تا رنج نبیند شفا را نشناسند

                                                          آنها که چو ماهی این بحر نگردند

                                                                                   شک نیست که ماهیت ما را نشناسند

با عشق و هوا برگ و نواراست نیاید

                          خاموش که عشاق نوا را نشناسند

                                                                منصور بقا از گذر دار فنا یافت

                                                                                            نا گشته فنا دار بقا را نشناسند

          تا معتکفان حرم کعبهٔ وحدت

                            خود را نشناسند خدا را نشناسند

                                                                   یاران وفادار جفا را نپسندند

                                                                                              خوبان جفا کار وفا را نشناسند

    آنها که ندارند نم چشم و غم دل

                             خاصیت این آب و هوا را نشناسند

                                                              با عشق تو زیبائی خوبان ننماید

                                                                                          با پرتو خورشید سها را نشناسند

              خواجو چه عجب باشد ارش کس نشناسد

                                                                           شاهان جهاندار گدا را نشناسند


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ سه شنبه بیستم اسفند 1392 توسط وحید نهال پروری
۱۳۶۷- مرغان این چمن همه بی بال و بی پرند

                                          مردان این قدم همه بی پا و بی سرند

                                                                 از جسم و جان بری و ز کونین فارغند

                                                                                            با خاک ره برابر و از عرش برترند

                     روح مجسمند نه جسم مروحند

                                                        نور مصورند نه شمع منورند

                                                                         بر عرصهٔ حدوث قدم در قدم زنند

                                                                                      در مجلس وجود شراب از عدم خورند

                 شرب از حیاض قدسی کروبیان کنند

                                                  نزل از ریاض علوی روحانیان برند

                                                                      کی آشیان نهند درین خاکدان از آنک

                                                                                          شهباز عرشیند که در لامکان پرند

                    عبهر مثال معتل و اجوف نهندشان

                                              اما بدان صحیح که سالم چو عرعرند

                                                                              سلطان تختگاه و اقالیم وحدتند

                                                                                        لیکن بری ز ملکت و فارغ ز لشکرند

                               خواجو گدای درگه ارباب فقر باش

                                                                  کانها که مفلسند بمعنی توانگرند


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ دوشنبه نوزدهم اسفند 1392 توسط وحید نهال پروری
۱۳۶۶- عاقل ندهد عاشق دلسوخته را پند

                                   سلطان ننهد بنده محنت زده را بند

                                                               ای یار عزیز انده دوری تو چه دانی

                                                                                            من دانم و یعقوب فراق رخ فرزند

                 از دیدهٔ رود آور اگر سیل برانم

                                      چون دجلهٔ بغداد شود دامن الوند

                                                         عیبم مکن ای خواجه که در عالم معنی

                                                                                       جهلست خردمندی و دیوانه خردمند

            تا جان بود از مهر رخش برنکنم دل

                                       گر میر نهد بندم و گر پیر دهد پند

                                                                 آن فتنه کدامست که بنیاد جهانی

                                                                                         چون پرده ز رخسار برافکند برافکند

     برمن مفشان دست تعنت که بشمشیر

                                 از لعل تو دل برنکنم چون مگس از قند

                                                               در دیدهٔ من حسرت رخسار تو تا کی

                                                                                        در سینهٔ من آتش هجران تو تا چند

                         ناچار چو شد بندهٔ فرمان تو خواجو

                                                                         چون گردن طاعت ننهد پیش خداوند


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ یکشنبه هجدهم اسفند 1392 توسط وحید نهال پروری
۱۳۶۵- زنده‌اند آنها که پیش چشم خوبان مرده‌اند

                                                             مرده دل جمعی که دل دادند و جان نسپرده‌اند

          چشم سرمستان دریاکش نگر وقت صبوح

                                                                         تا ببینی چشمه‌ها را کاب دریا برده‌اند

                  ما برون افتاده‌ایم از پردهٔ تقوی ولیک

                                                                         پرده سازان نگارین همچنان در پرده‌اند

   درد نوشان بسکه اشک از چشم ساغر رانده‌اند

                                                                    خون دل در صحن شادروان بجوش آورده‌اند

             ساقیا چون پختگانرا ز آتش می سوختی

                                                                       گرم کن خامان عشرتخانه را کافسرده‌اند

          اهل دل گر جان بر آن سرو روان افشانده‌اند

                                                                          از نسیم گلشن وصلش روان پرورده‌اند

                    بردل رندان صاحب‌درد اگر آزارهاست

                                                                               پارسایان باری از رندان چرا آزرده‌اند

                  خیز خواجو وز در خلوتگه مستان درآی

                                                                     نیستانرا بین که ترک ملک هستی کرده‌اند

         قوت جان از خون دل ساز و ز عالم گوشه گیر

                                                                   زانکه مردان سالها در گوشه‌ها خون خورده‌اند


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ شنبه هفدهم اسفند 1392 توسط وحید نهال پروری
۱۳۶۴- حدیث جان بجز جانان نداند

                       که جز جانان کسی در جان نداند

                                            مرا با درد خود بگذار و بگذر

                                                            که کس درد مرا درمان نداند

                                                                           روا باشد که دور از حضرت شاه

                                                                                                   بمیرد بنده و سلطان نداند

           اگر بلبل برون آید ز بستان

                            ز سرمستی ره بستان نداند

                                         ز رخ دور افکن آن زلف سیه را

                                                              که هندو قدر ترکستان نداند

                                                                                بگردان ساغر و پیمانه در ده

                                                                                               که آن پیمان‌شکن پیمان نداند

   می صافی بصوفی ده که هشیار

                             حدیث عشرت مستان نداند

                                      دلا در راه حسرت منزلی هست

                                                        که هر کس ره نرفتست آن نداند

                                                                               بگو خواجو به دانا قصهٔ عشق

                                                                                                    که کافر معنی ایمان نداند


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ جمعه شانزدهم اسفند 1392 توسط وحید نهال پروری
۱۳۶۳- کس حال من سوخته جز شمع نداند

                                 کو بر سر من شب همه شب اشک فشاند

                                                                دلبستگئی هست مرا با وی از آنروی

                                                                                        کز سوخته حالی بمن سوخته ماند

          گر خسته شوم بر سر من زنده بدارد

                                              ور تشنه شوم در نظرم سیل براند

                                                                        زنجیر دل تافته را در غم و دردم

                                                                                          گر رشتهٔ جانست بهم در گسلاند

           بیرون ز من دلشده و شمع جگر سوز

                                                سر باختن و پای فشردن که تواند

                                                                         گر شمع چراغ دل من بر نفروزد

                                                                                          شبهای غم هجر بپایان که رساند

      آنکس که چو شمعم بکشد در شب حیرت

                                                    از سوختن و ساختنم باز رهاند

                                                                     حال جگر ریش من و سوز دل شمع

                                                                                     هر کس که نویسد ز قلم خون بچکاند

                             از شمع بپرسید حدیث دل خواجو

                                                                            کاندوه دل سوختگان سوخته داند


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ پنجشنبه پانزدهم اسفند 1392 توسط وحید نهال پروری
۱۳۶۲- بنگر ای شمع که پروانه دگر باز آمد

                                     از پی دل بشد و سوخته پر باز آمد

                                                        گرچه سر تا قدم از آتش غم سوخته بود

                                                                                     رفت و صد باره از آن سوخته‌تر باز آمد

        هر که بیند من بی برگ و نوا را گوید

                              یا رب این خسته جگر کی ز سفر باز آمد

                                                             سرتسلیم چو بر خط عبودیت داشت

                                                                                 چون قلم رفت بهر سوی و به سر باز آمد

عجب آن نیست که شد با لب خشک از بردوست

                                      عجب اینست که با دیدهٔ تر باز آمد

                                                               هر که را بیخبر افتاد ز پیمانهٔ عشق

                                                                                            تو مپندار که دیگر به خبر باز آمد

    ای گل از پرده برون آی که مرغ سحری

                                              همره قافلهٔ باد سحر باز آمد

                                                        عیب خسرو مکن ای مدعی و تلخ مگوی

                                                                                       گر ز شور لب شیرین ز شکر باز آمد

      آنکه مرغ دلش از حسرت گل پر می‌زد

                                   همچو بلبل ز چمن رفت و دگر باز آمد

                                                                   گر به تیغش بزنی باز نیاید ز نظر

                                                                                      هر که چون مردمک دیده نظر باز آمد

                    خیز خواجو که چواشک از سر زر در گذریم

                                                                            تا نگویند که شد وز پی زر باز آمد


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ چهارشنبه چهاردهم اسفند 1392 توسط وحید نهال پروری
 

۱۳۶۱- مرا ای بخت یاری کن چو یار از دست بیرون شد

                                                                       بده صبری درین کارم که کار از دست بیرون شد

              نگارین دست من بگرفت و از دست نگارینش

                                                                دلم خون گشت و زین دستم نگار از دست بیرون شد

                شکنج افعی زلفش که با من مهره می‌بازد

                                                                          بریزم مهره مهر ار چه ما را ز دست بیرون شد

                        من آنگه بختیار آیم که یارم بختیار آید

                                                                        ولی از بخت یاری کو چو یار از دست بیرون شد

           صبا گو باد می پیما و سوسن گو زبان می‌کش

                                                                        که بلبل را ز عشق گل قرار از دست بیرون شد

                مگر مرغ سحر خوانرا هم آوازی بدست آید

                                                                   که چون بادش بصد دستان بهار از دست بیرون شد

        می اکنون در قدح ریزم که خواجو می پرست آمد

                                                                گل این ساعت بدست آرم که خار از دست بیرون شد


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ سه شنبه سیزدهم اسفند 1392 توسط وحید نهال پروری
۱۳۶۰- مردان این قدم را باید که سر نباشد

                                مرغان این چمن را باید که پر نباشد

                                                     آن سر کشد درین کو کز خود برون نهد پی

                                                                                   وان پا نهد درین ره کش بیم سر نباشد

       در راه عشق نبود جز عشق رهنمائی

                                 زیرا که هیچ راهی بی راهبر نباشد

                                                                  تیر بلای او را جز دل هدف نشاید

                                                                                        تیغ جفای او را جز جان سپر نباشد

         هر کو قدح ننوشد صافی درون نگردد

                                    وانکو نظر نبازد صاحب نظر نباشد

                                                             گر وصل پادشاهی حاصل کند گدائی

                                                                                با دوست ملک عالم سهلست اگر نباشد

        جز روی ویس رامین گل در چمن نبیند

                                  پیش عقیق شیرین قدر شکر نباشد

                                                                   چون طرهٔ تو یارا دور از رخ تو ما را

                                                                                       آمد شبی که آنرا هرگز سحر نباشد

      از بنده زر چه خواهی زآنرو که عاشقانرا

                              بیرون ز روی چون زر وجهی دگر نباشد

                                                             هر کان دهن ببیند از جان سخن نگوید

                                                                                             وانکو کمر ببیند در بند زر نباشد

                            افتاده‌ئی چو خواجو بیچاره‌تر نخیزد

                                                                            و آشفته‌ئی ز زلفت آشفته‌تر نباشد


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ دوشنبه دوازدهم اسفند 1392 توسط وحید نهال پروری
۱۳۵۹- شام شکستگان را هرگز سحر نباشد

                                     وز روز تیره روزان تاریکتر نباشد

                                                              هر کو ز جان برآمد از دست دل ننالد

                                                                                           وانکو ز پا درآمد در بند سر نباشد

                        پیر شرابخانه از بادهٔ مغانه

                                   تا بیخبر نگردد صاحب خبر نباشد

                                                               در بزم درد نوشان زهد و ورع نگنجد

                                                                                         در عالم حقیقت عیب و هنر نباشد

            هر کو رخ تو جوید از مه سخن نگوید

                                     وانکو قد تو بیند کوته نظر نباشد

                                                        در اشک و روی زردم سهلست اگر ببینی

                                                                                زانرو که چشم نرگس بر سیم و زر نباشد

       یک شمه زین شمائل در شاخ گل نیابی

                            یک ذره زین ملاحت در ماه و خور نباشد

                                                                  مطبوع‌تر ز قدت سرو سهی نخیزد

                                                                                      شیرین تر از دهانت تنگ شکر نباشد

          چون عزم راه کردم بنمود زلف و عارض

                                  یعنی قمر به عقرب روز سفر نباشد

                                                            گفتم دل من از خون دریاست گفت آری

                                                                                    همچون دل تو بحری در هیچ بر نباشد

               گفتم که روز عمرم شد تیره گفت خواجو

                                                                         بالاتر از سیاهی رنگی دگر نباشد


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ یکشنبه یازدهم اسفند 1392 توسط وحید نهال پروری
 

۱۳۵۸- این ترک زنگاری کمان از خیل خاقان می‌رسد

                                                                   وین مرغ فردوس آشیان از باغ رضوان می‌رسد

               مجنون صاحب درد را لیلی عیادت می‌کند

                                                                       فرهاد شورانگیز را شیرین بمهمان می‌رسد

                    امروز دیگر ذره را خور مهربانی می‌کند

                                                                وین لحظه گوئی بنده را تشریف سلطان می‌رسد

                   آید سوی بین الحزن از مصر بوی پیرهن

                                                                           جان عزیز من مگر دیگر به کنعان می‌رسد

           دل می‌دهد جان را خبر کارام جان می‌پرسدت

                                                                    جان مژدگانی می‌دهد دل را که جانان می‌رسد

                       مرغان نگر باز از هوا مانند بلبل در نوا

                                                                  گوئی که بلقیس از سبا سوی سلیمان می‌رسد

                           شاه بتان بربری نوئین ملک دلبری

                                                                           با احتشام قیصری از حضرت خان می‌رسد

              ای بلبل گلبانگ زن خاموش منشین در چمن

                                                                          بنواز راه خار کن چون گل ببستان می‌رسد

          خواجو که می‌آید که جان قربان راهش می‌شود

                                                                     گوئی ز کرمان قاصدی سوی سپاهان می‌رسد


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ شنبه دهم اسفند 1392 توسط وحید نهال پروری
۱۳۵۷- آن فتنه چو برخیزد صد فتنه برانگیزد

                                                      وان لحظه که بنشیند بس شور بپا خیزد

        از خاک سر کویش خالی نشود جانم

                                                            گر خون من مسکین با خاک برآمیزد

      ای ساقی آتش روی آن آب چو آتش ده

                                                               باشد که دلم آبی برآتش غم ریزد

            با صوفی‌صافی گو در درد مغان آویز

                                                            کان دل که بود صافی از درد نپرهیزد

   گر چشم تو جان خواهد در حال بر افشانم

                                                        کانکش نظری باشد با چشم تو نستیزد

            از خاک من خاکی هر خار که بر روید

                                                                 چون بر گذرت بیند در دامنت آویزد

                   از بندگیت خواجو آزاد کجا گردد

                                                               کازاده کسی باشد کز بند تو نگریزد


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ جمعه نهم اسفند 1392 توسط وحید نهال پروری
۱۳۵۶- صحبت جان جهان جان و جهان می‌ارزد

                                       لعل جان پرور او جوهر جان می‌ارزد

                                                            گوشهٔ دیر مغان گیر که در مذهب عشق

                                                                                          کنج میخانه طربخانهٔ خان می‌ارزد

                با چنان نادرهٔ دور زمان می خوردن

                                       یک زمان حاصل دوران زمان می‌ارزد

                                                                شاید ار ملک جهان در طلبش در بازی

                                                                                    که دمی صحبت او ملک جهان می‌ارزد

                    برلب آب روان تشنه چرا باید بود

                                     ساقی آن آب روان کو که روان می‌ارزد

                                                               با جمالت بتماشای چمن حاجت نیست

                                                                                     که گل روی تو صد لاله ستان می‌ارزد

            سر کوی تو که از روضهٔ رضوان بابیست

                                         پیش صاحب‌نظران باغ جنان می‌ارزد

                                                                 هر که را هیچ بدستست نمی‌ارزد هیچ

                                                                                 که همانش که بود خواجه همان می‌ارزد

                       پیش خواجو قدحی باده به از ملکت کی

                                                                         زانکه لعلیست که صد تاج کیان می‌ارزد


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ پنجشنبه هشتم اسفند 1392 توسط وحید نهال پروری
۱۳۵۵- تا برآید نفس از عشق دمی باید زد

                                       بر سر کوی محبت قدمی باید زد

                                                             چهره برخاک در سیمبری باید سود

                                                                                       بوسه برصحن سرای صنمی باید زد

       هر دم از کعبهٔ قربت خبری باید جست

                                       خیمه برطرف حریم حرمی باید زد

                                                          هر شب از دفتر سودا ورقی باید خواند

                                                                                         وز جفا بر دل پر خون رقمی باید زد

      هر نفس ز آتش دل خاک رهی باید شد

                                   هر دم از سوز جگر ساز غمی باید زد

                                                            گر نخواهد که برآشفته شود کار جهان

                                                                                       دست در حلقه زلف تو کمی باید زد

     کام جان جز ز برای تو نمی‌شاید خواست

                                           راه دل جز بهوای تو نمی‌باید زد

                                                                 گر چه ما را نبود یک درم اما هر دم

                                                                                               سکه مهر ترا بر در می‌باید زد

                      خیز خواجو که چو افلاس شود دامن گیر

                                                                         دست در دامن صاحب کرمی باید زد


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ چهارشنبه هفتم اسفند 1392 توسط وحید نهال پروری
۱۳۵۴- سپیده‌دم که صبا بر چمن گذر می‌کرد

                                    دل مرا ز گلستان جان خبر می‌کرد

                                                       چو غنچه از لب آن سیمبر سخن می‌گفت

                                                                                     دهان غنچه پر از خرده‌های زر می‌کرد

      اگر ز نرگس مستش چمن نشان می‌داد

                                    دلم بدیدهٔ حسرت درو نظر می‌کرد

                                                                تذرو جان من از آشیان برون می‌شد

                                                                                     چو گوش بر سخن بلبل سحر می‌کرد

         شکوفه بهر تماشای باغ عارض دوست

                                   سر از دریچهٔ چوبین شاخ بر می‌کرد

                                                                   کمان ابروی آن مه چو یاد می‌کردم

                                                                                        خدنگ آه من از آسمان گذر می‌کرد

                     فلک بیاد تن سیمگون مهرویان

                              درست روی من از مهر دل چو زر می‌کرد

                                                              سحر که شاهد خاور نقاب بر می‌داشت

                                                                                         حدیث روی تو ناهید با قمر می‌کرد

           ز شوق لعل تو هر لحظه مردم چشمم

                                          لب پیاله بخوناب دیده تر می‌کرد

                                                                 دبیر از آن لب شیرین حکایتی می‌راند

                                                                                       دهان تنگ قلم را پر از شکر می‌کرد

                             روان خستهٔ خواجو ز شهر بند وجود

                                                                             بعزم ملک عدم دمبدم سفر می‌کرد


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ سه شنبه ششم اسفند 1392 توسط وحید نهال پروری
۱۳۵۳- بر سر کوی تو اندیشهٔ جان نتوان کرد

                                                        پیش لعلت صفت زادهٔ کان نتوان کرد

        مهر رخسار تو در دل نتوان داشت نهان

                                                 که به گل چشمهٔ خورشید نهان نتوان کرد

               از میانت سر موئی ز کمر پرسیدم

                                                        گفت کان نکتهٔ باریک عیان نتوان کرد

             با تو صد سال زبان قلم ار شرح دهد

                                                    شمه‌ئی از غم عشق تو بیان نتوان کرد

              نوشداروی من از لعل تو می‌فرمایند

                                                         بشکر گر چه دوای خفقان نتوان کرد

           ناوک غمزه‌ات از جوشن جانم بگذشت

                                                       در صف معرکه اندیشهٔ جان نتوان کرد

            گر بتیغم بزنی از تو ننالم که ز دوست

                                                  زخم شمشیر توان خورد و فغان نتوان کرد

            راستی گر چه ببالای تو می‌ماند سرو

                                                          نسبت قد تو با سرو روان نتوان کرد

               خواجو از دور زمان آنچه ترا پیش آمد

                                                           جز بدوران زمان فکرت آن نتوان کرد


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ دوشنبه پنجم اسفند 1392 توسط وحید نهال پروری
۱۳۵۲- پشت بر یار گمان ابرو ما نتوان کرد

                                خویشتن را هدف تیر بلا نتوان کرد

                                                          کشتهٔ تیغ ملامت برضا نتوان شد

                                                                                     حذر از ضربت شمشیر قضا نتوان کرد

      گر چه از ما بخطا روی بپیچید و برفت

                               ترک آن ترک ختائی بخطا نتوان کرد

                                                  قامتش را به صنوبر نتوان خواندن از آنک

                                                                                         نسبت سرو خرامان بگیا نتوان کرد

        باغبان گومکن افغان که بهنگام بهار

                               مرغ را از گل صد برگ جدا نتوان کرد

                                                 گر نخواهی که رود دانش و هوش تو برود

                                                                                          گوش بر زمزمهٔ پرده‌سرا نتوان کرد

         گر به خنجر زندم روی نتابم ز درش

                                  زانکه با او بجفا ترک وفا نتوان کرد

                                                      گو بشمشیر بکش یا ز کمندش برهان

                                                                                     صید را این همه در قید رها نتوان کرد

                           نام خواجو برآن خسرو خوبان که برد

                                                                  زانکه درحضرت شه یاد گدا نتوان کرد


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ یکشنبه چهارم اسفند 1392 توسط وحید نهال پروری
۱۳۵۱- بی لاله رخان روی بصحرا نتوان کرد

                                  بی سرو قدان میل تماشا نتوان کرد

                                                            کام دلم آن پسته دهانست ولیکن

                                                                                       زان پسته دهان هیچ تمنا نتوان کرد

          گفتم مرو از دیدهٔ موج افکن ما گفت

                                       پیوسته وطن برلب دریا نتوان کرد

                                                           چون لاله دل از مهرتوان سوختن اما

                                                                                            اسرار دل سوخته پیدا نتوان کرد

           تا در سر زلفش نکنی جان گرامی

                                      پیش تو حدیث شب یلدا نتوان کرد

                                                                 آنها که ندانند ترنج از کف خونین

                                                                                                دانند که انکار زلیخا نتوان کرد

      از بسکه خورد خون جگر مردم چشمم

                                     دل در سر آن هندوی لالا نتوان کرد

                                                           بی خط تو سر نامهٔ سودا نتوان خواند

                                                                                    بی زلف تو سر در سر سودا نتوان کرد

  گیسوی تو گر سرکشد او را چه توان گفت

                                      با هندوی کژ طبع محا کا نتوان کرد

                                                          هر لحظه پیامی دهدم دیده که خواجو

                                                                                        بی می طلب آب رخ از ما نتوان کرد

                        از دست مده جام می و روی دلارام

                                                                           کارام دل از توبه تقاضا نتوان کرد


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ شنبه سوم اسفند 1392 توسط وحید نهال پروری
۱۳۵۰- دل من جان ز غم عشق تو آسان نبرد

                                                           وین عجبتر که اگر جان ببرد جان نبرد

              گر ازین درد بمیرم چه دوا شاید کرد

                                                               کانک رنج تو کشد راه بدرمان نبرد

              شب دیجور جدائی دل سودائی من

                                                                  بی خیال سر زلف تو بپایان نبرد

            هر کرا ساعت سیمین تو آید در چشم

                                                               دست حیرت نتواند که بدندان نبرد

                 ره بمنزلگه قربت ندهندم که کسی

                                                           رخت درویش به خلوتگاه سلطان نبرد

            پادشاهی تو هر حکم که خواهی فرمود

                                                       بنده آن نیست که سر پیچد و فرمان نبرد

                    غارت دل کندم غمزهٔ کافر کیشت

                                                                 وانکه کافر نبود مال مسلمان نبرد

                 ای عزیزان بجز از باد صبا هیچ بشیر

                                                                  خبر یوسف گمگشته بکنعان نبرد

                    گر نسیم سحر قطع مسافت نکند

                                                                هیچکس قصهٔ دردم بخراسان نبرد

            جان چه ارزد که برم تحفه بجانان هیهات

                                                              همه دانند که کس زیره بکرمان نبرد

                 شکر از گفته خواجو بسوی مصر برند

                                                          گر چه کس قند بسوی شکرستان نبرد


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ جمعه دوم اسفند 1392 توسط وحید نهال پروری
۱۳۴۹- دل من باز هوای سر کوئی دارد

                                 میل خاطر دگر امروز بسوئی دارد

                                                       هیچ دارید خبر کان دل سرگشتهٔ من

                                                                                     مدتی شد که وطن بر سر کوئی دارد

بگسست از من و در سلسله موئی پیوست

                              که دل خلق جهان در خم موئی دارد

                                                      ایکه از سنبل مشکین توعنبر بوئیست

                                                                                        خنک آن باد که از زلف تو بوئی دارد

ما بیک کاسه چنین مست و خراب افتادیم

                        حال آن مست چه باشد که سبوئی دارد

                                             شاخ را بین که چه سرمست برون آمده است

                                                                                          گوئیا او هم ازین باده کدوئی دارد

 ایکه گوئی که مکن خوی بشاهد بازی

                             هر کرا فرض کنی عادت و خوئی دارد

                                                         خیز چون پرده ز رخسار گل افکند صبا

                                                                                      روی گل بین که نشان گل روئی دارد

                 خوش بیا برطرف دیدهٔ خواجو بنشین

                                                              همچو سروی که وطن برلب جوئی دارد


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ پنجشنبه یکم اسفند 1392 توسط وحید نهال پروری
۱۳۴۸- هر کو بصری دارد با او نظری دارد

                                                   با او نظری دارد هر کو بصری دارد

          آنکو خبری دارد در بیخبری کوشد

                                                 در بیخبری کوشد هر کو خبری دارد

  شیرین شکری دارد آن خسرو بت رویان

                                            آن خسرو بت رویان شیرین شکری دارد

      چون ما دگری دارد آن فتنه بهر جائی

                                                آن فتنه بهر جائی چون ما دگری دارد

هر کس که سری دارد جان در قدمش بازد

                                         جان در قدمش بازد هر کس که سری دارد

     دل گر خطری دارد از جان خطرش نبود

                                               از جان خطرش نبود دل گر خطری دارد

        مهر قمری دارد باز این دل هر جائی

                                                  باز این دل هر جائی مهر قمری دارد

        عزم سفری دارد از ملک درون جانم

                                                  از ملک درون جانم عزم سفری دارد

             آنکو هنری دارد از عیب نیندیشد

                                                      از عیب نیندیشد آنکو هنری دارد

       روشن گهری دارد چشمی که ترا بیند

                                               چشمی که ترا بیند روشن گهری دارد

           خواجو نظری دارد با طلعت مه رویان

                                                  با طلعت مه رویان خواجو نظری دارد


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ چهارشنبه سی ام بهمن 1392 توسط وحید نهال پروری
۱۳۴۷- درد محبت درمان ندارد

                        راه مودت پایان ندارد

                                از جان شیرین ممکن بود صبر

                                                    اما ز جانان امکان ندارد

                                                            آنرا که در جان عشقی نباشد

                                                                           دل بر کن از وی کوجان ندارد

                                                                                            ذوق فقیران خاقان نیابد

                                                                                                   عیش گدایان سلطان ندارد

  ای دل ز دلبر پنهان چه داری

                    دردی که جز او درمان ندارد

                                          باید که هر کو بیمار باشد

                                                             درد از طبیبان پنهان ندارد

                                                                                در دین خواجو مؤمن نباشد

                                                                                                    هر کو بکفرش ایمان ندارد


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ سه شنبه بیست و نهم بهمن 1392 توسط وحید نهال پروری
۱۳۴۶- با درد دردنوشان درمان چه کار دارد

                              با نالهٔ خموشان الحان چه کار دارد

                                                  در شهر بی نشانان سلطان چه حکم داند

                                                                                      در ملک بی زبانان فرمان چه کار دارد

      دریا کشان غم را از موج خون مترسان

                          با اهل نوح مرسل طوفان چه کار دارد

                                                             از دفتر معانی نقش صور فرو شوی

                                                                                             با نامهٔ الهی عنوان چه کار دارد

      زلف سیه چه آری در پیش چشم جادو

                                با ساحران بابل ثعبان چه کار دارد

                                                           عیبی نباشد ار من سامان خود ندانم

                                                                                       با آنکه سر ندارد سامان چه کار دارد

           بر خاک کوی جانان بگذر ز آب حیوان

                          کانجا که خضر باشد حیوان چه کار دارد

                                                           خسرو چگونه سازد منزل بصدر شیرین

                                                                                      بر مسند سلاطین دربان چه کار دارد

       ریحان گلشن جان عقلست و نزد جانان

                             چون روح در نگنجد ریحان چه کار دارد

                                                             از مهر خان چه داری چشم وفا و یاری

                                                                                    در دست زند خوانان فرقان چه کار دارد

             گفتم که جان خواجو قربان تست گفتا

                                                                       در کیش پاکدینان قربان چه کار دارد


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ دوشنبه بیست و هشتم بهمن 1392 توسط وحید نهال پروری
۱۳۴۵- در راه قربت ما ره‌بان چه کار دارد

                           در خلوت مسیحا رهبان چه کار دارد

                                                           در داستان نیاید اسرار عشقبازان

                                                                            کانجا که قاف عشقست دستان چه کار دارد

          با حکم الهی بگذرد ز حکم یونان

                              با بحر لامکانی عمان چه کار دارد

                                                   در ملک بی‌نیازی کون و مکان چه باشد

                                                                                        با سر لن ترانی هامان چه کار دارد

 گر خویشتن پرستی کی ره بری بایمان

                         در دین خودپرستان ایمان چه کار دارد

                                                  حاکم چو عشق باشد فرمان عقل مشنو

                                                                                  کشتی چو نوح سازد کنعان چه کار دارد

        عاقل کجا دهد جان در آرزوی جانان

                             در خانهٔ بخیلان مهمان چه کار دارد

                                                        در دیر درد نوشان درس ورع که خواند

                                                                                       در ملت مطیعان عصیان چه کار دارد

        جان بیجمال جانان پیوند جان نجوید

                      چیزی که دل نخواهد با جان چه کار دارد

                                                             ما را بباغ رضوان کی التفات باشد

                                                                                         در روضهٔ محبت رضوان چه کار دارد

       خواجو سرشک خونین بر چهره چند باری

                                                                    جائی که مهر باشد باران چه کار دارد


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ یکشنبه بیست و هفتم بهمن 1392 توسط وحید نهال پروری
۱۳۴۴- ز جام عشق تو عقلم خراب می‌گردد

                                      ز تاب مهر تو جانم کباب می‌گردد

                                                             مرا دلیست که دائم بیاد لعل لبت

                                                                                         بگرد ساقی و جام شراب می‌گردد

           هلاک خود بدعا خواستم ولی چکنم

                                  که دیر دعوت من مستجاب می‌گردد

                                                       دلست کاین همه خونم ز دیده می‌بارد

                                                                                          پرست کافت جان عقاب می‌گردد

       تو خود چه آب و گلی کاب زندگی هردم

                                   ز شرم چشمهٔ نوش تو آب می‌گردد

                                                           چو برتو می‌فکنم دیده اشگ گلگونم

                                                                                       ز عکس گلشن رویت گلاب می‌گردد

      بجام باده چه حاجت که پیر گوشه نشین

                                  بیاد چشم تو مست و خراب می‌گردد

                                                          عجب نباشد اگر شد سیاه و سودائی

                                                                                         چنین که زلف تو بر آفتاب می‌گردد

                          چو بر درت گذرم گوئیم که خواجو باز

                                                                            بگرد خانهٔ ما از چه باب می‌گردد


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ شنبه بیست و ششم بهمن 1392 توسط وحید نهال پروری
۱۳۴۳- لطافت دهنش در بیان نمی‌گنجد

                                حلاوت سخنش در زبان نمی‌گنجد

                                                         معانئی که مصور شود ز صورت دوست

                                                                                      ز من مپرس که آن در بیان نمی‌گنجد

از آن چو کلک ز شستم بجست و گوشه گرفت

                                  که تیرقامت اودر کمان نمی گنجد

                                                             جهان پرست ز دردیکشان مجلس او

                                                                                     اگر چه مجلس او در جهان نمی‌گنجد

 درین چمن که منم بلبل خوش الحانش

                           شکوفه‌ئیست که در بوستان نمی‌گنجد

                                                                  چو در کنار منی گو کمر برو ز میان

                                                                                        که هیج با تو مرا در میان نمی‌گنجد

        چگونه نام من خسته بگذرد بزبان

                              ترا که هیچ سخن در دهان نمی‌گنجد

                                                              چو آسمان دل از مهر تست سرگردان

                                                                                        اگر چه مهر تو در آسمان نمی‌گنجد

                       ندانم آنکه ز چشمت نمی‌رود خواجو

                                                                     چه گوهریست که در بحر و کان نمی‌گنجد


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ جمعه بیست و پنجم بهمن 1392 توسط وحید نهال پروری
۱۳۴۲- یاد باد آنکه نیاورد ز من روزی یاد

                               شادی آنکه نبودم نفسی از وی شاد

                                                           شرح سنگین دلی و قصه شیرین باید

                                                                                        که بکوه آید و برسنگ نویسد فرهاد

      گر بمرغان چمن بگذری ای باد صبا

                                     گو هم آوای شما باز گرفتار افتاد

                                                           سرو هر چند ببالای تو می‌ماند راست

                                                                                           بنده تا قد ترا دید شد از سروآزاد

تا چه کردم که بدین روز نشستم هیهات

                                   کس بروز من سرگشتهٔ بد روز مباد

                                                                   گوئیا دایه‌ام از بهر غمت می‌پرورد

                                                                                           یا مگر مادرم از بهر فراقت می‌زاد

    نه تو آنی که بفریاد من خسته رسی

                                    نه من آنم که بکیوان نرسانم فریاد

                                                          تا چه حالست که هر چند کزو می‌پرسم

                                                                                    حال گیسوی کژت راست نمی‌گوید باد

                       ایکه خواجو نتواند که نیارد یادت

                                                                          یاد می‌دار که از مات نمی‌آید یاد


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ پنجشنبه بیست و چهارم بهمن 1392 توسط وحید نهال پروری
۱۳۴۱- دلبرم را پر طوطی بر شکر خواهد فتاد

                                  مرغ جانم آتشش در بال و پر خواهد فتاد

                                                        هر نفس کو جلوهٔ کبک دری خواهد نمود

                                                                                    نالهٔ کبک دری در کوه و در خواهد فتاد

          چون بدیدم لعل او گفتم دل شوریده‌ام

                       همچو طوطی زین شکر در شور وشر خواهد فتاد

                                                    از سرشک و چهره دارم وجه سیم و زر ولی

                                                                       کی چو نرگس چشم او بر سیم و زر خواهد فتاد

  بسکه چون فرهادم آب دیدگان از سر گذشت

                                     کوه را سیل عقیقین برکمر خواهد فتاد

                                                     دشمن ار با ما بمستوری در افتد باک نیست

                                                                              زانک با مستان در افتد هر که برخواهد فتاد

    تشنه‌ام ساقی بده آبی روان کز سوز عشق

                                 همچو شمعم آتش دل در جگر خواهد فتاد

                                                       دل بنکس ده که او را جان بلب خواهد رسید

                                                                                دست آنکس گیر کو از پای در خواهد فتاد

            بگذر ای زاهد که جز راه ملامت نسپرد

                                    هر که روزی در خراباتش گذر خواهد فتاد

                                                        باده نوش اکنون که چین در زلف گلرویان باغ

                                                                                        از گذار باد گلبوی سحر خواهد فتاد

                 کار خواجو با تو افتاد از جهان وین دولتیست

                                                                   هیچ کاری در جهان زین خوبتر خواهد فتاد ؟


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ چهارشنبه بیست و سوم بهمن 1392 توسط وحید نهال پروری
۱۳۴۰- پیه سوز چشم من سرشمع ایوان تو باد

                                                            جان من پروانهٔ شمع شبستان تو باد

         هر پریشانی که آید روز و شب در کار من

                                                                    از سر زلف دلاویز پریشان تو باد

          مرغ دل کو طائر بستانسرای عشق شد

                                                                  همدم بلبل نوایان گلستان تو باد

جان سرمستت که گشت از صافی وصلت خراب

                                                           بی نصیب از دردی دلگیر هجران تو باد

            سرمهٔ چشم جهان بین من خاکی نهاد

                                                                     از غبار رهنورد باد جولان تو باد

               تا بود گوی کواکب در خم چوگان چرخ

                                                            گوی دلها در خم زلف چو چوگان تو باد

           ای رخ بستان فروزت لاله برگ باغ حسن

                                                          عندلیب باغ جان مرغ خوش الحان تو باد

   آنکه همچون لاله از مهرش دل پرخون بسوخت

                                                             سایه پرورد سهی سرو خرامان تو باد

     هرکه چون خواجو صف آرای سپاه بیخودیست

                                                        چشم خون افشان او سقای میدان تو باد


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ سه شنبه بیست و دوم بهمن 1392 توسط وحید نهال پروری
۱۳۳۹- یاد باد آنکو مرا هرگز نگوید یاد باد

                                 کی رود از یادم آنکش من نمی‌آیم بیاد

                                                    آه از آن پیمان شکن کاندیشه از آهم نکرد

                                                                                  داد از آن بیدادگر کز سرکشی دادم نداد

 از حیای چشمهٔ نوشش شد آب خضرآب

                              با نسیم خاک کویش هست باد صبح باد

                                                        نیکبخت آنکو ز شادی و نشاط آزاد شد

                                                                       زانکه تا من هستم از شادی نیم یک لحظه شاد

        بندهٔ آن سرو آزادم وگر نی راستی

                                        مادر فطرت ز عالم بنده را آزاد زاد

                                                        در هوایش چون برآمد خسرو انجم ببام

                                                                                    ذره‌وار از مهر رخسارش ز روزن در فتاد

چون بدین کوتاه دستی دل بر ابرویش نهم

                                      کاتش سوزنده را برطاق نتوانم نهاد

                                                       برگشاد ناوکش دل بسته‌ایم از روی آنک

                                                                                 پای بندانرا ز شست نیکوان باشد گشاد

             گفتمش دور از تو خواجو را که باشد همنفس

                                                                   گفت باد صبحگاهی کافرین بر باد باد


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ دوشنبه بیست و یکم بهمن 1392 توسط وحید نهال پروری
۱۳۳۸- ببوی زلف تو دادم دل شکسته بباد

                     بیا که جان عزیزم فدای بوی تو باد

                                      ز دست ناله و آه سحر بفریادم

                                                   اگر نه صبر بفریاد من رسد فریاد

                                                           چو راز من بر هرکس روان فرو می‌خواند

                                                                                 سرشک دیده از این رو ز چشم من بفتاد

        هنوز در سر فرهاد شور شیرینست

                  اگر چه رفت بتلخی و جان شیرین داد

                                ز مهر و کینه و بیداد و داد چرخ مگوی

                                              که مهر او همه کینست و داد او بیداد

                                                                 ببست بر رخ خور آسمان دریچه بام

                                                                                  چو پرده زان رخ چون ماه آسمان بگشاد

          ز بندگی تو دارم چو سوسن آزادی

                         ولی تو سرو خرامان ز بندگان آزاد

                                    گمان مبر که ز خاطر کنم فراموشت

                                                    ز پیش می‌روی اما نمی‌روی از یاد

                                                                    ز باد حال تو می‌پرسم و چو می‌بینم

                                                                                   حدیث باد صبا هست سربسر همه باد

             اگر تو داد دل مستمند من ندهی

                                به پیش خسرو ایران برم ز دست تو داد

                                                                   برآستان محبت قدم منه خواجو

                                                                                     که هر که پای درین ره نهاد سر بنهاد


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ یکشنبه بیستم بهمن 1392 توسط وحید نهال پروری
۱۳۳۷- برون ز جام دمادم مجوی این دم هیچ

                                 بجز صراحی و مطرب مخوا همدم هیچ

                                                          بیا و بادهٔ نوشین روان بنوش که هست

                                                                                       بجنب جام می لعل ملکت جم هیچ

       مجوی هیچ که دنیا طفیل همت اوست

                               که پیش همت او هست ملک عالم هیچ

                                                      غمست حاصلم از عشق و من بدین شادم

                                                                         که گر چه هست غمم نیست از غمم غم هیچ

     دلم ز عشق تو شد قطره‌ئی و آنهم خون

                                      تنم ز مهر تو شد ذره‌ای و آنهم هیچ

                                                             غمم بخاک فرو برد و هست غمخور باد

                                                                                   دلم بکام فرو رفت و نیست همدم هیچ

        تنم چوموی پر از تاب و رنج و دوری خم

                                     ولی میان تو یک موی اندر و خم هیچ

                                                             از آن دوای دل خسته در جهان تنگست

                                                                                   که نیستش بجز از پستهٔ تو مرهم هیچ

                    دم از جهان چه زنی همدمی طلب خواجو

                                                                      بحکم آنکه جهان یکدمست و آندم هیچ


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ شنبه نوزدهم بهمن 1392 توسط وحید نهال پروری
۱۳۳۶- ز عشق غمزه و ابروی آن صنم پیوست

                                                           امام شهر بمحراب می‌رود سرمست

                جمال او در جنت بروی من بگشود

                                                                خیال او گذر صبر بر دلم در بست

                      کنون نشانهٔ تیر ملامتم مکنید

                                                 که رفته است عنانم ز دست و تیر از شست

             مرا چو مست بمیرم بهیچ آب مشوی

                                                            مگر بجرعهٔ دردی کشان باده پرست

                    برند دوش بدوشش بخوابگاه ابد

                                                        کسی که کرد صبوحی به بزمگاه الست

                       به جام باده چراغ دلم منور کن

                                                        که شمع شادیم از تند باد غم بنشست

         در آن مصاف که چشم تو تیغ کینه کشید

                                                        بسا که زلف تو چشم دلاوران بشکست

                 بود لطایف خواجو بهار دلکش شوق

                                                    از آن چو شاخ گلش می‌برند دست بدست


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ جمعه هجدهم بهمن 1392 توسط وحید نهال پروری
۱۳۳۵- ای جان جهان جان وجهان برخی جانت

                                        داریم تمنای کناری ز میانت

                                                               چون وصف دهان تو کنم زانکه در آفاق

                                                                                       من هیچ ندیدم به لطافت چو دهانت

            گو شرح تو ای آیت خوبی دگری گوی

                               زان باب که من عاجزم از کنه بیانت

                                                                گرمدعی از نوک خدنگت سپر انداخت

                                                                                   من سینه سپر ساخته‌ام پیش سنانت

          ای گلبن خندان بچنین حسن و لطافت

                                   کی رونق بستان ببرد باد خزانت

                                                                 هر لحظه ترا با دگران گفت و شنیدی

                                                                                       وز دور من خسته به حسرت نگرانت

                     گر خلق کنندم سپر تیرملامت

                                    من باز نگیرم نظر از تیر و کمانت

                                                                            تا رخت تصوف بخرابات نیاری

                                                                                            در بتکده کی راه دهد پیر مغانت

                   باید که نشان در میخانه بپرسی

                              ورنی ز جهان محو شود نام و نشانت

                                                                   خواجو نکشد میل دلت سوی صنوبر

                                                                                      گر دست دهد صحبت آن سرو روانت

                           زینسان که توئی غرقهٔ دریای مودت

                                                                                  گر خاک شوی باد نیارد بکرانت


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ پنجشنبه هفدهم بهمن 1392 توسط وحید نهال پروری
۱۳۳۴- نوبت زدند و مرغ سحر بانگ صبح گفت

                                 مطرب بگوی نوبت عشاق در نهفت

                                                       دل را چو لاله از می‌گلگون شکفته دار

                                                                                  اکنون که لاله پرده برافکند و گل شکفت

       خواهی که سرفراز شوی همچو زلف یار

                             در پای یار سرکش خورشید چهره افت

                                                         هر کس که دید قامت آنسرو سیمتن

                                                                                   ای بس که خاک پای صنوبر بدیده رفت

                  از کوی او چگونه توانم که بگذرم

                              بلبل کسی نگفت که ترک چمن بگفت

                                                             شد مدتی که دیده اختر شمار من

                                                                              یک شب ز عشق نرگس پر خواب او نخفت

             ای آنکه چشم شوخ کماندار دلکشت

                             ما را به تیر غمزهٔ دل خون چکان بسفت

                                                    شامست گیسوی تو و تا صبح بسته عقد

                                                                                   طاقست ابروی تو و با ماه گشته جفت

                        خواجو بزیر جامه نهان چون کند سرشک

                                                                    دریا شنیده‌ئی که بدامن توان نهفت


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ چهارشنبه شانزدهم بهمن 1392 توسط وحید نهال پروری
۱۳۳۳- دردا که یار در غم و دردم بماند و رفت

                                ما را چون دود بر سر آتش نشاند و رفت

                                                                  مخمور بادهٔ طرب انگیز شوق را

                                                                                  جامی نداد و زهر جدائی چشاند و رفت

                 گفتم مگر بحیله بقیدش در آورم

                                  از من رمید و توسن بختم رماند و رفت

                                                        چون صید او شدم من مجروح خسته را

                                                                                    در بحر خون فکند و جنیبت براند و رفت

               جانم چو رو به خیمه روحانیان نهاد

                                تن را در این حظیره سفلی بماند و رفت

                                                       خون جگر چون در دل من جای تنگ یافت

                                                                                        گلگون ز راه دیده ز صحرا براند رفت

              گل در حجاب بود که مرغ سحرگهی

                                      آمد بباغ و آنهمه فریاد خواند و رفت

                                                            چون بنده را سعادت قربت نداد دست

                                                                                     بوسید آستانه و خدمت رساند و رفت

                           برخاک آستان تو خواجو ز درد عشق

                                                                   دامن برین سراچه خاکی فشاند و رفت


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ سه شنبه پانزدهم بهمن 1392 توسط وحید نهال پروری
۱۳۳۲- ترک من ترک من بی سر و پا کرد و برفت

                                            جگرم را هدف تیر بلا کرد و برفت

                                                            چون سر زلف پریشان من سودائی را

                                                                                 داد بر باد و فرو هشت و رها کرد و برفت

          خلعت وصل چو بر قامت من راست ندید

                                             برتنم پیرهن صبر قباکرد و برفت

                                                               عهد می‌کرد که از کوی عنایت نروم

                                                                                     عاقبت قصد دل خسته ما کرد و برفت

           هدهد ما دگر امروز نه بر جای خودست

                                       باز گوئی مگر آهنگ سبا کرد و برفت

                                                                 ما نه آنیم که از کوی وفایش برویم

                                                                                   گر چه آن ترک ختا ترک وفا کرد و برفت

               چون مرا دید که بگداختم از آتش مهر

                                     همچو ماه نوم انگشت نما کرد و برفت

                                                                  می‌زدم در طلبش داو تمامی لیکن

                                                                                     مهرهٔ مهر برافشاند و دغا کرد و برفت

                          آن ختائی بچه چون از برخواجو برمید

                                                                      همچو آهوی ختن عزم ختا کرد و برفت


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ دوشنبه چهاردهم بهمن 1392 توسط وحید نهال پروری
۱۳۳۱- هیچ داری خبر ای یار که آن یار برفت

                                 یا شنیدی ز کسی کان بت عیار برفت

                                                        غم کارم بخور امروز که شد کار از دست

                                                                                       دلم این لحظه نگهدار که دلدار برفت

   که کند چاره‌ام این لحظه که بیچاره شدم

                                      که دهد یاریم امروز که آن یار برفت

                                                              جهد کردم که ز دل بو که برآید کاری

                                                                                     چکنم کاین دل محنت زده از کار برفت

       این زمان بلبل دلسوخته گو دم در کش

                              زانکه آن طوطی خوش نغمه ز گلزار برفت

                                                                   درد بیمار عجب گر بدوائی برسد

                                                                                 خاصه اکنون که طبیب از سر بیمار برفت

          همچو آن فتنه که دیوانه‌ام از رفتارش

                                       آدمی زاده ندیدم که پری وار برفت

                                                        بت ساغر کش من تا بشد از مجلس انس

                                                                                               آبروی قدح و رونق خمار برفت

                آن چه می‌بود که تا ساقی از آن می‌پیمود

                                                                  کس ندیدیم که از میکده هشیار برفت

بوی انفاس تو خواجو همه عالم بگرفت

این چه عطرست که آب رخ عطار برفت


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ یکشنبه سیزدهم بهمن 1392 توسط وحید نهال پروری
۱۳۳۰- کاروان خیمه به صحرا زد و محمل بگذشت

                                سیلم از دیده روان گشت و ز منزل بگذشت

                                                      ناقه بگذشت و مرا بیدل و دلبر بگذاشت

                                                                                    ای رفیقان بشتابید که محمل بگذشت

            ساربان گو نفسی با من دلخسته بساز

                                    کاین زمان کار من از قطع منازل بگذشت

                                                             نتواند که بدوزد نظر از منظر دوست

                                                                               هر کرا در نظر آن شکل و شمایل بگذشت

         سیل خونابه روان شد چو روان شد محمل

                                    عجب از قافله زانگونه که بر گل بگذشت

                                                            نه من دلشده در قید تو افتادم و بس

                                                                                   کاین قضا بر سر دیوانه و عاقل بگذشت

                      قیمت روز وصال تو ندانست دلم

                                      تا ازین گونه شبی برمن بیدل بگذشت

                                                      هرکه شد منکر سودای من و حسن رخت

                                                                                    عالم آمد بسر کویت و جاهل بگذشت

            جان فدای تو اگر قتل منت در خور دست

                                   خنک آن کشته که در خاطر قاتل بگذشت

                                                        دوش بگذشتی و خواجو بتحسر می‌گفت

                                                                                 آه ازین عمر گرامی که به باطل بگذشت


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ شنبه دوازدهم بهمن 1392 توسط وحید نهال پروری
۱۳۲۹- دیشب دلم ز ملک دو عالم خبر نداشت

                                                            جانم ز غم برآمد و از غم خبر نداشت

                   آنرا که بود عالم معنی مسخرش

                                                          دیدم به صورتی که ز عالم خبر نداشت

      دلخسته‌ئی که کشته شمشیر عشق شد

                                                       زخمش بجان رسید و ز مرهم خبرنداشت

              مستسقی که تشنهٔ دریای وصل بود

                                                         بگذشت آبش از سر و از یم خبر نداشت

              دل صید عشق او شد وآگه نبود عقل

                                                           افتاد جام و خرد شد و جم خبر نداشت

           جم را چو گشت بی خبر از جام مملکت

                                                          خاتم ز دست رفت و ز خاتم خبر نداشت

         عیسی که دم ز روح زدی گو ببین که من

                                                            دارم دمی که آدم از آن دم خبر نداشت

       خواجو که گشت هندوی خال سیاه دوست

                                                             دل را به مهره داد و ز ارقم خبر نداشت


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ جمعه یازدهم بهمن 1392 توسط وحید نهال پروری
۱۳۲۸- مشنو که مرا با لب لعلت هوسی نیست

                                                              کاندر شکرستان شکری بی مگسی نیست

          کس نیست که در دل غم عشق تو ندارد

                                                         کانرا که غم عشق کسی نیست کسی نیست

           باز آی که با هم نفسی خوش بنشینیم

                                                                  کز عمر کنون حاصل ما جز نفسی نیست

            تنها نه مرا با رخ و زلفت هوسی هست

                                                          کامروز کسی نیست که صاحب هوسی نیست

               شب نیست که فریاد بگردون نرسانم

                                                                   لیکن چه توان کرد که فریاد رسی نیست

                   برطرف چمن ناله‌اش آن سوز ندارد

                                                                     هر بلبل دلسوخته کاندر قفسی نیست

                      از قافلهٔ عشق به جز نالهٔ خواجو

                                                                      در وادی هجران تو بانگ جرسی نیست


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ پنجشنبه دهم بهمن 1392 توسط وحید نهال پروری
۱۳۲۷- شمع ما شمعیست کو منظور هر پروانه نیست

                                                                    گنج ما گنجیست کو در کنج هر ویرانه نیست

           هر کرا سودای لیلی نیست مجنون آنکسست

                                                                      ورنه مجنون را چو نیکو بنگری دیوانه نیست

               چشم صورت بین نبیند روی معنی را بخواب

                                                                  زانکه در هر کان درو در هر صدف دردانه نیست

             حاجیانرا کعبه بتخانه‌ست و ایشان بت پرست

                                                                        ور بینی در حقیقت کعبه جز بتخانه نیست

                      مرغ وحشی گر ببوی دانه در دام اوفتد

                                                                  تا چه مرغم زانکه دامی در رهم جز دانه نیست

               هر کرا بینی در اینجا مسکن و کاشانه است

                                                                 جای ما جائیست کانجا مسکن و کاشانه نیست

                  گر سر شه مات داری پیش اسبش رخ بنه

                                                                     کانگه پیش شه دم از فرزین زند فرزانه نیست

                        گفتمش پروای درویشان نمی‌باشد ترا

                                                                     گفت ازین بگذر که اینها هیچ درویشانه نیست

                گر چه باشد در ره جانانه جسم و جان حجاب

                                                                          جان خواجو جز حریم حضرت جانانه نیست


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ چهارشنبه نهم بهمن 1392 توسط وحید نهال پروری
۱۳۲۶- کدام دل که گرفتار و پای بند تو نیست

                                  کدام صید که در آرزوی بند تو نیست

                                                              نه من به بند کمند تو پای بندم و بس

                                                                               کسی بشهر نیامد که شهر بند تو نیست

          ترا بقید چه حاجت که صید وحشی را

                              بهیچ روی خلاص از خم کمند تو نیست

                                                               ضرورتست که پیش تو پنجه نگشایم

                                                                                        مرا که قوت بازوی زورمند تو نیست

                 گرم گزند رسانی بضرب تیغ فراق

                          مکن که بیشم از این طاقت گزند تو نیست

                                                    چو سروم از دو جهان گر چه دست کوتاهست

                                                                                   ولی شکیبم از آن قامت بلند تو نیست

      دلم برآتش عشقت بسوخت همچو سپند

                           بیا که صبرم از آنخال چون سپند تو نیست

                                                              عجب ز عقل تو دارم که می‌دهی پندم

                                                                           خموش باش که این لحظه وقت پند تو نیست

           ز شور بختی خواجوست اینکه چون فرهاد

                                                              نصیبش از لب شیرین همچو قند تو نیست


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ سه شنبه هشتم بهمن 1392 توسط وحید نهال پروری
۱۳۲۵- ورطهٔ پر خطر عشق ترا ساحل نیست

                                    راه پر آفت سودای ترا منزل نیست

                                                           گر شوم کشته بدانید که در مذهب عشق

                                                                                    خونبهای من دلسوخته بر قاتل نیست

            نشود فرقت صوری سبب منع وصال

                          زانکه در عالم معنی دو جهان حائل نیست

                                                             میل خوبان نه من بی سر و پا دارم و بس

                                                                                  کیست آنکو برخ سرو قدان مایل نیست

              هیچ سائل ز درت باز نگردد محروم

                         گرچه در کوی تو جز خون جگر سائل نیست

                                                           چه دهم شرح جمال تو که در معنی حسن

                                                                               آیتی نیست که در شان رخت نازل نیست

               بنده از بندگیت خلعت شاهی یابد

                                 که غلامی که قبولت نبود مقبل نیست

                                                                      هیچ کامی ز دهان تو نکردم حاصل

                                                                                 چکنم کز تو مرا یک سر مو حاصل نیست

         چه نصیحت کنی ای غافل نادان که مرا

                                  پند عاقل نکند سود چو دل قابل نیست

                                                                       اگرت عقل بود منکر مجنون نشوی

                                                                                     کانکه دیوانه لیلی نشود عاقل نیست

                       غم دل با که تواند که بگوید خواجو

                                                                  مگر آنکس که غمی دارد و او را دل نیست


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ دوشنبه هفتم بهمن 1392 توسط وحید نهال پروری
۱۳۲۴- حذر کن ز یاری که یاریش نیست

                           بشودست از آنکو نگاریش نیست

                                           چه ذوقش بود بلبل ار در چمن

                                                                گلی دارد و گلعذاریش نیست

                                                                               خرد راستی را نهالی خوشست

                                                                                               ولیکن بجز صبر باریش نیست

            مبر نام مستی که شرب مدام

                            بود کار آنکس که کاریش نیست

                                              مده دل بدنیا که در باغ عمر

                                                           گلی کس نبیند که خاریش نیست

                                                                                           نیابی بجز بادهٔ نیستی

                                                                                            شرابی که رنج خماریش نیست

              مرا رحمت آید بر آنکو چو من

                          غمی دارد و غمگساریش نیست

                                             بدینسان که کافور او در خطت

                                                                عجب گر زعنبرغباریش نیست

                                                                                     به بازار او نقد قلبم درست

                                                                                              روانست لیکن عیاریش نیست

                کجا اوفتم زین میان بر کنار

                                         که بحر مودت کناریش نیست

                                                                اگر زانکه خواجو بری شد ز خویش

                                                                                    چه شد حسرت خویش باریش نیست


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ یکشنبه ششم بهمن 1392 توسط وحید نهال پروری
۱۳۲۳- اینجا نماز زنده‌دلان جز نیاز نیست

                                  وآنرا که در نیاز نبینی نماز نیست

                                                        مشتاق را بقطع منازل چه حاجتست

                                                                                     کاین ره بپای اهل طریقت دراز نیست

           رهبانت ار بدیر مغان راه می‌دهد

                               آنجا مقام کن که در کعبه باز نیست

                                                      گر زانکه راه سوختگان می‌زنی رواست

                                                                                  چیزی بگو بسوز که حاجت بساز نیست

          بازار قتل ما که چو نیکو نظر کنی

                                 صیاد صعوه جز نظر شاهباز نیست

                                                                 دردیکشان جام فنا را ز بی نیاز

                                                                                      جز نیستی بهیچ عطائی نیاز نیست

    محمود را رسد که زند کوس سلطنت

                              کز سلطنت مراد دلش جز ایاز نیست

                                                           عشق مجاز در ره معنی حقیقتست

                                                                            عشق ار چه پیش اهل حقیقت مجاز نیست

                           آن یار نازنین اگرت تیغ می‌زند

                                                                      خواجو متاب روی که حاجت بناز نیست


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ شنبه پنجم بهمن 1392 توسط وحید نهال پروری
۱۳۲۲- عشق سلطانیست کو را حاجت دستور نیست

                                                                    طائران عشق را پرواز گه جز طور نیست

            کس نمی‌بینم که مست عشق را پندی دهد

                                                         زانکه کس در دور چشم مست او مستور نیست

              دور شو کز شمع عشق آتش بنزدیکان رسد

                                                                 وانکه او نزدیک باشد گر بسوزد دور نیست

                   من به مهر دل به پایان می‌رسانم روز را

                                                                    زانکه بی آتش درون تیره‌ام را نور نیست

                 ملک دل را تا بکی بینم چنین ویران ولیک

                                                                تا نمی‌گردد خراب آن مملکت معمور نیست

             بزم بی شاهد نمی‌خواهم که پیش اهل دل

                                                          دوزخی باشد هر آن جنت که در وی حور نیست

                   رهروان عشق را جز دل نمی‌شاید دلیل

                                                                  وانکه این ره نسپرد نزد خرد معذور نیست

                      تا نپنداری که ما با او نظر داریم و بس

                                                                   هیچ ناظر را نمی‌بینم که او منظور نیست

          چشم میگونش نگر سرمست و خواجو در خمار

                                                          شوخ چشم آن مست کورا رحم بر مخمور نیست


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ جمعه چهارم بهمن 1392 توسط وحید نهال پروری
۱۳۲۱- هیچکس نیست که منظور مرا ناظر نیست

                                   گر چه بر منظرش ادارک نظر قادر نیست

                                                                   ایکه از ذکر بمذکور نمی‌پردازی

                                                                           حاصل از ذکر زبان چیست چو دل ذاکر نیست

               نسبت ما مکن ای زاهد نادان به فجور

                              زانکه سرمست می عشق بتان فاجر نیست

                                                      گر چه خلقی شده‌اند از غم لیلی مجنون

                                                                                 هیچکس برصفت قیس بنی عامر نیست

          هر دل خسته که او صدرنشین غم تست

                                  غمش از وارد و اندیشه‌اش از صادر نیست

                                                   زآتش عشق تو آن سوز که در باطن ماست

                                                                                ظاهر آنست که بر اهل خرد ظاهر نیست

                    گر ز سودای تو ای نادرهٔ دور زمان

                                               خبر از دور زمانم نبود نادر نیست

                                                          چون توانم که بپایان برم این دفتر ازآنک

                                                                                   قصهٔ عشق من و حسن ترا آخر نیست

                        من بغیرتو اگر کافرم انکار مکن

                                     کانکه دین در سر آن کار کند کافر نیست

                                                         به صبوری نتوان جستن ازین درد خلاص

                                                                                   زانکه نافع نبود صبر چو دل صابر نیست

            ای عزیزان اگر آن یوسف کنعانی ماست

                                   هر که او را به دو عالم بخرد خاسر نیست

                                                               قاصرست از خرد آنکس متصور باشد

                                                                                    که ز اوصاف تو ادراک خرد قاصر نیست

            گر چه خواجو ز تو یک لحظه نگردد غائب

                                     آندمم با تو حضورست که او حاضر نیست

                                                              نه من دلشده دارم سر پیوندت و بس

                                                                              کیست آنکش سر پیوند تو در خاطر نیست


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ پنجشنبه سوم بهمن 1392 توسط وحید نهال پروری
۱۳۲۰- کو دل که او بدام غمت پای بند نیست

                                                         صیدی بدست کن که سرش در کمند نیست

               با دلبری سمتگر و سرکش فتاده‌ام

                                                                    کو را خبر ز حال من مستمند نیست

             پر می‌زند ز شوق لبش مرغ جان من

                                                            عیب مگس مکن که شکیبش ز قند نیست

               گویند صبر در مرض عشق نافعست

                                                                 باری درین هوا که منم سودمند نیست

               گر بند می‌نهی و گرم پند می‌دهی

                                                                هستم سزای بند ولی جای پند نیست

           هر کس که سرو گفت قدت را براستی

                                                                     او را معینست که همت بلند نیست

       تا بسته شد ز عشق تو بر دل طریق عقل

                                                           در شهر کو کسی که کنون شهر بند نیست

                 گر رد کنی مرا نکند هیچکس قبول

                                                                  زیرا که ناپسند تو کس را پسند نیست

                 خواجو مگر بزخم فراقت شود قتیل

                                                                     ورنی ز ضرب تیغ تو او را گزند نیست


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ چهارشنبه دوم بهمن 1392 توسط وحید نهال پروری
۱۳۱۹- هیچ روئی نیست کز چرخ سیه رو زرد نیست

                                                                   کار هیچ آزاده‌ئی زین آسیا برگرد نیست

         در جهان مردی نمی‌بینم که از دردی جداست

                                                               یک طربناکست برگردون و آنهم مرد نیست

                    گر نه بوی دوستان آرد نسیم بوستان

                                                                     باد پندارش که آخر گنج باد آورد نیست

                سرد باشد هر که او بی مهرروئی دم زند

                                                          چون دم مهر از دل گرمست از آنرو سرد نیست

                درد دل را گفتم از وصلش دوا سازم ولیک

                                                                       دردمندان محبت را دوا جز درد نیست

                  بی فروغ طلعتش گو مه ز مشرق بر میا

                                                                   کامشبم پروای آن تنها رو شبگرد نیست

            چون غبار هستیم بنشست گفتم روشنست

                                                               کز من خاکی کنون برهیچ خاطر گرد نیست

     کی گمان بردم که هر چند از جهان خون می‌خورم

                                                     در جهان کس نیست کو خون منش در خورد نیست

                 تا نپنداری که خواجو با رخ زردست و بس

                                                             هیچ روئی نیست کز چرخ سیه رو زرد نیست


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ سه شنبه یکم بهمن 1392 توسط وحید نهال پروری
۱۳۱۸- بدایت غم عشاق را نهایت نیست

                                    نهایت ره مشتاقرا بدایت نیست

                                                           سخن بگوی که پیش لب شکر بارت

                                                                                   حدیث شکر شیرین بجز حکایت نیست

      بسی شکایتم از فرقت تو در جانست

                          وگرنه از غم عشقت مرا شکایت نیست

                                                         گرم بتیغ جفا می‌کشی حیات منست

                                                                                    چرا که قصد حبیبان بجز عنایت نیست

         چنین شنیده‌ام از راویان آیت عشق

                                که در قرائت دلدادگان روایت نیست

                                                                    کدام رند خرابات دیده‌ئی کو را

                                                                                    هزار زاهد صد ساله در حمایت نیست

                    مباش منکر احوال عاشقان خواجو

                                                                 که قطع بادیهٔ عشق بی هدایت نیست


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ دوشنبه سی ام دی 1392 توسط وحید نهال پروری
۱۳۱۷- زلف هندوی تو در تابست و ما را تاب نیست

                                                                 چشم جادوی تو در خوابست و ما را خواب نیست

                    با لبت گر باده لاف جانفزائی می‌زند

                                                                پیش ما روشن شد این ساعت که او را آب نیست

              نرگست در طاق ابرو از چه خفتد بی خبر

                                                                     زانکه جای خواب مستان گوشهٔ محراب نیست

                 ساکن کوی خرابات مغان خواهم شدن

                                                                              کز در مسجد مرا امید فتح الباب نیست

           خاک ره بر من شرف دارد اگر مست و خراب

                                                                        بر درمیخانه خفتن خوشتر از سنجاب نیست

               پیش رویش ز آتش دل سوختم پروانه وار

                                                               زانکه شمعی چون رخش در مجلس اصحاب نیست

                   گفتمش کاخر دل گمگشته‌ام را باز ده

                                                                        گفت باری این بضاعت در جهان نایاب نیست

        روضهٔ رضوان بدان صورت که وصفش خوانده‌ئی

                                                                           چون بمعنی بنگری جز منزل احباب نیست

                    ایکه خواجو را ز تاب آتش غم سوختی

                                                                       این همه آتش چه افروزی که او را تاب نیست


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
۱۳۱۶- نشان بی نشانان بی نشانیست

                             زبان بی زبانان بی زبانیست

                                               دوای دردمندان دردمندیست

                                                                  سزای مهربانان مهربانیست

                                                                               ورای پاسبانی پادشاهیست

                                                                                               بجای پادشاهی پاسبانیست

            چو جانان سرگران باشد بپایش

                      سبک جان در نیفشاندن گرانیست

                                         خوش آن آهوی شیرافکن که دایم

                                                                         توانائی او در ناتوانیست

                                                                                  مگر پیروزهٔ خط تو خضرست

                                                                                               که لعلت عین آب زندگانیست

                بلی صورت بود عنوان معنی

                    نه اینصورت که سر تا سر معانیست

                                           سحر فریاد شب خیزان درین راه

                                                                     تو پنداری درای کاروانیست

                                                                                   خط زرنگاریت بر صفحهٔ ماه

                                                                                                 سوادی از مثال آسمانیست

             مغان زنده دلرا خوان که در دیر

                             مراد از زندخوانی زنده خوانیست

                                                         چو خواجو آستین برعالم افشان

                                                                                که شرط رهروان دامن فشانیست


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ شنبه بیست و هشتم دی 1392 توسط وحید نهال پروری
۱۳۱۵- هرکه مجنون نیست از احوال لیلی غافلست

                                                                  وانکه مجنون را بچشم عقل بیند عاقلست

            قرب صوری در طریق عشق بعد معنویست

                                                               عاشق ار معشوق را بی وصل بیند واصلست

                اهل معنی را از او صورت نمی‌بندد فراق

                                                                 وانکه این صورت نمی‌بندد ز معنی غافلست

           کی بمنزل ره بری تا نگذری از خویش ازآنک

                                                               ترک هستی در ره مستی نخستین منزلست

           گر چه من بد نامی از میخانه حاصل کرده‌ام

                                                                هر که از میخانه منعم می‌کند بی حاصلست

                ایکه دل با خویش داری رو بدلداری سپار

                                                                        کانکه دلداری ندارد نزد ما دور از دلست

              یاد ساحل کی کند مستغرق دریای عشق

                                                                 زانکه این معنی نداند هر که او بر ساحلست

                         عاشقانرا وعظ دانا عین نادانی بود

                                                                     کانکه سرعشق را عالم نباشد جاهلست

                 ترک جانان گیر خواجو یا برو جان برفشان

                                                             ترک جان سهلست از جانان صبوری مشکلست


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ جمعه بیست و هفتم دی 1392 توسط وحید نهال پروری
۱۳۱۴- خطر بادیهٔ عشق تو بیش از پیشست

                                    این چه دامست که دور از تو مرا در پیشست

                                                                 ایکه درمان جگر سوختگان می‌سازی

                                                                                   مرهمی بردل ما نه که بغایت ریشست

               دیده هر چند بر آتش زند آبم لیکن

                                              حدت آتش سودای تو از حد بیشست

                                                            باده می‌نوشم و خون از جگرم می‌جوشد

                                                                                 زانکه بی لعل توام باده نوشین نیشست

                عاشق اندیشهٔ دوری نتواند کردن

                                                 دوربینی صفت عاقل دور اندیشست

                                                                     گر مراد دل درویش برآری چه شود

                                                                                زانکه سلطان بر صاحب‌نظران درویشست

                           آشنایان همه بیگانه شدند از خواجو

                                                               لیکن او را همه این محنت و درد از خویشست


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ پنجشنبه بیست و ششم دی 1392 توسط وحید نهال پروری
۱۳۱۳- بیش ازین بی همدمی در خانه نتوانم نشست

                                                                      بر امید گنج در ویرانه نتوانم نشست

               در ازل چون با می و میخانه پیمان بسته‌ام

                                                                    تا ابد بی باده و پیمانه نتوانم نشست

                ایکه افسونم دهی کز مار زلفش سر مپیچ

                                                                 بر سر آتش بدین افسانه نتوانم نشست

                    مرغ جان را تا نسوزد ز آتش دل بال و پر

                                                              پیش روی شمع چون پروانه نتوانم نشست

               در چنین دامی که نتوان داشت اومید خلاص

                                                                  روز و شب در آرزوی دانه نتوانم نشست

                        منکه در زنجیرم از سودای زلف دلبران

                                                                   بی پریروئی چنین دیوانه نتوانم نشست

                آتش عشقش دلم را زنده می‌دارد چو شمع

                                                             ورنه زینسان مرده دل در خانه نتوانم نشست

              یکنفس بی‌اشک می‌خواهم که بنشینم ولیک

                                                                      در میان بحر بی دردانه نتوانم نشست

                      اهل دل گویند خواجو از سر جان برمخیز

                                                                چون نخیرم زانکه بی‌جانانه نتوانم نشست


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ چهارشنبه بیست و پنجم دی 1392 توسط وحید نهال پروری
۱۳۱۲- بوستان طلعتش را نوبهاری دیگرست

                                                        چشمم از عکس جمالش لاله زاری دیگرست

           از میان جان من هرگز نمی‌گیرد کنار

                                                        گر چه هر ساعت میانش در کناری دیگرست

         تا لب میگون او در داد جان را جام می

                                                        چشم مست نیم‌خوابش را خماری دیگرست

    عاشقانرا با طریق زهد و تقوی کار نیست

                                                            زاهدی در مذهب عشاق کاری دیگرست

ایکه در حسن و لطافت در جهانت یار نیست

                                                             تا نپنداری که ما را جز تو یاری دیگرست

  زلف مشکینت چرا آشفته شد چون کار من

                                                            یا ترا کاریست کو آشفته کاری دیگرست

       بارها گفتم که دل برگیرم از مهرت ولیک

                                                            بار عشقت بر دلم این بار باری دیگرست

گرچه چین پیوسته در ابروی مشکینت خطاست

                                                            در خم زلف تو هر چین زنگباری دیگرست

      شیرمردانرا اگر آهو شکارست این عجب

                                                          کاهوی چشم ترا هر دم شکاری دیگرست

     از جهان خواجو طریق عاشقی کرد اختیار

                                                              بختیار آنکس که او را اختیاری دیگرست


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ سه شنبه بیست و چهارم دی 1392 توسط وحید نهال پروری
۱۳۱۱- جان هر زنده دلی زنده بجانی دگرست

                                  سخن اهل حقیقت ز زبانی دگرست

                                                           خیمه از دایرهٔ کون و مکان بیرون زن

                                                                                    زانکه بالاتر ازین هر دو مکانی دگرست

        در چمن هست بسی لاله سیراب ولی

                              ترک مه روی من از خانهٔ خانی دگرست

                                                          راستی راز لطافت چو روان می‌گردی

                                                                                          گوئیا سرو روان تو روانی دگرست

                عاشقان را نبود نام و نشانی پیدا

                             زانکه این طایفه را نام و نشانی دگرست

                                                       یک زمانم بخدا بخش و ملامت کم گوی

                                                                                کاین جگر سوخته موقوف زمانی دگرست

                        تو نه مرد قدح و درد مغانی خواجو

                                                        خون دل نوش که آن لعل زکانی دگرست


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ دوشنبه بیست و سوم دی 1392 توسط وحید نهال پروری
۱۳۱۰- این همه مستی ما مستی مستی دگرست

                                                                  وین همه هستی ما هستی هستی دگرست

                خیز و بیرون زد و عالم وطنی حاصل کن

                                                                      که برون از دو جهان جای نشستی دگرست

               گفتم از دست تو سرگشتهٔ عالم گشتم

                                                                      گفت این سر سبک امروز ز دستی دگرست

               تا صبا قلب سر زلف تو در چین بشکست

                                                                      هر زمان بر من دلخسته شکستی دگرست

             کس چو من مست نیفتاد ز خمخانهٔ عشق

                                                                 گر چه در هر طرف از چشم تو مستی دگرست

                      تا برآمد ز بناگوش تو خورشید جمال

                                                                         هر سر زلف تو خورشید پرستی دگرست

                   چون سپر نفکند از غمزهٔ خوبان خواجو

                                                                           زانکه آن ناوک دلدوز ز شستی دگرست


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ یکشنبه بیست و دوم دی 1392 توسط وحید نهال پروری
۱۳۰۹- لب شیرین تو هر دم شکر انگیزترست

                                    زلف دلبند تو هر لحظه دلاویزترست

                                                         برسرآمد ز جهان جزع تو در خونخواری

                                                                              گر چه چشم من دل سوخته خونریزترست

            ای که از تنگ شکر شور برآورد لبت

                                  هر زمان پسته تنگت شکر آویزترست

                                                        همچو سرچشمهٔ نوش تو ز بهر سخنم

                                                                                   چشمم از درج عقیقت گهر انگیزترست

         نشنود پند تو ای زاهد تردامن خشک

                                 هرکش از درد مغان دامن پرهیزترست

                                                             آتشست این دل شوریده من پنداری

                                                                                 زانکه هر چند که او سوخته تر تیزترست

                          تا هوای گل رخسار تو دارد خواجو

                                                                هر شب از بلبل دلسوخته شب خیزترست


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ شنبه بیست و یکم دی 1392 توسط وحید نهال پروری
۱۳۰۸- گفتمش روی تو صد ره ز قمر خوبترست

                                                            گفت خاموش که آن فتنه دور قمرست

           گفتم آن زلف و جبینم بچنین روز نشاند

                                            گفت کان زلف و جبین نیست که شام و سحرست

          گفتم ای جان جهان از من مسکین بگذر

                                                        گفت بگذر ز جهان زانکه جهان بر گذرست

                       گفتمش قد بلندت بصنوبر ماند

                                                  گفت کاین دلشده را بین که چه کوته نظرست

       گفتمش خون جگر چند خورم در غم عشق

                                                          گفت داروی دلت صبر و غذایت جگرست

                گفتمش درد من از صبر بتر می‌گردد

                                                          گفت درد دل این سوخته دلمان تبرست

                  گفتمش ناله شبهای مرا نشیندی

                                                 گفت از افغان توام شب همه شب دردسرست

             گفتمش کار من از دست تو در پا افتاد

                                                     گفت این سر سبک امروز ز دستی دگرست

          گفتمش کام دل خسته خواجو لب تست

                                                 گفت شک نیست که کام دل طوطی شکرست


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ جمعه بیستم دی 1392 توسط وحید نهال پروری
۱۳۰۷- بستهٔ بند تو از هر دو جهان آزادست

                                 وانکه دل بر تو نبستست دلش نگشادست

                                                                عارضت در شکن طره بدان می‌ماند

                                                                                   کافتابیست که در عقدهٔ راس افتادست

        زلف هندو صفتت لیلی و عقلم مجنون

                                    لب جانبخش تو شیرین و دلم فرهادست

                                                             سرو را گر چه ببالای تو مانندی نیست

                                                                                        بنده با قد تواز سرو سهی آزادست

هیچکس نیست که با هیچکسش میلی نیست

                                      بد نهادست که سر بر قدمی ننهادست

                                                             هرگز از چرخ بد اختر نشدم روزی شاد

                                                                                       مادر دهر مرا خود بچه طالع زادست

           دل من بیتو جهانیست پر از فتنه و شور

                                       بده آن بادهٔ نوشین که جهان بر بادست

                                                              در غمت همنفسی نیست بجز فریادم

                                                                                     چه توان کرد که فریاد رسم فریادست

                  بیش ازین ناوک بیداد مزن برخواجو

                                                                      گر چه بیداد تو از روی حقیقت دادست


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ

اسلایدر